Meest Gelezen in de Categorie

Ibn Sina of (Latijn) Avicenna (voluit Abu Ali Al-Hoessein Ibn Abdoellah Ibn Sina, Balkh, 980 - Hamedan, 1037) was een Islamitisch, Perzisch medicus, geoloog, paleontoloog, natuurkundige, psycholoog, wiskundige, wetenschapper, filosoof en alchemist. Hij was vooral bekend om zijn bijdragen op het gebied van de aristotelische filosofie en de geneeskunde en schreef naar schatting 100 à 250 verhandelingen, de meeste hiervan in het Perzisch en Arabisch. Zijn beroemdste werk is de Canon van de geneeskunde (Al-Qanun fi al-Tibb), die uit meer dan een miljoen woorden bestaat en die lange tijd ook in Europa een standaardwerk zou blijven. Toen hij 10 jaar was kende hij de Koran en een groot deel van de Perzische poëzie uit zijn hoofd. Hierdoor stond hij bekend als een wonderkind.

Ibn Sina werd in februari 980 geboren in Balkh, een klein dorp gelegen vlak bij de stad Balkh in wat nu Afghanistan is. Op tienjarige leeftijd kende hij de Koran uit zijn hoofd. Zijn vader was de gouverneur van de Perzische Samaniden-dynastie. Op de jonge leeftijd van zeventien genas Ibn Sina de emir van de Samaniden Noeh ibn Mansoer, waarna hij toegang kreeg tot de uitgebreide bibliotheek van de emir. Toen Ibn Sina de leeftijd van achttien bereikte, was hij geleerd in alle takken van de formele en hogere studies van de wetenschap.

Na de dood van zijn vader begon Ibn Sina een periode van filosofie, studie en reizen. Hij bezocht plaatsen als Gorgan, Qazvin, Kabul en Faryab.

Door zijn wetenschappelijke werken kreeg hij verschillende (bij)namen, onder andere Shaikh Al-Ra'ies, Hujjat Al-Haqq, Sharaf Al-Mulk en Imam Al-Hukama.

Voorbeelden van zijn werk

Hij schreef als één van de eersten over besmettelijke ziekten en soa's en beschreef quarantaine om verspreiding van ziekten te voorkomen. Hij schreef over het klinisch testen van medicijnen en het diagnosticeren van symptomen van ziekten en schreef o.a over de symptomen en complicaties van suikerziekte. Ibn Sina beschreef ook de invloed van de kwaliteit van water en voedsel op de gezondheid. Hij toonde aan dat het bloed het hart binnenkomt om vervolgens door het hele lichaam te worden gepompt. Hij voerde de verdoving in voor operaties en wist centrale en perifere aangezichtsverlamming van elkaar te onderscheiden.

Ibn Sina overleed in 1037 in Hamadan, (Iran) en is daar begraven.

Historische werken

Ibn Sina's werken zijn in drie categorieën verdeeld, namelijk

Algemene filosofische werken

    Ketab Al-Najah (Het boek van overleveringen) (een samenvatting van Al-Sjifa)
    Uyun Al-Hikmah (Fonteinen der wijsheid)
    Daneshnamayyeh Ala'i (Het eerste Perzische filosofieboek)
    Al-Sjifa (Het boek van Helen)
    Al-Isharat W'al-Tanbihat (Boek van directieven en opmerkingen)

Werken die exclusief gaan over de natuurfilosofie

    Kwesties met betrekking tot natuurfilosofie van bestaande factoren in de Al-Sjifa
    Het Canon van de geneeskunde, het meest bekende boek in de geschiedenis van de medische wetenschap.
    Het gedicht over de medici getiteld Al-Urjuzah fi Al-Tibb

Werken over de esoterie

    Risalah Hayy Ibn Yaqzan
    Risalat Al-Tayr
    Salaman wa Absal
    De laatste drie hoofdstukken van de Isharat, getiteld Mantiq al-Mashriqien
    Al Qasidat al Ayniyah
    Korte commentaren op Koranteksten.[qtip:1| http://nl.wikipedia.org/wiki/Avicenna]

[1] http://nl.wikipedia.org/wiki/Avicenna

God heeft de mens geschapen als een schepsel met bewustzijn- het hele bestaan uit haar dankbetuiging met de taal van hun daden en prijzen Hem waardig aan zijn Roem- zo ook wilt Hij dat de mens deelneemt in de rij van het zelfde gemeenschappelijke gebed en met zijn woorden en daden zijn taak als dienaar uitvoert. In vers “En Ik heb de jinn’s en de mensen alleen geschapen opdat zij Mij aanbidden[en dienen]” [qtip:(1)| Soera: al-Dhariyat, 51/56] is deze waarheid benadrukt. Wanneer men vanuit deze uitgangspunt bekijkt, is te zien dat het leven in deze wereld buiten het wil van de mens is en het hem opgelegd is. In vers “[Hij] Die de dood en het leven schiep opdat Hij jullie kan beproeven, wie van jullie het best in daden is…][qtip:(2)| Soera: al-Mulk, 67/2] is benadrukt dat de mens onderhevig is aan een beproeving door God en dat de dood en het leven een deel is van deze beproeving.

Dus het leven op deze wereld is ten behoeve van de beproeving.

Nu het aspect vanuit de mensen van het leven op deze wereld;

Ieder mens heeft in deze wereldse leven een specifiek wereld voor zichzelf en een reden voor dit leven. Zoals deze specifiek wereld van een persoon een gestalte neemt naargelang zijn gedachte, zo ook vormt zijn doel van het leven naargelang zijn innerlijke verlangen. Zoals de wereld andere kleuren aanneemt naargelang de kleuren van de glazen van een bril, zo ook neemt de specifieke wereld van een persoon de kleur aan naargelang de kleuren van de glazen van hart in zijn innerlijke wereld. Voor sommigen is het donker, voor sommigen is het helder, voor sommigen is het lente, voor sommigen is het herfst, voor sommigen is het een glimlachende leven, voor sommigen is het wenen vol verdriet, voor sommigen is het een akker voor het hiernamaals, voor sommigen is het een prachtige weiden voor dieren, voor sommigen is het een Goddelijke brief waar een lering uit gehaald moet worden, voor sommigen is het een wens voor zijn lusten en verlangens… sommigen eten om in leven te blijven zodat hij zijn taal als dienaar kan vervullen, sommigen leven om te kunnen eten..

Samengevat, het koers aanhouden zoals het vers hieronder aangeeft zal voorzeker aan het wereldse leven een betekenis toevoegen..

“Iedereen zal de dood beproeven. Echter, pas op de Dag der Opstanding wordt jullie je beloning ten volle uitbetaald. Degene die van het Vuur wordt weergehouden en de Tuin wordt binnengeleid, die zegeviert. Het wereldse leven is niet anders dan het gerief van de [misleidende] illusie.”[qtip:(3)| Soera: al-Imran, 3/185]

Voor zover wij weten, verandert de waarheid niet naar ons perspectief. Echter, onze zintuigen nemen soms dingen eerder waar en krijgt dat ding -passend op onze gevoelens- vorm. Mensen ervaren dit als de waarheid en wordt er gezegd dat het zo is gebeurt, omdat hij op die manier dacht.

De kern hiervan is echter als volgt: wanneer iets op het punt staat vanuit het niet-waarneembare over te gaan naar het waarneembare, kan de mens soms aanvoelen dat dat zal gebeuren. Dit gebeurt niet omdat de persoon dat aanvoelt, maar de persoon voelt het omdat het gaat gebeuren. Bijv. wanneer iemand voelt dat het zal regenen voor het regent, heeft hij geen invloed op de regen. Hij kan enkel voorspellen dat het zal regenen vanwege de verschijnselen dat het zal regenen.

Er is een gezegde dat luidt: “Een persoon die goed denkt, ontmoet het goede; een persoon die slecht denkt, ontmoet het slechte.” De wijsheid hierachter is dat men beweegt naar zijn vooroordeel.

Een persoon met een positief vooroordeel, kent ook positieve gedachte; omdat hij vanuit dit principe beweegt, zal hij ook het goede tegenkomen. Zelfs wanneer hij kwellende gebeurtenissen waarneemt, zal hij proberen dit als iets goeds te zien en zal in zijn leven genieten. Hierentegen, een persoon met een negatief vooroordeel, zal het slechte tegenkomen. Deze perspectieven veranderen de waarheid echter niet.

Als we deze gedachte loslaten op de waarheid –aangezien het hier om perspectieven gaat- zal deze veranderen naar het perspectief dat men hanteert. Zelfs in de meest lastige gevallen, zal een persoon die de Barmhartigheid van Allah daarin ziet, dit als iets moois ervaren. Want achter ieder lastig geval, is de Barmhartigheid van Allah verborgen.

Zij die dit niet inzien, kunnen zelfs van de mooie dingen niet genieten. Want zij zullen naar hetgeen dat mooier is staren en geen genoegen nemen met hetgeen zij wel hebben; zij zullen klagen in plaats van dank tonen en zullen hierdoor in kwelling leven.

Dat de Islam het volgende aanraadt: “kijk in zegening naar hen onder je, kijk in tegenslagen naar heb boven je”, is om het perspectief te hanteren dat je leven positief beïnvloedt.

Voor zover wij weten, verandert de waarheid niet naar ons perspectief. Echter, onze zintuigen nemen soms dingen eerder waar en krijgt dat ding -passend op onze gevoelens- vorm. Mensen ervaren dit als de waarheid en wordt er gezegd dat het zo is gebeurt, omdat hij op die manier dacht.

De kern hiervan is echter als volgt: wanneer iets op het punt staat vanuit het niet-waarneembare over te gaan naar het waarneembare, kan de mens soms aanvoelen dat dat zal gebeuren. Dit gebeurt niet omdat de persoon dat aanvoelt, maar de persoon voelt het omdat het gaat gebeuren. Bijv. wanneer iemand voelt dat het zal regenen voor het regent, heeft hij geen invloed op de regen. Hij kan enkel voorspellen dat het zal regenen vanwege de verschijnselen dat het zal regenen.

Er is een gezegde dat luidt: “Een persoon die goed denkt, ontmoet het goede; een persoon die slecht denkt, ontmoet het slechte.” De wijsheid hierachter is dat men beweegt naar zijn vooroordeel.

Een persoon met een positief vooroordeel, kent ook positieve gedachte; omdat hij vanuit dit principe beweegt, zal hij ook het goede tegenkomen. Zelfs wanneer hij kwellende gebeurtenissen waarneemt, zal hij proberen dit als iets goeds te zien en zal in zijn leven genieten. Hierentegen, een persoon met een negatief vooroordeel, zal het slechte tegenkomen. Deze perspectieven veranderen de waarheid echter niet.

Als we deze gedachte loslaten op de waarheid –aangezien het hier om perspectieven gaat- zal deze veranderen naar het perspectief dat men hanteert. Zelfs in de meest lastige gevallen, zal een persoon die de Barmhartigheid van Allah daarin ziet, dit als iets moois ervaren. Want achter ieder lastig geval, is de Barmhartigheid van Allah verborgen.

Zij die dit niet inzien, kunnen zelfs van de mooie dingen niet genieten. Want zij zullen naar hetgeen dat mooier is staren en geen genoegen nemen met hetgeen zij wel hebben; zij zullen klagen in plaats van dank tonen en zullen hierdoor in kwelling leven.

Dat de Islam het volgende aanraadt: “kijk in zegening naar hen onder je, kijk in tegenslagen naar heb boven je”, is om het perspectief te hanteren dat je leven positief beïnvloedt.