Als Allah behoefteloos is, waarom zijn wij dan geschapen? Hij heeft toch geen behoefte om dienaren te hebben om hem te aanbidden.
Beste Broeder/ Zuster,
Om deze vraag te beantwoorden moeten we kijken naar het doel achter de schepping van de mens.
“Ik heb de djins en de mensen geschapen enkel om mij te aanbidden”[qtip:1| Zariyat,56]
Om het doel van de mens te doorgronden zullen we een diepere kijk nemen in de mens zelf.
De twee meest kenmerkende eigenschappen van de mens zijn armoede en zwakte.
De mens is arm, behoeftig. Om te zien heeft hij de zon nodig, om zich te voeden heeft hij eten en drinken nodig, om zich te kleden heeft hij planten en dieren nodig, om te overleven heeft hij het hele universum nodig.
De mens is zwak, machteloos. Hij kan geen van de dingen die hij nodig heeft zelf maken. Hij kan geen zon maken, hij kan geen dieren maken, hij kan geen grassprietje maken.
Ondanks dat de mens arm en zwak is wordt hij in al zijn behoeften voorzien. Dit wijst op een Al-Wetende, Al-Ziende, Al-Horende Voorziener.
De Schepper die de mens voorziet in al zijn behoeften heeft de mens besef, bewustzijn, redeneringsvermogen, verstand, en vrije wil gegeven.
Daarnaast heeft Hij de mens een waarschuwer (onze profeet Muhammed (vzmh)) en een leidraad (de edele Koran) gestuurd waarin Hij verkondigt dat we niet zonder reden zijn geschapen, dat we ons moeten houden aan bepaalde regels, dat alleen de weg die Hij ons wijst ons zal verzadigen, vervolmaken en ons in Zijn achting zal doen stijgen, en dat alle andere wegen ons alleen maar zullen kwellen.
Een van de doelen achter de schepping van de mens is het leren kennen van Allah op deze manier. Dus je armoede inzien, en de Vrijgevige bedanken voor al zijn giften, je zwakte inzien, en je onderwerpen in dankbetuiging aan de Almachtige.
De Alwijze heeft de mens bovendien uitgerust met eigenschappen waarmee we Zijn schone Namen en Eigenschappen kunnen leren kennen. Zo hebben wij bijvoorbeeld een bepaalde wijsheid, en wanneer we met onze wijsheid de schepping van de Alwijze bestuderen zien we dat alles wat Hij geschapen heeft met een oneindige wijsheid is geschapen, en leren op deze manier de Wijsheid van onze Schepper kennen. Op deze wijze kunnen we uit al het geschapene kennis vergaren over onze Barmhartige Schepper. Aan de hand van deze kennis leren we dat onze Schepper ons goed is gezind, barmhartig is jegens ons en dat Hij zich aan ons kenbaar wil maken door middel van Zijn werken. Hij heeft onze voldoening, geluk, genot, doel, vervolmaaking gekoppeld aan het leren kennen van Hem. Uit ontzag voor Zijn grootsheid en uit dankbaarheid voor Zijn barmhartigheid wenden we ons tot Hem op de manier die Hij ons opdraagt.
Zijn weg zal ons in dit leven een doel, geluk, genot, waardering, genoegdoening, spirituele ontwikkeling, rust en gemoedsrust schenken, zelfs al zou dit aardse leven nog zo zwaar zijn dat we geen dag zonder problemen hebben doorgebracht. Want Hij verkondigt dat dit leven een test is, dat het ware leven in het hiernamaals is, en dat de geduldige volgers van Zijn weg in het hiernamaals beloond zullen worden voor hun geduld, ze vrij zullen worden gesproken van bestraffing, en ze eeuwig gelukkig zullen zijn op een manier die geen hart heeft kunnen dromen.
Ieder mens heeft de kans om Zijn weg te volgen en zodoende in zowel dit tijdelijke leven als het eeuwige hiernamaals gelukkig en voldaan te zijn.
Vanuit dit perspectief is de reden achter de schepping van de mens het leren kennen van Allah, en zich naar de kennis van Allah te gedragen. De schepping van de mens is een eer, privilege en zegening voor de mens.
De schepping van de mens komt dus niet voort uit een behoefte, maar mede door een wens van Allah om zichzelf aan de mens voor te stellen door Zijn Schone Namen en Eigenschappen te laten zien in Zijn schepping aan het verstandsoog van de mens die zodanig is geschapen dat het deze Namen kan herkennen en er genoegdoening uit haalt.
[1] Zariyat,56
İslam Geloof
