Meest Gelezen in de Categorie

In geen enkele wetschool behoort men na het eten en drinken opnieuw woedoe te verrichten.

De volgende punten verbreken de woedoe:

1- Alles dat aan de voor- en achterkant van het onderlichaam naar buiten komt –maakt niet uit of dit veel of weinig is - verbreekt de woedoe. Dit zijn dingen als de urine, sperma, voorvocht, uitwerpsel, enz.

2- Luchten van de achterkant (puffen).

3- De toestand van een miskraam.

4- Buiten de voor- en achterkant van het onderlichaam om, verbreken ook het bloed, pus of geelachtig water in het lichaam dat naar buiten komt. De woedoe wordt dan pas verbroken wanneer het niet op dat punt blijft, maar zich verspreidt op andere plekken. Er is hierbij dan geen verschil in het verbreken van de woedoe tussen het zelf uitknijpen of vanzelf naar buiten komen van bijv. het bloed. Hoe het naar buiten komt maakt dan niet uit, maar wanneer het zich verder verspreid dan het punt waar het naar buiten is gekomen, dan pas wordt de woedoe verbroken. Bloed laten prikken of bloedzuiger op het lichaam bloed laten zuigen, verbreken ook de woedoe. Vocht buiten het bloed, pus en geelachtig water verbreken alleen de woedoe wanneer dit wegens de ziekte naar buiten komt. Wanneer iemand waterogen heeft wegens zijn ziekte, dan wordt zijn woedoe wel verbroken. Wanneer dit niet gebeurt wegens een ziekte, dan wordt de woedoe niet verbroken. Wanneer iemand dan bijv. vocht in het oog heeft omdat diegene teveel heeft gelachen of heeft gehuild, of wanneer iemand’s neus loopt omdat het weer te koud is, dan wordt de woedoe niet verbroken. Doorzichtig water dat uit de bubbels op het lichaam–bijv. blaren- komt, wordt volgens een perspectief vergeleken met bloed en verbreekt het dus de woedoe. Volgens een ander perspectief verbreekt het de woedoe niet. Dit is gemakkelijk voor diegenen die de waterpokken of schurft hebben. Imam Hulvani heeft overgeleverd dat in noodzaak volgens dit laatste perspectief handelen, geen problemen kent. Vlekken tussen de vingers, aambeien en eczeem verbreken de woedoe niet. Volgens de Shafi wetschool verbreken bloed, pus of geelachtig water de woedoe niet; alleen wat er uit de voor- en achterkant van het onderlichaam komt, verbreekt de woedoe.

5- Meer dan één mond vol overgeven. Dit braaksel kan eten, drinken of gal zijn. Wanneer het braaksel in zijn geheel dus meer is dan één volle mond, dan wordt de woedoe verbroken.

6- Wanneer er in de mond bloed aanwezig is dat evenveel of meer is dan het speeksel in de mond. Of het bloed gelijk staat of meer is dan het speeksel in de mond, kan men zien aan de kleur: wanneer de kleur geel is, is het speeksel meer; de rode kleur toont gelijke hoeveelheden aan; donkerrode kleur toont aan dat er meer bloed aanwezig is dan het speeksel. Wanneer het speeksel meer is dan het bloed, wordt de woedoe niet verbroken. Wanneer men fruit eet en als men daar zijn bloed op ziet zitten, is de woedoe niet verbroken.  

7- Wanneer men door zijn slaap zichzelf niet meer onder controle heeft, dan wordt de woedoe verbroken. Hierbij maakt het niet uit of men op zijn rug, zij, buik of steunend op zijn arm slaapt, het oordeel is hetzelfde. Als men slaapt waarbij hij nog in staat is het gesprek naast hem te horen, dan wordt de woedoe niet verbroken. Wel wordt de woedoe verbroken wanneer hetgeen waar men op steunt en slaapt, wordt weggehaald en hij hierbij omvalt.

8- Een korte of lange toestand van bewusteloosheid.

9- Tijdens het gebed lachen. Glimlachen valt hier niet onder; lachen is te horen. Om deze reden verbreekt dit de woedoe tijdens het gebed. Als de woedoe wordt verbroken, wordt ook het gebed verbroken. Omdat glimlachen op een stille wijze gebeurt, worden zowel de woedoe als het gebed niet verbroken. Wanneer enkel hijzelf zijn lach kan horen, wordt het gebed wel verbroken, maar zijn woedoe is nog wel geldig. Volgens de Shafi wetschool verbreekt zelfs uitbundig gelach tijdens het gebed de woedoe niet.

10- Wanneer de man en vrouw sexueel contact hebben, verbreekt dit de woedoe ook. Sexueel contact houdt in dat de private delen aangeraakt worden terwijl er totaal geen bedekking of een zeer dunne stof aanwezig is. Het maakt hierbij niet uit of er wel of geen voorvocht naar buiten komt, de woedoe is dan verbroken. Volgens Imam muhammed verbreekt sexueel contact alleen de woedoe wanneer voorvocht naar buiten is gekomen. Wanneer er geen vocht te zien is, is de woedoe niet verbroken.

11- Wanneer men het gedruip van zijn urine middels een wat in zijn urinebuis stop wilt zetten, en deze er vervolgens weer uit haalt, verbreekt dit de woedoe. Het maakt dan niet uit of de wat nat of droog is. Wanneer de wat niet in zijn geheel maar gedeeltelijk in de urinebuis is gestopt, en het buitenste gedeelte niet nat is geworden (zelfs wanneer het binnenste gedeelte wel nat is), verbreekt dat de woedoe niet. Maar wanneer de wat eruit wordt gehaald of vanzelf eruit valt, en deze bevat sporen van vochtigheid, dan wordt de woedoe verbroken.

12- Wanneer de vrouw bijv. maandverband of tampon gebruikt, en wanneer deze er nat uit wordt gehaald, dan verbreekt het de woedoe. Als de wat, die aan de buitenkant van het orgaan is aangelegd, van binnen nat is, dan is de woedoe verbroken. Hierbij is het niet belangrijk of de buitenkant wel of niet nat is. De wat die in het geslachtsdeel aan wordt gelegd, verbreekt de woedoe niet als enkel de binnenkant van de wat nat is. Het is noodzakelijk dat ook de buitenkant nat is om de woedoe te verbreken.

13- Een persoon die met de teyemmum (woedoe met steen verrichten) woedoe heeft verricht en vervolgens water tegenkomt, is de woedoe die middels de teyemmum is verricht, niet meer geldig.

14- Zij die met een geldige reden het gebed hebben gemist, verbreken daarmee ook hun woedoe.

15- Ook drugs en alcohol innemen verbreken de woedoe. Terwijl dit soort sterk drank verboden is, verbreekt de hoeveelheid alcohol die men niet dronken maakt, de woedoe niet.

Uit de verzen

“En Hij is het, Die de zee tot uw beschikking heeft gesteld opdat gij er vers vlees van moogt eten en er sieraden uit moogt nemen die gij draagt. En gij ziet er de schepen over varen opdat gij van Zijn overvloed moogt zoeken en dankbaar moogt zijn.” [qtip:(1)| Koran 16:14]

en

“De vangst uit zee en het eten ervan is wettig voor u als voorziening voor u zelf en de reizigers, doch zolang gij ter bedevaart zijt is het wild van het land u verboden. En vreest Allah, tot Wie gij zult worden verzameld.” [qtip:(2)| Koran 5:96]

wordt duidelijk dat de zee een depot is van Goddelijke voorziening en dat de mens hier profijt van kan hebben.

Uit deze verzen is op te maken dat Allah alle diersoorten uit de zee als halal verklaard en hiermee de mens hierin gemak en ruimte toekent, met de kanttekening dat sommige dieren haram zijn en niet allen geslacht hoeven te worden. Met de voorwaarde dat de dieren zo min mogelijk leed hebben, heeft Allah alles toegestaan om de dieren mee te vangen.

Zoals men weet, worden de dieren gescheiden in water- en landsoorten. In de jurisprudentie boeken staat vermeld welke landdieren wel en welke niet gegeten mogen worden. Echter, welke diersoorten in het water wel en welke niet gegeten mogen worden, zijn er per leerscholen verschillen in te vinden.

Volgens de geleerden van de leerscholen Shafi, Maliki en Hanbeli, die volgens de hierboven vermeldde verzen bewegen, kunnen alle diersoorten die enkel in het water leven –maakt niet uit wat de vorm en het soort is- gegeten worden en is het dus halal. Volgens dezelfde leerscholen maakt het niet uit of de naamgeving anders is, of die dood of levend is, of de vanger een Moslim of geen-Moslim is; dit dier blijft halal.

De Maliki leerschool maakt geen enkele uitzondering in de vissoorten; de Hanbeli leerschool beschouwt de zeeslang als slecht; de Shafi leerschool beschouwt het vlees van dieren als kikker, krab en krokodil die zowel in het water als op land kunnen leven als haram.

Volgens de Hanefi leerschool zijn alle zeedieren die niet de vorm van een vis hebben, haram. Dieren die enkel in het water leven, kunnen gegeten worden. Vliegvissen, karpervissen, dolfijnen vallen ook onder deze categorie. Andere diersoorsen zijn niet halal. Mossel, oester, kreeft en krab worden dan ook beschouwd als dieren die haram zijn. [qtip:(3)| el-Mezâhibu’l-Erbaa, 2/5]

Volgens deze punten kunnen volgens de Shafi, Maliki en Hanbeli leerscholen mosselen en oesters wel gegeten worden, terwijl voor de Hanefi leerschool dit niet kan. De reden dat de Hanefi leerschool dit als haram beschouwd, is omdat ten eerste het uiterlijk niet mooi is, en ten tweede omdat de delen die gegeten worden, als niet schoon worden gezien.

De grote wassing kan men op twee manieren verrichten:

1) als men weinig tijd heeft en 2) als men geen haast heeft.

1 – Bij weinig water, koud water, of in situaties waarbij men niet voldoende tijd heeft (haast) behoort men bij de grote wassing als eerst het vuil aan de voorkant en achterkant te verwijderen. Vervolgens dient men drie maal met water de mond te wassen (inclusief gorgelen) en drie maal water op te snuiven tot aan het neusbotje.

Hierbij behoort men erop te letten dat er geen droge plekken overblijven. Vervolgens gooit men eerst over zijn rechter schouder en dan zijn linker schouder water om zo het hele lichaam te wassen. Als er geen droge plek meer is op zijn lichaam dan heeft men aan de grote wassing voldaan. Dit is alleen geldig voor momenten waarop men haast heeft. Deze manier van de grote wassing verrichten, is het minimum waaraan met moet voldoen, wilt men dat de grote wassing geldig is. 

2 – Voor de grote wassing waar men genoeg tijd heeft moet men op de volgende manier zijn grote wassing halen.
- Men begint door “Bismillah” te zeggen met de intentie om de grote wassing uit te voeren.  Als eerst wast men zijn handen en intieme delen, als er vuil op het lichaam bevindt, dan wast men dit weg.
- Vervolgens verricht men de kleine wassing (woedoe). Als er ophoping van water is dan wast men de voeten aan het eind.
- Na de kleine wassing gooit men drie maal water over het hoofd daarna over zijn rechter en linker schouder.
- Vervolgens wast men de overige ledematen. Het goed en zorgvuldig wassen, elk ledemaat drie maal wassen, bij het gebruik van water met mate omgaan (geen verspilling), zichzelf wassen terwijl de privé delen bedekt zijn, niet praten tijdens de grote wassing, snel aankleden na de grote wassing zijn de voornaamste Soennah van de grote wassing. De etiquette van de kleine wassing gelden ook voor de grote wassing.

Beide manieren van grote wassing is het verplicht(Fard) dat er geen droge plek overblijft in de mond, neus en het gehele lichaam. Men moet letten op de verborgen delen van het lichaam, zoals de navel, oksels, de onderkant van de knieën en andere moeilijk met water te bereiken delen. Als dit wordt uitgevoerd, dan is er aan de grote wassing voldaan en is men geestelijk en fysiek verschoond. 

Het organiseren van feesten voor een jubileum van het huwelijk of de verjaardag, is op zich geen zonde. Zonde kan wel begaan worden tijdens zulke feesten en bijeenkomsten.

 Als mensen bij elkaar komen en halal gerechten eten, op de juiste manier met elkaar praten –dus binnen de richtlijnen van Islam-  en beseffen dat er van het leven nog een bladzijde is gescheurd en van het leven nog een jaar achter is gebleven, kortom zonder zonde feesten, is dit jubilieum en/of deze verjaardag niet haram. In dit geval is er geen probleem of risico. Echter, indien er op een dergelijke dag haram dingen worden gedaan -dus buiten de regels van Islam wordt bewogen-, mensen zondes begaan en ongelooflijk uitbundige feesten geven met volop eten en drinken en daarmee een slecht voorbeeld geven, dan is het geen zonde vanwege de dag op zich, maar een zonde vanwege de fouten die op die dag worden begaan.

De mogelijkheid dat mensen het goede van het kwade, de waarheid van de leugen kunnen scheiden, is vanaf de puberteit. Allah (de Verhevene) laat kinderen hun daden niet veratnwoorden bij de vlakte van wederopstanding. De plichten zoals het gebed en het vasten worden gevraagd vanaf de puberteit. Dus de verantwoording begint vanaf de puberteit. De puberteit van een persoon staat niet vast. Bij een jongen kan de puberteit beginnen tussen de 12 en 15 jaar en bij een meisje kan dit beginnen tussen de 9 en 15 jaar.

Vanaf de eerste zaadlozing bij een jongen en de eerste menstruatie bij een meisje, wordt elke verantwoording in het dadenschrift geschreven als “voldaan” of “niet voldaan”.

Over dit onderwerp zijn er twee verzen in de Heilige Koran. In de volgende twee verzen staat het volgende:

“O profeet! Zeg aan uw vrouwen en uw dochters en de vrouwen der gelovigen dat zij een gedeelte van haar omslagdoeken over haar (hoofd) laten hangen. Dit is beter, opdat zij mogen worden onderscheiden en niet lastig worden gevallen. En Allah is Vergevensgezind, Genadevol.” [qtip:(1)| Ahzab, 33/59]

“En zeg tot de gelovige vrouwen dat zij ook haar ogen neergeslagen houden en hun passies beheersen, en dat zij haar schoonheid niet tonen dan hetgeen ervan zichtbaar moet zijn, en dat zij haar hoofddoeken over haar boezem laten hangen, en dat zij haar schoonheid niet tonen behalve aan haar echtgenoot of haar vader of de vader van haar echtgenoot, of haar zonen of de zonen van haar echtgenoot, of haar broeders, of de zonen van haar broeders, of de zonen van haar zusters of haar vrouwen, of haar slaven, of zulke mannelijke bedienden die geen geslachtsdrang hebben, of de jonge kinderen die van de naaktheid van een vrouw niets afweten. En laat haar niet met haar voeten slaan, opdat hetgeen zij van haar schoonheid bedekken openbaar moge worden. En wendt u allen tezamen tot Allah, o gelovigen, opdat gij moogt slagen.” [qtip:(2)|Nur, 24/31]

In de verzen staat niet duidelijk hoe gelovige vrouwen zich moeten bedekken en welke delen ze mogen laten zien. Maar de volgende Hadith verlicht deze verzen:

“O Asmaa-e, als de vrouw de menstruatieperiode bereikt, is het niet toegestaan om iets van haar te zien, behalve dit en dit.” En hij (Allah's vrede en zegeningen zijn met Hem) wees naar zijn gezicht en handen. [qtip:(3)| Ebu Davut, Libas 33]

Dus als een meisje de puberteit bereikt, is het verplicht voor haar om hoofddoek te dragen. Dit is een verplichting van Allah (de Verhevene) en Profeet Mohammed (v.z.m.h.). Behalve het gezicht, is het bedekken van de rest van het hoofd, nek en borsten verplicht. Dus het niet bedekken is haram, want aan de verplichtingen wordt niet voldaan. Door de verplichtingen van Allah (de Verhevene) en Profeet Mohammed (v.z.m.h.) niet te verrichten, komt diegene onder een grote verantwoordelijkheid om een zondaar te worden. Om zich te verlossen van deze zondes, kan een zondaar vergiffenis vragen van Allah (de Verhevene) en zich bedekken.

Er bestaat een zwakke hadith hierover als volgt.

“Behoedt jezelf van het eten van te warm eten. Dit zorgt ervoor dat de zegeningen zullen verdwijnen. Ik adviseer om het eerst af te laten koelen. Want deze manier is toegeeflijker en zult men meer zegeningen verkrijgen.” [qtip:(1)|Suyûtî, Câmiu's–Sagîr, 3/120, Hadîs No: 2896]

Een ander hadith:

“Het is niet geschikt om warm eten te laten koelen door te blazen.” [qtip:(2)| Zeynu’l-Irakî, samen met Tahricu ahadisi’l-İhya, 2/5]

Bekeken vanuit gezondheidsperspectief is de kans zeer sterk dat te warm en te koud eten schadelijk kan zijn.

Het is een advies van de profeet v.z.m.h. om niet te blazen op eten of drinken. Dit wil niet zeggen dat het verboden is om te blazen op warm eten. Wel is het blazen op eten volkomen tegen de lering van de profeet. Namelijk hoe we ons moeten gedragen tijdens het eten. Tevens volg je hiermee het advies van de profeet v.z.m.h. niet op.

Kortom het is een advies van de profeet niet een gebod. Wel dient men rekening te houden dat iemand die wel blaast tegen de lering ingaat, en het advies van de profeet niet volgt.

Voor een moslim man is het ook toegestaan om met de vrouwen van de “Mensen van het Boek” te trouwen; oftewel de volgelingen van eerdere openbaringen zoals de boeken van Joden, Christenen en Sabianen.

Volgens vers 221 van Soerah Al-Baqarah is het duidelijk en openlijk verboden verklaard voor moslims om te trouwen met veelgoden aanbidders. Een veelgoden aanbidder is iemand die goddelijke eigenschappen toekent aan iets of iemand naast/buiten Allah. Een veelgoden aanbidder gelooft in het bestaan van een andere god of goden of in wezens die goddelijke attributen dragen.

Bij sommige Mensen van het Boek zien we ook diverse componenten van afgoderij in hun geloof; zoals het toekennen van Allah’s Eigenschappen en Attributen aan schepselen zoals de profeet Jezus (v.z.m.h.) en Moeder Maria. Zolang de Mensen van het Boek vol blijven houden in afgoderij in hun geloof, is het voor hen niet mogelijk om gevrijwaard te worden van bestraffing in het hiernamaals. Alhoewel het geloof en diverse toepassingen van Christenen en Joden op bepaalde vlakken berusten op Goddelijke openbaringen en zij een grotere mogelijkheid hebben om te geloven in de ware religie, zijn hen bepaalde privileges toegekend en mede hierdoor zijn de Mensen van het Boek op bepaalde oordelen uitgezonderd omtrent algemene oordelen over veelgoden aanbidders.

Eén van deze uitzondering is het trouwen van moslimmannen met de vrouwen van Mensen van het Boek. Nadat er wordt uitgedrukt in vers vijf van Soerah Al-Maidah, dat het toegestaan is voor de moslims om het voedsel van de Mensen van het Boek te eten, wordt er ook gezegd dat het toegestaan is om alleen de vrouwen van de Mensen van het Boek te huwen. Er wordt hier niet gesproken over dat het toegestaan is voor moslimvrouwen om te huwen met de mannen van de Mensen van het Boek.

In de tijd van de Profeet (v.z.m.h.) bevonden zich ook mannen van de Mensen van het Boek op plaatsen waar je ook moslimvrouwen had. Ondanks dit heeft er geen huwelijk plaatsgevonden tussen hen. Mede hierdoor zijn er gemeenschappelijke bepalingen bereikt tussen de Islamgeleerden en vastgesteld dat een dergelijk huwelijk niet is toegestaan. De Islamgeleerden hebben naast het bovengenoemde bewijs ook het volgende Koranvers als bewijs aangenomen:

“O, gij die gelooft wanneer gelovige vrouwen tot u komen als vluchtelingen, beproeft haar (geloof); Allah kent hun geloof het beste. Als gij dan vindt dat zij gelovig zijn, zendt haar niet terug naar de ongelovigen. Deze vrouwen zijn voor hen niet wettig, noch zijn de ongelovigen wettig voor deze vrouwen. Maar betaalt (aan de echtgenoten) wat zij besteed hebben.” [qtip:(1)| Soerah Al Momtahanah, 10]

Het woord ongelovigen dat hier wordt vermeld omvat ook de Mensen van het Boek. Dit wordt ook versterkt middels diverse andere bewijzen. Men kan ook vers 221 in Soerah Al-Baqarah raadplegen.

Uiteraard is het de wens van elke moslim dat de ware religie zich verspreidt en dat mensen de waarheid accepteren. En nog vanzelfsprekender is het de wens van elke moslim om het geloof en Godvrezendheid van de volgelingen en de nakomelingen te beschermen. Het geloof kunnen we o.a. beschermen door te onderrichten en het geven van onderwijs. Het belangrijkste instrument van onderwijs en onderricht is het gezin. Het effect op de gevoelens van de kinderen zal veel groter zijn als het gezin uit twee verschillende religies bestaat. Ook bestaat er een groter risico voor de kinderen over welk geloof zij moeten aanhangen. Vanuit dit oogpunt gezien is het ideaal voor moslims om juist met geloofsgenoten een gezin te vormen. Als er geen noodzaak is dan zou de vrouw van een moslim man eigenlijk ook een moslim moeten zijn.

Dat de man van een moslimvrouw ook een moslim moet zijn, is met name van belang als het gaat omtrent zaken zoals onderwijs, bescherming en invloed. Op gebied van erfenis, afstamming, hechtenis zullen er problemen ontstaan als het vader geen moslim is. Dus met het samenkomen van al deze redenen is het daarom makkelijker voor ons om te begrijpen waarom het verboden is verklaard voor een moslimvrouw om te trouwen met een niet-Moslim man.

Bij het doneren is er geen verschil tussen man en vrouw. We kunnen de standpunten van de geleerden die zeggen dat het onder noodtoestand toegestaan is op de volgende manier op een rijtje zetten:

1)     Doneren is toegestaan vanuit het handelen van het principe “het redden van iemands leven, is net het als redden van de gehele mensheid”. (al-Maidah 5/32)

2)    Het feit dat de islam een soepele godsdienst is voor de mens is benadrukt.

3)    Als we beredeneren op grond van de logica: “als  bloed doneren toegestaan wordt, dan zou orgaan doneren ook toegestaan moeten worden, mits er respectvol met de mens behandeld wordt”.

4)    Het is absoluut niet toegestaan als de donor zelf na het doneren niet meer zal leven, want terwijl er een leven gered moet worden, mag de andere niet weggenomen worden.

5)    Een levend persoon heeft zelf de keus om een nier, een oog, bloed of tanden te doneren. Als diegene toestemming geeft, kan er gedoneerd worden.

6)    Voordat er gedoneerd gaat worden, moet er bij de deskundigen op dit gebied een duidelijk beeld zijn over een zeker zin van genezen van de zieke met deze behandeling.

7)    Als het doneren van organen van een dode zal zijn, moet de persoon al toestemming gegeven hebben voor zijn dood of er moet na de dood toestemming gevraagd worden van de erfgerechtigde.    

8)    Ook moet er expliciete blijk zijn dat het wegnemen van een orgaan, de gezondheid of het leven van een donor niet zal schaden.

9)    Doneren is niet iets dat als direct enige optie moet worden gezien. Het moet het allerlaatste zijn van de mogelijkheden. Als het zeer noodzakelijk is, dan moet er keuze gemaakt worden tussen twee schadelijke opties. In plaats van dood gaan, kan er een keuze gemaakt worden om te leven met een orgaan van een ander. Hierover moet er ook een beslissing worden genomen door een deskundigen op godsdienstig gebied en een deskundige op psychologisch gebied.

Het volgende is een belangrijk punt: doneren moet niet als enige alternatief worden gezien, want onze profeet (v.z.m.h.) zegt in een authentieke Hadith dat er voor elke ziekte een genezing zal worden gevonden behalve voor ouderdom en de dood. Tijdens orgaandonaties hoort er te allen tijden rekening gehouden te worden dat deze donaties verricht worden binnen de kader van de islamitische principes. Als alle  energie van wetenschappelijke onderzoeken wordt gestoken in donaties, dan zullen andere mogelijkheden tot genezing nooit gevonden worden. Deskundigen horen hierdoor minstens net zo veel waarde te hechten aan alternatieve genezingen als de waarde die ze geven aan donatie onderzoeken. Anders zullen wegen die tot menselijkere genezing leiden geblokkeerd worden doordat de aandacht meer wordt gevestigd op donatie onderzoeken.

We zullen met dit als reden uitleg geven op een veel gestelde vraag op dit gebied:

 Zonder twijfel zal iemand zegeningen ontvangen wanneer iemand na zijn overlijden zijn organen zoals een nier aan een behoeftige doneert, omdat hierdoor iemand weer gezond zal worden en weer tot leven zal komen.

De besnijdenis wordt niet vermeld in de Koran, maar het is wel aanwezig in de Sunnah/Hadith van de Profeet Mohammed (v.z.m.h.)

Uit de betrouwbare Hadith bronnen van Boekhari en Moeslim is te lezen dat Profeet Ibrahim op zijn tachtigste leeftijd is besneden [qtip:(1)| Zie. Neylu’l-evtar, 1/111]

In de Islam wordt gezegd dat de besnijdenis van menselijke aard is. Ook de Profeten voor Profeet Mohammed (v.z.m.h.) hadden het principe om besneden te worden.

Volgens de Hanefi en Maliki leerscholen is de besnijdenis soennah.
Volgens de Shafii en Hanbeli leerscholen is de besnijdenis Wajib(vereist)/Fardh(verplicht), want dit is een symbool van de Islam en een openlijk teken dat je moslim bent [qtip:(2)| Zie. V. Zuhaylî, el-Fıkhu’l-İslamî, 1/306-7, 310]

Een openlijk kenmerk van de Islam is de besnijdenis. Om deze reden, ook al vallen deze kennerken/symbolen onder de categorie Soennah, zijn ze net zo belangrijk als de Fardh(verplichte handelingen). Om deze reden moeten de standpunten van de geleerden, dat de besnijdenis een Soennah is, in deze context worden beoordeeld. Het Islamitische volk heeft gedurende het leven naar dit onderwerp vanuit dit standpunt gekeken.

In de Islam zijn er zove Fardh(geboden) en Haram(verbodens) die niet in de uiteenzettingen van de Koran plaats vinden, maar wel in de Hadith van Profeet Mohammed (v.z.m.h.) voorkomen. Bijvoorbeeld het aantal rak’ahs en bepaalde andere voorwaarden van het gebed en de belangrijke voorwaarden van het Vasten, de Bedevaart en de zakaat(aalmoes), worden niet vermeld in de Koran, maar wel in de Hadith van Profeet Mohammed (v.z.m.h). Om de wijsheid over dit onderwerp te begrijpen, moet een persoon in bezit zijn van hoge kennis over de “basis principes”. Uit de desbetreffende bronnen kan dit geleerd worden.

Er moet niet vergeten worden dat “Hadith” een tweede wetgevende bron is in de Islam. In de Koran staat het volgende vers vermeld:

“En wat de boodschapper u ook moge geven, neemt het en wat Hij u ook verbiedt, onthoudt u daarvan” [qtip:(3)| Al-Hasjr, 59/7]

Dit vers is voor de Islamitische geleerden een onfeilbare leidraad geweest dat de Hadith een wetgevend bron is.

Volgens de Hanefi school kan er gebeden worden wanneer een hond tegen iemand aankomt. Echter, wanneer  het speeksel van een hond tegen iemand aankomt, is dat wel onrein.

Er zijn Hadith als: “Een huis waarin een hond bevindt, zullen er geen engelen van barmhartigheid bevinden; de goede daden zullen verminderen, behalve van hen die daarvoor genoodzaakt zijn, zoals jagers, wachters en herders.” Er is echter ook de mogelijkheid dat zij middels hun speeksel en haar onze gezondheid en smeekbede kunnen schaden. Om deze redenen is het afgeraden een hond in huis te hebben, mits het noodzakelijk is. Het is geen haram om een hond in huis te hebben, maar het is lichtelijk mekroeh (vies). In de Islamitische regelgeving wordt dit ook wel “Tenzih-i mekroeh” (onschadelijke viezigheid) genoemd.

Het is wel zo dat er geleefd, gebeden en religieuze handelingen verricht kunnen worden in een huis waar een hond zich in bevindt; als de plek waar wij bidden maar schoon is.

Onze Profeet (v.z.m.h.) zegt het volgende: “De goede daden van de persoon die een hond in huis voedt, vermindert iedere dag; met uitzondering van de jaag-, akker-, tuin- en herdershonden.” [qtip:1| Buhari, Zebaih, 6; Müslim, Müsakat, 46,50,56-58]

Wanneer we voor ogen houden dat er Hadiths zijn dat er geen engelen in huizen komen waar er honden in bevinden, wordt het door de Islam verhinderd –met uitzondering op noodzaak- een hond in huis te hebben. Want:

a)    Het geld dat wordt uitgegeven aan een hond, kan beter gegeven worden aan arme mensen.
b)    Volgens duidelijke bewijzen in geneeskunde zijn er vele ziektes die door een hond overgegeven worden op een mens.
c)    Een hond schrikt vele mensen op straat en thuis af. [qtip:2| Hayreddin Karaman, “Het toegestane en verbodene in ons dagelijks leven.”]

De reden dat er geen engelen een huis ingaan waar er honden bevinden, is omdat zij vies ruiken en viezigheden eten. Om deze redenen worden zij die nutteloos een hond in huis nemen, gestraft met dat er geen engelen in hun huis komen. [qtip:3| Nevevî, Şerhu'l-Müslim, Kahire 1347-49/1929-30, XIV, 84; Aynî, Umdetü'l-Kârî, Cairo 1348, XV, 139]

Volgens de Hanefi school, zijn de honden op zich niet vies; zij worden immers gebruikt voor het jagen en beschermen. Een varken echter, is op zich vies. Met “Het is vies” wordt er in de Koran gerefereerd naar het varken.

Enkel het speeksel van de hond is vies. De overige delen van het lichaam kunnen hiermee niet vergeleken worden. Wanneer hij zijn mond in een bak doet, behoort deze zeven keer gewassen te worden. De Profeet (v.z.m.h.) heeft gezegd: “Wanneer een hond uit één van jullie bakken drinkt, was deze zeven keer.” Ahmed en Moeslim zeiden: “Was de bak waar een hond zijn bek in heeft gestopt zeven keer, waarbij de eerste met aarde is.” [qtip:4| Ahmed, Buhari, Müslim]

Volgens de Maliki school: het maakt niet uit of de hond dient als een toegestane herders- of wachtershond, of een andere hond, hij is altijd schoon. Alleen wanneer hij zijn bek ergens in stopt, behoort deze naar behoren zeven keer gewassen te worden. Wanneer hij zijn poot of zijn tong (zonder deze te bewegen) in een bak steekt, of zijn speeksel erin terecht komt, hoeft de bak niet gewassen te worden.

Volgens de Shafi en Hanbeli school: soorten van de honden en varkens zijn vies. Wanneer iets door hen vies gemaakt wordt, behoort deze zeven keer gewassen te worden waarbij de eerste met aarde is. Voortbordurend op de eerdere Hadith, is het zo dat wanneer de viezigheid van zijn mond stabiel blijft, de resterende plek op dezelfde manier schoongemaakt behoort te worden. Omdat zijn mond het meest inhaleert, is daar ook het schoonst. [qtip:5| Dr. Verhbe Zuhayli “Islamitische regelgeving encyclopedie”]

------------------------------------
[1| Buhari, Zebaih, 6; Müslim, Müsakat, 46,50,56-58]
[2| Hayreddin Karaman, “Het toegestane en verbodene in ons dagelijks leven.”]
[3| Nevevî, Şerhu'l-Müslim, Kahire 1347-49/1929-30, XIV, 84; Aynî, Umdetü'l-Kârî, Cairo 1348, XV, 139]
[4| Ahmed, Buhari, Müslim]
[5| Dr. Verhbe Zuhayli “Islamitische regelgeving encyclopedie”]

Verliefd zijn is geen zonde. Er is een Hadith die luidt: Iemand die verliefd wordt op een meisje/vrouw en die alleen voor zichzelf houd zonder aan iemand te vertellen en ook zo overlijdt, is een Martelaar. [qtip:(1)| Kenzi’lummal, h.nr:7000; meer info over deze hadith zie Aclunî,2/263] Volgens Sahavî is deze overlevering vertrouwbaar. [qtip:(2)| zie el-Makasidu’l-hasene,1 (220)]

Zoals men weet, is liefde een emotie die niet te beheersen is; het is iets dat recht uit het hart komt. Men kan niet zelf kiezen op wie men verliefd zal worden.

Aan haar/hem denken zonder dat men het beseft, is toegestaan, echter mag men belangrijke rituelen niet opofferen om enkel aan de persoon te denken waar hij/zij verliefd op is. Als men de gelegenheid heeft om met deze persoon te trouwen, kan men haar binnen de Islamitische regels verzoek doen te trouwen.

Mocht dit niet mogelijk zijn, dan is dit men door Allah niet gegund. Men behoort dan het beste van Allah te vragen en smeekbeden te verrichten om met de meest geschikte persoon volgens de Islam te trouwen.

Wat voor ons het beste is, kunnen wij niet weten. Het is mogelijk dat wat we vandaag wensen, later betreuren. Om deze reden hoort men geduldig te zijn met wie men zal trouwen ensmeken met –volgens de Islam- de beste persoon te trouwen.

De moeder van Meryem (Maria) had een zoon gewenst. Toen Allah haar een dochter had geschonken, was ze droevig. Als haar gevraagd zou worden of zijn één Meryem of tientallen andere jongens wilde, dan zou ze voor haar enkele dochter kiezen; zij is namelijk de moeder van Profeet Isa (Jezus) geworden. Om deze reden behoort men ten alle tijden het beste van Allah te vragen.

De Islam spoort aan tot fysieke en spirituele reinheid en hij leert ons hoe we deze kunnen bereiken. In de Edele Koran staat: “…Voorwaar, Allah heeft de berouwvolle lief en Hij heeft hen lief die zich reinigen.” (ạl-Baqara, 2:222)

De Boodschapper van Allah (vzmh) zei: “Allah is schoon en Hij houdt van schoonheid.”

Het kan uit bronnen worden opgemaakt dat de Profeet (vzmh) gedurende zijn hele leven aan alle vormen van hygiëne aandacht heeft geschonken. Als hij bijvoorbeeld naar de moskee ging, in het openbaar trad of een vriend bezocht, dan zorgde hij ervoor dat hij zich netjes had gekleed, zich van een lekker geurtje had voorzien en geen onaangenaam ruikend voedsel had gegeten, zoals uien en knoflook.

De Islam heeft een systeem gebracht dat gevestigd is op principes van hygiëne, zuiverheid en hoffelijkheid. Onze leermeester de Profeet zei: “Reinheid is de helft van geloof.” Bijna alle boeken over de profetische overleveringen en de islamitische jurisprudentie beginnen met het onderwerp hygiëne. Bepaalde praktijken van aanbidding zijn in de islamitische religie in principe niet acceptabel zonder [delen van] het lichaam en de plaats van aanbidding te reinigen. In dit verband heeft de Profeet (vzmh) bijvoorbeeld de gedragslijnen van de toiletgang benadrukt; hij heeft bevolen dat er op de kleding geen onreinheden mogen terechtkomen en dat moslims zich volgens de gedragslijnen dienen te verschonen.

De Islam draagt op om alvorens het rituele gebed de rituele reiniging te verrichten, waarbij lichaamsdelen worden gewassen die het meest in aanraking komen met vuil en bacteriën, zoals de handen, de mond, de neus, het gezicht, het hoofd, de oren en de voeten. De Boodschapper van Allah (vzmh) zei: “De sleutel tot het Paradijs is het rituele gebed en de sleutel tot het rituele gebed is reinheid.” Zodoende beschouwt de Islam reiniging, die in feite voor iedereen een verplichting vormt, voor de moslims als een vorm van aanbidding.    

Een ander punt waar de Boodschapper van Allah (vzmh) met nadruk op heeft gewezen is orale hygiëne. Om deze reden adviseerde hij iedereen vaak zijn tanden te verschonen met miswāq (tak van een tandenborstelboom), en vooral alvorens de rituele wassing (de wudū’) te hebben verricht. Hij adviseerde de moslims tevens om het voedsel te zegenen door hun handen voor en na het eten te wassen.

Zoals de aard van de mens het ook ingeeft zijn het besnijden van mannen, het scheren van het schaamhaar en het okselhaar, het verzorgen van de baard en het verkorten van de snor enkele hygiënische regels en ethische normen die de Boodschapper van Allah (vzmh) heeft genoemd.

De Boodschapper van Allah (vzmh) had niet alleen bijzondere aandacht voor de reinheid van zijn kleding, hij was eveneens zeer zorgvuldig met betrekking tot zijn netheid en ordelijkheid.

Ạbū Kursạfạ is hiervan een getuige, hij vertelt: “Ik ging met mijn moeder en mijn tante naar de Boodschapper van Allah (vzmh) om trouw te zweren. Toen we hem verlieten, vertelden mijn moeder en mijn tante mij: “Mijn kind, wij hebben nog nooit iemand als hem gezien! We kennen niemand die een mooier gezicht, een schonere kleding en een vriendelijkere spraak heeft. Het was alsof er licht uit zijn gezegende mond kwam.”

Toen de Profeet (vzmh) eens in de moskee was, kwam er een man binnen die er onverzorgd uitzag. De Profeet (vzmh) gebaarde naar hem dat hij zijn haar en baard in orde moest brengen.

De moeder van de gelovigen Āishạ verhaalt, dat de Boodschapper van Allah (vzmh) er niet van hield dat zijn kleding onaangenaam rook. Hij trok zijn gewaad eens uit, omdat het zweet de geur van wol merkbaar had opgewekt. Zij informeert ons tevens dat onze leermeester de Profeet van zoete geuren hield.

De eerbare metgezellen van de Profeet waren personen die op hun eigen benen stonden. Zij werkten door totdat de tijd voor het vrijdaggebed was genaderd; dan lieten ze hun werk achter zich en begaven ze zich naar de moskee. Hun lichaamsgeur was hierdoor binnen de gemeenschap merkbaar en onze leermeester de Profeet zei hierop: “Neem op de vrijdagen een bad!”

Moslims schrijven de waardevolle hadith van de Profeet (vzmh) “Reinheid is de helft van geloof” in meesterlijke kalligrafie op en hangen deze ingelijst aan de muren van huizen en moskeeën op. Ze hechten grote waarde aan reinheid. Moslims bouwden overal publieke gaarkeukens, waterbeddingen, drinkfonteinen en publieke badhuizen voor de verzorging, het comfort, de hygiëne en het gemak voor de gelovigen. Om hygiëne te verbeteren werden er overal in de islamitische maatschappijen badhuizen gebouwd, zelfs in dorpen.

De huizen van moslims zijn erg schoon. Zij gaan nooit met hun schoenen aan een huis binnen. Om overal en op elk moment het rituele gebed te kunnen verrichten, wordt het hele huis goed schoongehouden. In de Islam is de plaats van het huisdier niet in het huis, en dat geldt ook voor vogels.

M. de Thevenot zegt het volgende over de schoonheid en de hoffelijkheid in islamitische maatschappijen: “De Turken leven gezond en ze worden nauwelijks ziek. Hier komen geen van de ziektes voor die in onze landen voorkomen, zoals nierproblemen en andere gevaarlijke ziektes. Ze kennen niet eens de namen van deze ziektes. Ik vermoed dat de reden voor hun perfecte gezondheid zit in het dikwijls baden en het sober eten en drinken. Zij eten heel weinig en wat zij eten is niet zoals het eten van de Christenen een complete mix.”

De Boodschapper van Allah (vzmh) heeft het vervuilen van plaatsen waar mensen langslopen of uitrusten, plaatsen waar mensen in de schaduw kunnen afkoelen en plaatsen rondom bomen en muren strikt verboden. Hij adviseerde eveneens het verzorgen en het verschonen van dieren, in het bijzonder van de schapen en de geiten. De Profeet (vzmh) zag een keer dat er spuug op de muur van de moskee aanwezig was, in de richting van de qiblạ, waarop hij de muur persoonlijk schoonmaakte. Zijn afkeer was duidelijk zichtbaar op zijn gezegende gezicht.

Toen Ạbu Mūsā ạl-Ash’arī (r.a) in Basra was gearriveerd als de nieuwe gouverneur, zei hij tegen de bevolking: “Ik ben naar jullie gestuurd door kalief Omar (r.a). Ik zal jullie leren over het Boek van jullie Heer en over de profetische soenna, en ik zal jullie straten schoonmaken.

Volgens een overlevering had een Zoroastriër een schuld bij Imam Ạbū Hanīfạ. Ạbū Hanīfạ bezocht het huis van de Zoroastriër om de schuld te innen. Toen hij bij de deur arriveerde, viel het hem op dat zijn schoenen vies waren. Terwijl hij zijn schoenen uitschudde, kwam het vuil van zijn schoenen op de muur van de Zoroastriër terecht. Ạbū Hanīfạ wist niet wat hij moest doen. Hij zei tegen zichzelf: “Als ik de muur zo achterlaat, dan ziet de muur van de Zoroastriër vanwege mijn fout er slecht uit en als ik het probeer schoon te maken, dan zal de kalk van de muur afschilferen!”

Hij klopte op de deur en zei tegen de bediende: “Laat jouw meester alstublieft weten dat Ạbū Hanīfạ voor de deur wacht.” Hierop verscheen de man bij de deur, terwijl hij dacht dat Ạbū Hanīfạ zijn schuld kwam innen. Hij verontschuldigde zich voor het niet kunnen betalen van zijn schuld. Ạbū Hanīfạ zei: “Dat is op dit moment niet belangrijk.” Hij legde de Zoroastriër uit wat er was gebeurd en vroeg hem hoe hij de muur schoon zou kunnen maken. De Zoroastriër, geraakt door deze subtiele en edele daad, zei: “Ik ben degene die in eerste instantie zijn ziel dient te verschonen!” Op dat moment werd hij moslim.[qtip:1| De Laatstee Hemelse Religie: Islam]

[1]De Laatstee Hemelse Religie: Islam

Het is niet toegestaan om zonder daadwerkelijke noodzaak esthetisch chirurgische ingrepen te laten doen. Hieronder kunnen we alle vormen van chirurgische ingreep verstaan: borsten vergroten, neus”correctie”, liposuctie, etc. Dit is duidelijk in de ayah en hadith vervloekt.

Echter aangeboren afwijkingen of afwijkingen die later tot stand zijn gekomen en het normale functioneren beïnvloeden, kunnen behandeld worden.

De Islam verbiedt al hetgeen wat mensonwaardig is. De Profeet (v.z.m.h.) heeft immers toegestaan dat een sahaba een gouden neus mocht laten zetten in plaats van zijn neus die tijdens een oorlog eraf was gehakt. [qtip:(1)| Ebû Dâvûd, hatem 7; Tirmizî, libas 31; Nesâî, zinet 41] 

Het is toegestaan om protheses of vullingen in de tanden te zetten [qtip:(2)| Merginânî, Hidâye IV/83; Kâsânî, Bedâyî V/132; Zuhayli, el-Fikhul-Islâmî NI/544]

Vandaag de dag zijn esthetisch chirurgische ingrepen niet meer alleen gericht op de neus, borsten of kin, maar op bijna ieder lichaamsdeel. Dit soort ingrepen worden gedaan om er uiterlijk “mooier” uit te zien. Wat we helaas zeer vaak zien, is dat dit ook door allerlei media als het ideaal wordt neergezet en zeer zeker ook gepromoot. In plaats van dat wij onze aandacht en energie stoppen in het “mooier” maken van onze geest en innerlijk, zijn menigeen totaal gefixeerd op er qua uiterlijk beter uit zien.

Als we dit vanuit het perspectief van het geloof bekijken, zien we drie factoren waar rekening mee gehouden dient te worden.

 - Ten eerste is dit een influistering (waswasa) van de shaytan. Hij gehoorzaamde het bevel van Allah CC niet en zei:

“ik zal hen zeker bevelen totdat zij datgene wat Allah heeft geschapen, zullen veranderen. Wie Allah verlaat en shaytan als metgezel neemt, doet zichzelf klaarblijkelijk zeer grote schade aan.” [qtip:(3)| Nisâ Sûresi, 119]

Onze Profeet (v.z.m.h.) heeft ons afgeraden om veranderingen aan te brengen aan ons lichaam die niet medisch noodzakelijk zijn. In Boekhari en Moeslim zijn overleveringen te lezen die ons verbieden om tatoeages te zetten op ons lichaam, pruik te dragen, tanden te laten slijpen en wenkbrauwen te epileren. Het gaat erom dat wij datgene wat Allah heeft geschapen, neigen te veranderen en dat diegenen niet in aanmerking zullen komen voor de barmhartigheid van Allah. [qtip:(4)| Müslim, Libas: 119-120]

Allen die dit soort esthetische ingrepen laten uitvoeren in naam van “schoonheid”, handelen tegen het lot en willen datgene wat door Allah aan hen is gegeven, veranderen. Het kan niet getolereerd worden binnen de Islam zonder enige medische grondslag en alleen om er beter uit te zien, dit soort ingrepen te laten plegen aan het lichaam.

 - Een tweede reden waarom dit niet toegestaan is; de pijn. Zowel de fysieke als mentale pijn en leed die deze ingreep met zich meebrengt. Hierbij kan er gedacht worden aan alle pijnlijke operaties, lasering, slijpen, etc. Allah CC draagt ons op om zijn aan ons toevertrouwde eigendom, ons lichaam niet eigenhandig in gevaar te brengen;

“Brengen jullie jezelf niet eigenhandig in gevaar”. [qtip:(5)| Bukara Sûresi, 195]

 - Als derde reden kan genoemd worden dat dit soort ingrepen erg veel kosten en dit [qtip:israf |verspilling (van geld)] is. Bovenal is deze israf gepleegd om er uiterlijk “mooier” uit te zien in plaats van het concentreren op het innerlijk. Als we zien hoeveel mensen er vandaag de dag door een tekort aan geld niet behandeld kunnen worden aan serieuze, dodelijke aandoeningen kunnen we deze israf beter inschatten. Dit gezegd hebbende, is het ook niet verboden om binnen proporties cremes te verschaffen.

Echter als er een geldige reden is zoals afwijkingen vanuit geboorte, denk aan een hazenlip, kan dit gelden als een reden. Dit zelfde geldt voor brandwonden, misvormingen door verkeersongevallen of ongelukken. Met name als deze wonden, misvormingen, afwijkingen -hoe men het wilt noemen-, leiden tot het terugtrekken uit de maatschappij, de psychologische welgesteldheid beïnvloeden of het participeren in de maatschappij tegen gaan, is het geoorloofd om hiervoor ingrepen te laten plegen. Dit valt onder behandeld worden. [qtip:(6)| Umdetü’l-Karî, 22: 63]

Samengevat: Als men ingrepen laat doen om er weer “normaal” uit te zien en niet met afkeurende blikken bekeken te worden, is dit geoorloofd. Echter als men dit doet om alleen er “beter of mooier” uit te zien, is dit haram.

Beste zuster,

Nagellak is zelf niet haram, alleen vormt het een belemmering voor de wassing (woedoe) en reiniging (gusul). Hierdoor kan een vrouw die wassing en reiniging wilt plegen, of uit haar ongesteldheid (hayiz) wilt komen, eerst haar nagellak moeten verwijderen. Anders zal de wassing en reiniging niet geldig (sahih) zijn en het gebed zal ongeldig (batil) zijn. Een vrouw met wassing kan het nagellak tot de volgende wassing laten staan. Wanneer ze opnieuw een wassing moet halen, zal ze eerst het nagellak moeten verwijderen.

Volgens de Hanafi school is stremsel verkregen van een dier dat geslacht is door een moslim of een ongelovige –in overeenstemming óf in tegenstrijd met de Islamitische wetgeving- is in alle gevallen toegestaan; dit dier mag echter geen varken zijn.

Meeste goed geïnformeerde mensen zijn zeker dat stremsel, wat gebruikt wordt om kaas te maken, niet van varkens zijn verkregen.

Het is overgeleverd dat in de meeste hadith verzamelingen van Abdullah ibn Umar (moge Allah over hem en zijn vader tevreden zijn) er kaas was gebracht naar de Profeet (v.z.m.h.) tijdens de Taboek oorlog. Hij (v.z.m.h.) vroeg om een mes en zei vervolgens “Bismillah” (In de naam van Allah) en sneed de kaas (Abu Dawud).

Kaas die gemaakt is van stremsel dat verkregen is van een dier buiten het varken om, is volgens de Hanafi school toegestaan. Echter, de jurisprudentie maakt duidelijk dat het beter is dit te vermijden wanneer het niet zeker is van welk dier het stremsel is verkregen; dit omdat er verschil in jurisprudentie is tussen de Sounni scholen omtrent de toestemming daarvoor en de twijfel daarover.

Tijdens de verspreiding van de Islam op het Arabische schiereiland, heerste er een aantal gewoontes uit de tijd der onwetendheid dat volle invloed had. Een aantal hiervan werden opgeheven en een aantal werden gematigd door de Islam. Eén die gematigd werd, was het onbeperkte aantal vrouwen waar een man mee mocht trouwen. Voor de komst van de Islam, konden de mannen op het Arabische schiereiland trouwen met zoveel vrouwen als ze wensten, zonder beperkt te zijn aan een limiet.

De Koran heeft dus een begrenzing gebracht aan deze gewoonte uit de tijd der onwetendheid. Deze verklaarde dat een man maximaal met vier vrouwen kon trouwen. De Heer der Waarheid verkondigt in de Koran: “En mochten jullie vrezen de rechtvaardigheid tussen jullie vrouwen niet te handhaven, neem dan genoegen met één”[qtip:1| Soerah an Nisa, 3]

De Koran heeft polygamie dus niet vastgesteld, maar slechts het onbegrensde aantal beperkt tot vier. Bijvoorbeeld, op het moment dat een metgezel van de profeet zich bekeerde tot de Islam, was hij gehuwd met tien vrouwen. Na zijn bekering scheidde hij vanwege zijn overtuiging van al zijn vrouwen, behalve vier.

Hoewel de Islam polygamie toestaat, raadt die aan om te trouwen met één. De wijsheid achter de toestemming tot polygamie wordt gezien als een morele en sociale noodzaak. Naast dat de nadruk met polygamie gelegd wordt op het rechtvaardig behandelen van elke vrouw, wordt de aandacht getrokken naar de praktisch onmogelijkheid ervan met het volgende vers: “Hoezeer jullie ook wensen, nimmer  zullen jullie in staat zijn de rechtvaardigheid tussen de vrouwen te kunnen handhaven.” [qtip:2| Soerah an Nisa, 129]

De reden waarom de Heer der Waarheid in een vers rechtvaardigheid beveelt en in een ander vers uitlegt dat een man niet in staat is om absolute rechtvaardigheid tussen de vrouwen te kunnen handhaven, is om aan te duiden dat een man, zolang niet noodzakelijk, slechts met één hoort te trouwen.

Vanwege de vele oorlogen tussen volken in elke eeuw, is de mannelijke populatie sterk gedaald en de vrouwelijke gestegen. In een dergelijk geval is een man genoodzaakt om een aantal vrouwen onder zijn hoede te nemen. Turkije heeft dit tijdens de eerste wereldoorlog en Duitsland heeft dit tijdens de tweede wereldoorlog ervaren. Na de tweede wereldoorlog was de vrouwelijke populatie ongeveer drie maal hoger dan de mannelijke in Duitsland. Het Duitse volk werd hierdoor geconfronteerd met een ernstige sociale onevenwichtigheid, want twee van de drie vrouwen bevonden zich in wanhoop en eenzaamheid. Vanwege deze oorzaak stond de Duitse overheid genoodzaakt polygamie toe. Een Duitse professor wees er nadrukkelijk op dat de redding van de Duitse vrouw zich bevond in het Islamitische principe: begrensde polygamie. Een bevolking die zich in een toestand bevindt zoals die van de Duitsers was na de tweede wereldoorlog, kan middels drie oplossingen zich uit die toestand redden:

1.    Elke man gaat trouwen met één vrouw, waardoor twee van de drie vrouwen het gezinsleven, kinder- en moederliefde nooit kunnen ervaren.

2.    Elke man gaat trouwen met één vrouw en met de rest van de vrouwen onkuize handelingen verrichten. Ook in deze toestand zullen twee van de drie vrouwen nooit het gezinsleven en ware liefde kunnen ervaren.

3.    Een man gaat trouwen met een aantal vrouwen, handelen binnen de toegestane grenzen, zich houden aan de principes rondon rechtvaardigheid, de eigenwaarde van vrouwen beschermen, hun gewetens geruststellen en hun redden van schuldgevoelens.

Iedere mens met een gezond verstand zou de derde optie kiezen, want de menselijke aard vereist dit. Bediuzzaman Said Nursi schrijft in één van zijn uiteenzettingen het volgende over de begrensde polygamie binnen de Islam:

“Naast dat de tot vier begrensde polygamie passend is met de aard, het verstand en wijsheid, heeft de Sharia het aantal niet van één naar vier vermeerderd, maar misschien van acht naar vier verminderd. Omtrent de betreffende polygamie heeft de Sharia dusdanige eisen gesteld, dat zolang deze gevolgd worden, die onmogelijk de oorzaak kunnen zijn voor ellende. Al is die op een aantal punten kwalijk, dit zijn inferieure kwalen. Bij een inferieure kwaal heerst er een superieure rechtvaardigheid. Uiteraard kan er geen absolute rechtvaardigheid zijn binnen elke wereldse toestand.” [qtip:3| Munazerat, 69]

[1] Soerah an Nisa, 3

[2] Soerah an Nisa, 129

[3] Munazerat, 69.

Wanneer de make-up wordt opgedaan nadat men de wassing heeft gedaan, dan is de wassing geldig. Echter, mocht er in de make-up stof zitten die als vies wordt gekwalificeerd, dan is dit wel een belemmering voor het gebed.

Wanneer een dame haar make-up opdoet, behoort ze twee punten in acht te nemen met betrekking tot het gebed. Ten eerste mag er in de make-up geen als vies gekwalificeerde stof in zitten en behoort de make-up wel het water door te laten. Op deze manier kan het gebed niet verricht worden en behoort ze dit te voorkomen.

Het tweede punt is dat wanneer ze make-up doet, zij dit enkel aan de mahrem (personen waar ze niet mee kan trouwen(vader,zoon enzo..) en haar man) te laten zien. wanneer ze zichzelf zo buiten vertoond, kan ze zonde begaan.

Eén van de aanvaardbare dua’s is dua die een moslim maakt voor zijn moslimbroeder en/of zuster tijdens zijn/haar afwezigheid,  want een persoon die dua verricht, heeft geen eigen belangen of verwachtingen. Daarom is deze dua zuiver en oprecht. Dua’s die verricht worden zonder verwachtingen en eigen belangen, die uitsluitend bedoeld zijn om zijn moslimbroeder en/of zuster te gedenken en enkel om zijn/haar behoeftes weg te nemen, zullen inshallah geaccepteerd worden. Zoals onze geliefde profeet (v.z.m.h) zegt, ‘’Hij (Allah s.w.t.) zal iemand die zijn handen opent niet met lege handen terugsturen.’’

Bij het verrichten van dua’s zijn er een aantal zaken waar aandacht aan besteedt moeten worden.

-Als men aan een dua wil beginnen moet men zichzelf vooraf spiritueel reinigen door o.a. estaghfiroellah te zeggen. Hierna moet men aan het begin en aan het einde van de dua de profeet (v.z.m.h) groeten en zegenen (Salaat en Salaam), wat een aanvaardbare dua is. Het verrichten van een dua, tussen twee aanvaardbare dua’s in, zal ook aanvaardbaar worden.

-Dua verrichten tijdens zijn/haar afwezigheid.

-Dua verrichten met  dua’s die in de Qur’an en hadith voorkomen. Bijvoorbeeld:

‘’O Allah, van U wil ik voor mij en voor hem in deze wereld en in het hiernamaals vergeving en welzijn.’’[qtip:1|En Nevevi, El-Ezkar, 74; El-Hakim, El-Müstedrek, 1:517]

‘’Onze Heer, geef ons in de wereld het goede en in het hiernamaals het goede en bescherm ons tegen de bestraffing van de hel.’’[qtip:2 |Soerah Baqarah, vers 201]

-En met oprechtheid, bescheidenheid en met vrede in je hart.

-En gelijk na de salaat. In het bijzonder na de salaat-al Fadjr (ochtendgebed).

-En op waardevolle plaatsen. In het bijzonder in de masjids (moskeeën)

-En op vrijdag(donderavond tot vrijdagavond). In het bijzonder tijdens het uur waarin de dua’s aanvaard zullen worden.

-En tijdens de drie maanden(Radjab, Sha’abaan en Ramadan). In het bijzonder tijdens de gezegende nachten.

-En in de vastenmaand Ramadan. In het bijzonder tijdens de laylatul qadr (de nacht van Kadr).

Het aanvaardbare dua zal precies in dezelfde vorm in deze wereld te zien zijn, of, de verrichte dua zal voor die persoon aanvaard worden in het hiernamaals en in zijn eeuwig leven. Dus, als de dua niet tot stand komt zoals gewenst, wil dit niet zeggen dat de dua niet aanvaard is, maar dat de dua in een andere, nog betere vorm, is aanvaard.[qtip:3| Mektubat, Bediuzzaman Said Nursi,  279]

[1] En Nevevi, El-Ezkar,74; El-Hakim, El-Müstedrek, 1:517.

[2] Soerah Baqarah, vers 201

[3] Mektubat, Bediuzzaman Said Nursi, 279

Dat dit onderwerp niet voorkomt in de Heilige Koran of in de soennah (levenswijze) van de Profeet (vzmh) is duidelijk, want dit is een nieuwe techniek. Echter, in het leven van de Profeet (vzmh), zien we dat er oordeel is geveld over het overbrengen van het haar van persoon op persoon. Hier kunnen we ook spreken van zogenaamd een pruik gemaakt van mensenhaar. De Profeet (vzmh) heeft dit absoluut verboden. Waarom het gebruik van een pruik verboden is, is wegens 2 redenen:

1.    De oneerbiedigheid die men toont jegens de ander door het haar, dat een onderdeel van de mens is, als een ‘’reserveonderdeel’’ aan een ander te geven.
2.    Met het haar van een ander zichzelf met haar laten zien en zo ander in de maling nemen.

Zoals gezien kan worden, zijn er vergelijkbare en niet vergelijkbare aspecten tussen de gebruikmaking van een pruik en haartransplantatie. Hierdoor is het niet mogelijk om te zeggen dat het absoluut verboden is om haartransplantatie te ondergaan, wat wel het geval is bij een pruik. Want voor een haartransplantatie wordt ten eerste het eigen haar gebruikt. Ten tweede, omdat het een permanente behandeling is, kan het niet meer gezien worden als ‘’iemand in de maling nemen’’. Ten derde kan het ook gezien worden als een behandeling. Om deze redenen is het niet mogelijk te zeggen dat haartransplantatie absoluut verboden is.

Echter, omdat de mens in zekere mate er anders uit gaat zien en omdat het ook gezien kan worden als esthetische chirurgie, kan zij niet totaal onschuldig en halal (toegestaan) beschouwd worden. Om deze reden zijn wij niet in staat het laatste oordeel te vellen over dit onderwerp. Maar, al is het niet haram, het is wel makroeh (afkeurenswaardig). Iemand die zelfverzekerd is en niet de behoefte heeft om er anders uit te zien, zou bij het niet verrichten van deze daad niets onwettigs doen, en wanneer deze daad toch verricht wordt, zou zij op zijn minst wel enige twijfel met zich meebrengen.

Het is niet mogelijk te zeggen dat het getransplanteerde haar een belemmering vormt voor de kleine (woedoe) en grote (ghoesl) rituele wassing. Want ook al is het getransplanteerde haar in de huid aangebracht, wassen over het getransplanteerde haar is voldoende om je kleine en grote wassing te volbrengen. Allahu A’lem (Allah weet het beter).

Beste broeder/zuster,

Het is toegestaan om Koran te reciteren zonder woedoe. Alleen mag je het niet aanraken. Dat blijkt uit de vers : “Dat niemand zal aanraken behalve zij die zich louteren”[qtip:1 | Al-Waaqiah, 79]

[1] Al-Waaqiah, 79

 De religie van Islam is de religie van reinheid. Dit is vanwege het feit dat reinheid tot een van de fundamenten van onze aanbidding behoort. De reinheid van ons lichaam, onze kleding en ons gedrag laat zien dat wij moslims zijn. Schoonheid is tevens een voorwaarde om gezond te kunnen leven. Om deze redenen hecht de Islam groot belang aan reinheid.

Een van de eerst geopenbaarde geboden van de Koran is

"Zuiver (altijd) je kleding!" (Soera ạl-Muddassir, Ayah 4).

Dit laat zien hoeveel belang de Islam aan reinheid hecht. Onze Profeet heeft eveneens benadrukt dat reinheid een voorwaarde is voor geloof, Hij zei:

"Reinheid is de helft van geloof." (Muslim, Tahāra 1)

Onze religie besteedt ook speciale aandacht aan een schoon milieu. Onze Profeet zegt dat wij het milieu schoon dienen te houden. Hij gaf degenen, die openbare ruimtes schoonhouden en wegblijven van handelingen die anderen kunnen schaden, de goede tijdingen van het Paradijs en zei eens:

“Een man zag een tak op straat en zei: ‘Bij Allah, ik zal deze tak van hier verwijderen, zodat de moslims daar geen last van hebben.’ (Hij verwijderde de tak) en werd voor deze daad naar het Paradijs gezonden.” (ạl-Buchārī, Azān 32, Mạzālim 28)

In de Islam is het verwijderen van materieel vuil niet voldoende voor reinheid. Indien wij bijvoorbeeld een appel zouden wassen die op de grond lag, dan zouden we deze alleen fysiek hebben gereinigd. Maar indien de appel gestolen zou zijn, zou deze nooit schoon worden, hoe goed we deze ook zouden wassen. Dit is omdat stelen harām ofwel strikt verboden is. Iets wat gestolen is, zal in morele zin nooit schoon worden en daarom ook nooit mogen worden opgegeten.

Slechte woorden en slechte daden besmetten en vervuilen ons hart, net zoals fysiek vuil ons lichaam, onze kleding en het milieu vervuilt. Om in vrede en geluk te kunnen leven, dienen we onze harten van dit spirituele vuil te reinigen. Deze reiniging vind plaats door berouw te tonen voor onze slechte daden, door onze religieuze rituelen uit te voeren en door ons goed te gedragen.

Onze Almachtige Heer zegt tegen ons:

“Allah houdt van de berouwvollen en Hij houdt van hen die zich reinigen.” (Soera ạl-Baqara, Ayạh 222)

In dit geval dienen we ons lichaam, onze kleding en onze omgeving schoon te houden. Daarnaast dienen we ons gedrag mooier te maken door weg te blijven van zonden, slechte woorden en slechte daden.[qtip:1| Mijn Prachtige Religie]

[1] Mijn Prachtige Religie

In drie gevallen is de Ghoesl(grote wassing) noodzakelijk:

1) Najis(onreinheid). Dit bestaat uit twee punten:

a) Als er ejaculatie plaatsvindt; het maakt niet uit of de persoon hierbij sliep of wakker was.

Behalve de Shafii leerschool is het volgens de meeste schriftgeleerden de voorwaarde van najis dat de zaadlozing met lust is gebeurd. De zaadlozing door zwaar te tillen, vallen, ziekte wordt niet gezien als Najis.

Als je wakker wordt en je herinnert je niet dat je orgasme had, maar je ziet dat er sperma op je kleren zit, dan is het noodzakelijk dat die persoon de grote wassing verricht. Daarentegen, als iemand zich herinnert dat ie een orgasme heeft gehad maar hij ziet geen sporen van sperma op zijn kleding, dan hoeft men geen grote wassing te verrichten.

2) De tweede staat waarbij de vrouw de grote wassing moet verrichten, is wanneer zij ongesteld is. Vrouwen moeten de grote wassing verrichten als de menstruatie haar einde heeft bereikt.

3) De derde staat waarbij enkel de vrouw de grote wassing moet verrichten, is de post-natale toestand. Nadat deze toestand is beëindigd, moet de vrouw de grote wassing verrichten.

Zich bedekken is de belangrijkste kwestie bij het kleden van een moslima. Hierbij gaat het om het bedekken van het hele lichaam met uitzondering van de handen en het gezicht.

Om ervoor te zorgen dat een kleding geschikt is om zich gepast te bedekken, moet deze dik genoeg zijn om transparantie te voorkomen en lang genoeg zijn om de private delen te bedekken. Hierdoor kan er niet gesproken worden van de juiste bedekking wanneer de kleding daarvoor dusdanig dun en transparant is dat de lichaamsvorm toch duidelijk is.

Alle lichaamsdelen behalve de handen en het gezicht van een moslima, behoren tot de private delen. De handen en het gezicht behoren niet tot de private delen, zolang er tijdens en buiten het gebed om geen angst is voor fitnah [qtip:1| Hiermee wordt er gedoeld op de ongepaste gevoelens die een vrouw wegens haar kleding kan opwekken] Of de voeten wel of niet tot het private deel behoren, is geschil over. Volgens de geaccepteerde visie, behoren de voeten van een moslima niet tot het private deel. Volgens een andere visie behoren de voeten van een moslima wel tot het private deel, behalve tijdens het gebed. Om zich van dit geschil te ontdoen, is het beter om de voeten wel te bedekken. Volgens de geaccepteerde visie behoren de armen, oren en het haar van een moslima ook tot het private deel.

De betekenis van hadiths die basis vormen op deze vraag, zijn als volgt:

Volgens de overlevering van Aisha (r.a), kwam haar zus Asma (r.a) op een dag voor de profeet (vzmh). Ze droeg een dunne transparante jurk. Bij het zien van haar, draaide de Profeet (vzmh) zijn gezicht om en zei: “O Asma, wanneer een vrouw de puberteit heeft bereikt -terwijl de Profeet zijn handen en gezicht aanwees-, is met uitzondering van deze delen, het tonen van de andere delen niet toegestaan.” [qtip:2| Ebû Dâvud, Libas 31]

Volgens de overlevering van Sahih-i Müslim, die weer is overgeleverd door Ebû Hoereyre (r.a.), maakte de profeet bekend dat vrouwen die gekleed zijn, maar die toch niet bedekt zijn, dus vrouwen die een dunne en transparante kleding dragen, naar de hel zullen gaan en zelfs de geur van het paradijs zullen waarnemen. [qtip:3| Muslim, Libas,125]

Alkame bin Ebi Alkame geeft aan dat zijn moeder het volgende zei:

“Hafsa, de dochter van Abdurrahman, kwam met een dunne hoofddoek waarmee haar haar te zien was, voor Aisha te staan. Aisha haalde haar hoofddoek eraf en maakte hem dikker door hem dubbel te vouwen.” [qtip:4| Muvatta', Libas:4]

De khalief Umar (r.a.) waarschuwde de moslims om hun vrouwen niet zodanig te late kleden waarbij het lichaam zichtbaar is, al is deze niet zo transparant als doorzichtig glas. [qtip:5| Beyhaki, Sünen, 2/235] Imam Serahsi geeft na deze overlevering aan dat vrouwen die dunne kleding dragen, op dezelfde manier beoordeeld worden. Later voegt hij de betekenis van de Hadith “…hoewel aangekleed, maar toch niet bedekt…” toe, en zegt vervolgens: “Dit soort kleding is net als een web en kan niet worden beschouwd als een bedekking”. Hierdoor is het voor mannen niet toegestaan om naar vrouwen te kijken die op deze manier zijn gekleed. [qtip:6| El-Mebsût, 10/155]

De standaard voor de transparantie van de kleding wordt bepaald door de zichtbaarheid van de huidskleur. Wanneer de huid door de kleding heen te zien is, of dit nou een dunne of een dikke kleding is, kan er niet gesproken worden van de bedekking. Deze kwestie is in Halebî-i Sağir als volgt gespecificeerd: “Met een dusdanig dunne kleding waarin de huid van een mens te zien is, wordt het private deel niet mee bedekt.” Hoewel een dikke kleding die op het lichaam kleeft en dus de vorm van het lichaam laat zien, er nog altijd sprake is van kleden, is het toegestaan om met deze kleding te bidden. [qtip:7| Halebî-i Sağir, p.141]

Deze kwestie wordt ook op dezelfde manier uiteengezet door de andere wetscholen.

De visie van de Maliki wetschool is als volgt:

Als de kleding transparant is en zij de kleur van de huid toont, wordt zij niet als bedekking beschouwd. Het gebed dat op deze manier is verricht, moet opnieuw worden verricht.

Wanneer een kleding dun en smal is, is het niet gepast om een kleding aan te doen die de vorm van het lichaam duidelijk maakt. Want dit wordt beschouwd als karakterloosheid en als het ingaan tegen het kleedgedrag van de oude geleerden. [qtip:8| Menânü'l-Celu, 1/156] De visie van de Hanbeli wetschool is als volgt:

De verplichte manier van bedekken, is dat de kleur van de huid niet zichtbaar is.

Wanneer de kleding dusdanig dun en transparant is dat de kleur van de huid zichtbaar is, is het niet toegestaan om te bidden. Want zodoende is er geen sprake van bedekken. Als zij de kleur bedekt maar de lichaamsvorm wel laat zien, is het gebed alsnog toegestaan. Want zelfs als de kleding dik is, zal het niet mogelijk zijn dit te voorkomen. [qtip:9| Ibni Kudâme. el-Muğnî, 1/337]

De visie van de Shafiî wetschool is als volgt:

De verplichte manier van zich bedekken, is dat de kleur van de huid niet zichtbaar is. Het is niet toegestaan om een kleding aan te doen die dusdanig dun is dat zij de huidskleur laat zien. Want op deze wijze kleden, wordt niet als bedekken beschouwd. Hiermee word bedoeld dat een kleding die de huidskleur toont, niet voldoende is om te spreken van een bedekking.

Wanneer de kleding dik genoeg is maar de private delen, wegens de design van de kleding, alsnog zichtbaar zijn, is het nog niet genoeg om te spreken van een bedekking. Het verrichten van een gebed met een kleding waarbij de fijnheid en de dikte van het lichaam, zoals knie en dijen, te zien is, is toegestaan, omdat het voldoet aan de eisen van het bedekken. Bedekken op een manier waarbij het lichaam niet wordt getoond, is echter wat geliefd is. [qtip:10| El-Mecmû, 3/170-172]

Na deze overdracht, is het mogelijk om tot de volgende conclusie te komen:

Wanneer de kleding van een moslima transparant is en de kleur van de huid toont, is het niet toegestaan om deze kleding naast een man waarmee zij mag trouwen, te dragen. Deze manier van kleden wordt niet als bedekken beschouwd. Dit kan een jurk, blouse of een rok zijn, maar net zo goed ook een hoofddoek of een sok.

Om ervoor te zorgen dat een bedekking gepast is binnen het geloof, moet er aan een aantal voorwaarden worden voldaan:

-De kleding moet niet dun zijn waardoor het lichaam te zien is,

-De kleding moet niet te sierlijk en kleurrijk zijn waardoor zij aandacht trekt,

-De kleding moet niet dusdanig strak zijn waardoor zij de vorm van het lichaam toont.                                                                                                                                                                                                                                           

Wanneer een moslima een strakke broek of een shirt aantrekt waarbij de vorm van het lichaam te zien is, is het gebed wel toegestaan; echter is het niet toegestaan om op deze manier naast hen –lees: de mannen- te kleden die ernaar zullen kijken en afgeleid zullen zijn. Ibn-i Abidin verwijst ook hiernaar in zijn boek. [qtip:11| Reddu'l-Muhtar, 5/238]

Zoals vrouwen zich op een gepaste manier moeten bedekken, zijn ze ook verplicht niet de aandacht van de mannen trekken door hun manier van praten, kijken en lopen.

“En zeg tot de gelovige vrouwen dat zij ook haar ogen neergeslagen houden en hun passies beheersen, en dat zij haar schoonheid niet tonen dan hetgeen ervan zichtbaar moet zijn, en dat zij haar hoofddoeken over haar boezem laten hangen, en dat zij haar schoonheid niet tonen behalve aan haar echtgenoot of haar vader of de vader van haar echtgenoot, of haar zonen of de zonen van haar echtgenoot, of haar broeders, of de zonen van haar broeders, of de zonen van haar zusters of haar vrouwen, of haar slaven, of zulke mannelijke bedienden die geen geslachtsdrang hebben, of de jonge kinderen die van de naaktheid van een vrouw niets afweten. En laat haar niet met haar voeten slaan, opdat hetgeen zij van haar schoonheid bedekken openbaar moge worden. En wendt u allen tezamen tot Allah, o gelovigen, opdat gij moogt slagen.” [qtip:12| Noer, 31]

Het is dus voor de vrije vrouwen zeer belangrijk dat, buiten de genoemde personen om, hun schoonheden niet worden getoond om zodoende hun eer, bescherming en goede omgang te handhaven. Tevens is dit zeer belangrijk om onbekende mannen te weerhouden van dat zij worden beïnvloed en zondes begaan door de vrouwen en de vrouwen zelf hun eer en moraal beschermen.

Vooral om over dit punt na te laten denken, en de kracht en schoonheid van het bevel ter bedekking duidelijk te maken, wordt zelfs over de manier van lopen het volgende gezegd: Ze moeten niet met hun voeten op de grond slaan om hiermee hun private delen te laten zien; dit wil zeggen dat wanneer zij van top tot teen zijn bedekt, moeten letten op passend en fatsoenlijk lopen. Ze mogen niet opvallend en uitdagend lopen om hun kunstmatige of natuurlijke sierlijkheden ten toon te stellen. Want dit kan de mannen tot het slechte aansporen of daartoe twijfel doen wekken.

Er behoort niet vergeten te worden dat het succes van de vrouw in deze kwestie eerder te maken heeft met dat de man zijn eer behoudt, op zijn taken let en zich meer richt op wat er in de samenleving plaatsvindt; en dit alles kan met de hulp van Allah staande blijven. Daarom zei de Profeet (vzmh) naar alle moslims toe, terwijl hij de mannen opnoemde en de vrouwen hierin ook behelsde:

“En o gelovigen! Vraag allen tegelijkertijd van Allah vergeving zodat jullie zullen slagen. Dus er is geen hoop tot slagen in een bedorven samenleving, en de bedorvenheid van een samenleving is eerder vanwege de fouten en mankementen van de mannen dan de vrouwen. Om deze reden behoren, te beginnen met de mannen, mannen en vrouwen om vergiffenis te vragen bij Allah van de fouten en mankementen die geen bijdrage hebben aan het geloof en een teken zijn van de tijd der onwetendheid, te steunen op de hulp van Allah, en aandacht en concentratie te hebben voor Zijn bevelen, zodat zij als samenleving zullen slagen. Dus, met het oog op het succes van iedereen, behoren werknemers en –gevers en soortgelijken ook aandacht te schenken aan deze bevelen.” [qtip:13| Uitleg (tafsir), Elmalili]

[1] Hiermee wordt er gedoeld op de ongepaste gevoelens die een vrouw wegens haar kleding kan opwekken.

[2] Ebû Dâvud, Libas 31

[3] Müslim, Libas,125

[4] Muvatta', Libas:4

[5] Beyhaki, Sünen, 2/235

[6] El-Mebsût, 10/155

[7] Halebî-i Sağir, p.141

[8] Menânü'l-Celu, 1/156

[9] Ibni Kudâme. el-Muğnî, 1/337

[10] El-Mecmû, 3/170-172

[11] Reddu'l-Muhtar, 5/238

[12] Noer, 31

[13] Uitleg (tafsir), Elmalili

De mogelijkheid dat mensen het goede van het kwade, de waarheid van de leugen kunnen scheiden, is vanaf de puberteit. Allah (de Verhevene) laat kinderen hun daden niet veratnwoorden bij de vlakte van wederopstanding. De plichten zoals het gebed en het vasten worden gevraagd vanaf de puberteit. Dus de verantwoording begint vanaf de puberteit.

Vanaf dat moment schrijven de Hafaza engelen de goede daden aan de rechterkant en de slechte daden aan de linkerkant. Dit doen ze een hele leven lang van elk mens. Vanaf dat moment moet men gaan bidden(en andere plichten) en dat is dus de pubertijd.

De pubertijd is tussen 12 en 15 jaar. De puberteit van een persoon staat niet vast. Bij een jongen kan de puberteit beginnen tussen de 12 en 15 jaar en bij een meisje kan dit beginnen tussen de 9 en 15 jaar. Als een dame niet weet wanneer zij haar puberteit heeft gehad, kan ze rekenen vanaf 12 jaar.

Vanaf de eerste zaadlozing bij een jongen en de eerste menstruatie bij een meisje, wordt elke verantwoording in het dadenschrift geschreven als “voldaan” of “niet voldaan”.

Ten eerste is het doel van doea om Allah te aanbidden. Het is een foute aanname om het gebed te zien als een verzoek dat met zekerheid geaccepteerd moet worden.

Het kan voorkomen dat de doea niet geaccepteerd wordt. Dat moet niet de reden zijn om te stoppen met het verrichten van dua. Het zou natuurlijk fijn zijn voor diegene als de doea geaccepteerd wordt, maar men heeft niet het recht om te zeggen: “ Waarom is mijn dua niet geaccepteerd?” . Er moet juist gezegd worden; “ Allah weet beter wat het beste is voor mij en heeft mijn dua verhoord en zal mij in deze wereld of in het hiernamaals het betere schenken”.

In principe moet er gezegd worden; “ Deze doea is niet nutteloos geweest, want het wordt beloont in het hiernamaals, omdat het verrichten van doea een aanbidding is. Daarom moeten we niet opgeven met het doea verrichten, maar proberen om het juist meer te doen.

Allah de Almachtige heeft in de Koran aangegeven: "Roep mij aan; Ik zal uw gebed verhoren”[qtip:1| Al-Mu’min, 40/60]. Sommige mensen zeggen over deze vers: Allah zegt “Roep mij aan; Ik zal uw gebed verhoren”. Waarom wordt onze doea dan niet verhoord, terwijl we Allah veel aanroepen? De geleerden hebben deze onderwerp als volgt uitgelegd: In de vers zegt Allah; “ Ik zal uw gebed verhoren”. Allah zegt niet dat hij het zal accepteren. Als je naar de dokter gaat en vraagt om een bepaald medicijn, zal de dokter je verhoren. Hij zal zeggen; “deze medicijn zal je niet helpen” of zal zeggen dat het schadelijk is en zal daarom een betere medicijn voorschrijven.

Zoals in het voorbeeld is aangegeven zal Allah de Almachtige, die de Alwijze is, onze doea verhoren. Onze doea accepteren heeft te maken met de wijsheid van Allah. Soms geeft Allah ons exact wat we willen, soms geeft Hij het betere en soms geeft Hij ons niets omdat Allah weet dat het schadelijk is voor ons.

Er zijn een aantal middelen die de kans van acceptatie vergroten. Een aantal voorbeelden worden hieronder weergegeven:

-Een doea moet acceptabel zijn.

-De tong die de doea uitspreekt moet ikhlas (oprechtheid) bezitten.

-De volgende volgorde aanhouden: Eerst Salawat (zegeningen aan de profeet) geven, istikhfar (vergeving vragen) doen, dua doen en nog een keer Salawat geven.

-Dua voor elkaar doen in het geheim omdat de doea voor de ander uit een schone hart komt.

-Dua doen met een bewuste hart en verstand.

-Dua doen dat uit de koran of hadith komt, omdat het de woorden van Allah of profeet een grote waarde bezitten, bijvoorbeeld: [qtip:2| Onze Heer, schenk ons het goede in deze wereld, alsook in de komende wereld en bescherm ons voor de marteling van het Vuur (Al-Baqarah, 201)] رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنَا عَذَابَ النَّار

-Als het mogelijk is, moet de persoon woedoe (kleine wassing) hebben.

-Het is noodzakelijk om halal te eten.

-Dua verrichten op heilige plekken zoals: in de moskee

-Dua verrichten op heilige momenten zoals:

• Heilige nachten zoals: Nacht van Kader (een nacht in de maand van ramadan dat gelijk staat aan 1000 maanden) en Nacht van Barat.
• Na het salaat (gebed),vooral na het ochtendgebed.
• Op Vrijdag
• De islamitische maanden Recep, Shaban en Ramadan.

Bij het toepassen van de voorwaarden worden de doea`s acceptabeler voor de goddelijke wijsheid en goddelijke barmhartigheid. Wanneer de dua deze voorwaarden mist, zal de doea minder effectief zijn.

[1] Al-Mu’min, 40/60

[2] "Onze Heer, schenk ons het goede in deze wereld, alsook in de komende wereld en bescherm ons voor de marteling van het Vuur." (Al-Baqarah, 201)

Bismillah, “In de Naam van Allah”, is het begin van al het goede. Wij zullen hier eveneens mee beginnen. Weet dat, o mijn ziel! Net zoals deze gezegende spreuk tot de tekenen van de Islam behoort, wordt deze constant herhaaldelijk gereciteerd door alle wezens via hun lichaamstaal. Indien je wil weten wat een onuitputtelijke vorm van kracht en wat een oneindige bron van gunst “Bismillah” is, luister dan naar de volgende parabel.

Iemand die een reis maakt door de woestijnen van Arabië is genoodzaakt te reizen in de naam van een stamhoofd, onder zijn bescherming, want op die manier kan hij gered worden van de aanslagen van bandieten en kan hij in zijn behoeftes voorzien. Indien hij alleen blijft, zou hij kunnen bezwijken in het aangezicht van talloze vijanden en eindeloze behoeftes.

En dus begaven twee mannen zich eens op reis en trokken zij de woestijn in. Eén van hen was nederig, de ander was hoogmoedig. De nederige man begaf zich op weg in naam van een stamhoofd, terwijl de hoogmoedige man dat niet deed.

De eerste man kon veilig reizen, waarheen hij ook ging. Wanneer hij bandieten tegenkwam, sprak hij: “Ik reis in de naam van dat en dat stamhoofd”; dan maakten de bandieten zich snel uit de voeten en lieten ze hem met rust. Waar hij ook kwam en welke tent hij ook binnenliep, alleen al door het noemen van die naam werd hij eerbiedig behandeld en kreeg hij vaak een warm onthaal.

De hoogmoedige man daarentegen kreeg tijdens zijn reis met zoveel problemen te kampen, dat deze nauwelijks nog met woorden te beschrijven zijn. Hij verkeerde voortdurend in angst en hij moest voortdurend bedelen. Hij werd veracht en vernederd, een mikpunt van spot.

O mijn trotse ziel! Jij bent die reiziger en deze wereld is de woestijn. Jouw zwakheid en armoede hebben geen grens en jouw vijanden en behoeftes zijn eindeloos. Nu dit eenmaal zo is, neem ter bescherming de naam van de Eeuwige Bezitter en de Eeuwige Heerser van de woestijn en wees bevrijd, wees verlost van het bedelen in het aangezicht van de hele wereld en van de angst en de huiver voor iedere gebeurtenis.

Jazeker, het woord “Bismillah” is zo’n gezegende schat, dat deze ervoor zorgt dat jouw eindeloze armoede en zwakte oneindige kracht en barmhartigheid aantrekken, en dat jouw zwakte en armoede de meest geaccepteerde bemiddelaars worden in de aanwezigheid van de Barmhartige Almachtige. Jazeker, degene die in naam van de Barmhartige handelt, is te vergelijken met iemand die zich bij het leger aanmeldt. Een soldaat handelt namelijk in naam van de staat en zal voor niemand wijken. Hij zal zeggen dat hij handelt in naam van de wet, in naam van de staat, en zal hiervoor alles doen en alles weerstaan.

In het begin hebben we gezegd dat alles in het bestaan in haar daden “Bismillah” uitdrukt. Is dat nu wel zo? Jazeker. Wanneer je ziet dat één enkel persoon van elders komt en dat hij alle inwoners van een stad met dwang ergens naartoe stuurt en daar laat werken, dan geloof je zeker dat deze persoon niet namens zichzelf of op eigen kracht handelt. Hij lijkt dan meer op een soldaat die in naam van de staat handelt en die steunt op de macht van een koning.

Zo ook handelt alles in naam van Allah de Rechtvaardige. Minutieuze zaadjes en pitjes dragen grote bomen op hun schouders en tillen gewichten op die net zo zwaar zijn als bergen. Dit betekent dus dat alle bomen “Bismillah” zeggen en hun handen vullen met vruchten uit de schatkamer van barmhartigheid, en ons deze aanreiken.

Elke groentetuin zegt: “Bismillah” en wordt als een ketel uit de keuken van goddelijke kracht, waarin verschillende, veelsoortige, lekkere gerechten tegelijkertijd worden gekookt. Gezegende dieren zoals koeien, kamelen, schapen en geiten zeggen: “Bismillah”, waardoor hun uiers worden gevuld met barmhartigheid en in kranen veranderen waar melk uitstroomt. Ze geven ons in naam van de Voorziener de zuiverste en lekkerste melk, die als levengevend water dient. Elke plant, boom en struik zegt: “Bismillah”, waardoor hun wortels, die net zo zacht als zijde zijn, hard steen en zand kunnen doorboren. Ze zeggen: "In naam van Allah. In naam van de Barmhartige", waardoor alles zich in hun dienst stelt.

Jazeker, dat takken zich in de lucht verspreiden en vruchten geven en dat wortels zich met groot gemak door hard gesteente boren en zich in de grond verspreiden en zelfs onder de grond vruchten voortbrengen en dat dunne, groene bladeren, ondanks de brandende hitte, maandenlang groen blijven, is voor de naturalisten een harde klap in het gezicht. Deze verschijnselen vormen als het ware een doorn in het oog van de naturalisten; ze impliceren namelijk het volgende: “Ook de hardheid en de warmte, waarin je het meeste vertrouwen hebt, handelen onder een bevel, waardoor wortels, die zo zacht zijn als zijde, net zoals de staf van Mozes  gehoor geven aan het commando “…Sla met je staf op de rots…”.[qtip:1| De Koran, 2:60] en daardoor het rotsgesteente doen splijten. En gevoelige bladeren, zo dun als vloeitjes, lezen het vers “…O vuur, wees koud en veilig voor Ibrāhīm.”[qtip:2| De Koran, 21:69] op en weerstaan zo, net zoals de ledematen van Abraham, de brandende hitte.

Gezien het feit dat alles in spirituele zin “Bismillah” zegt en ons de goddelijke gunsten in de naam van Allah aanbiedt, zouden wij ook “Bismillah” moeten zeggen. We moeten geven in de naam van Allah en aannemen in de naam van Allah; we moeten dus niet aannemen van achteloze mensen, die niet in de naam van Allah geven.

Vraag: “Wij zijn de mensen erg dankbaar die voor ons een aanleiding vormen om iets te verkrijgen, die in zekere zin alleen een presenteerblad tonen. Wat wil onze Heer eigenlijk van ons, Die de Ware Bezitter van alles is?”

Antwoord: “De Ware Begunstiger wil van ons, als wederdienst voor al die waardevolle eigendommen en gunsten, drie dingen:

De eerste is zikr, het gedenken van Allah,

De tweede is shukr, dankbaarheid,

De derde is fikr, bezinning.”

“Bismillah”, de uiting die aan het begin wordt uitgesproken, staat voor de zikr, het gedenken van Allah. “Ạlhamdulillah”, de formulering aan het einde, is de shukr, de dankbetuiging. En het is fikr, bezinning, om in de tijd ertussen na te denken en te beseffen dat deze waardevolle giften, die tevens wonderlijke kunstwerken zijn, wonderen zijn van de kracht van de Enige en Onafhankelijke en dat het allemaal geschenken zijn vanuit Zijn Barmhartigheid.

Zoals het dom en dwaas is om de voeten te kussen van een bode die jou het waardevolle cadeau van de koning overhandigt en de eigenaar van het cadeau niet te erkennen, is het duizend maal dommer en dwazer om de Werkelijke Gever van alle giften te vergeten en om de ogenschijnlijke aanbieders te loven en om van ze te houden.

O ziel! Als jij niet zo dom en dwaas wilt zijn, geef dan in de naam van Allah, neem in de naam van Allah, begin in de naam van Allah en werk in de naam van Allah.

Moge vrede over jullie komen. 

[1] De Koran, 2:60

[2] De Koran, 21:69

Zich bedekken is de belangrijkste kwestie bij het kleden van een moslima. Hierbij gaat het om het bedekken van het hele lichaam met uitzondering van de handen en het gezicht.

Om ervoor te zorgen dat een kleding geschikt is om zich gepast te bedekken, moet deze dik genoeg zijn om transparantie te voorkomen en lang genoeg zijn om de private delen te bedekken. Hierdoor kan er niet gesproken worden van de juiste bedekking wanneer de kleding daarvoor dusdanig dun en transparant is dat de lichaamsvorm toch duidelijk is.

Alle lichaamsdelen behalve de handen en het gezicht van een moslima, behoren tot de private delen. De handen en het gezicht behoren niet tot de private delen, zolang er tijdens en buiten het gebed om geen angst is voor fitnah[qtip:(1)|Hiermee wordt er gedoeld op de ongepaste gevoelens die een vrouw wegens haar kleding kan opwekken].  Of de voeten wel of niet tot het private deel behoren, is geschil over. Volgens de geaccepteerde visie, behoren de voeten van een moslima niet tot het private deel. Volgens een andere visie behoren de voeten van een moslima wel tot het private deel, behalve tijdens het gebed. Om zich van dit geschil te ontdoen, is het beter om de voeten wel te bedekken. Volgens de geaccepteerde visie behoren de armen, oren en het haar van een moslima ook tot het private deel.

De betekenis van hadiths die basis vormen op deze vraag, zijn als volgt:

Volgens de overlevering van Aisha (r.a), kwam haar zus Asma (r.a) op een dag voor de profeet (vzmh). Ze droeg een dunne transparante jurk. Bij het zien van haar, draaide de Profeet (vzmh) zijn gezicht om en zei: “O Asma, wanneer een vrouw de puberteit heeft bereikt -terwijl de Profeet zijn handen en gezicht aanwees-, is met uitzondering van deze delen, het tonen van de andere delen niet toegestaan.” [qtip:(2)|Ebû Dâvud, Libas 31]

Volgens de overlevering van Sahih-i Müslim, die weer is overgeleverd door Ebû Hoereyre (r.a.), maakte de profeet bekend dat vrouwen die gekleed zijn, maar die toch niet bedekt zijn, dus vrouwen die een dunne en transparante kleding dragen, naar de hel zullen gaan en zelfs de geur van het paradijs zullen waarnemen. [qtip:(3)|Müslim, Libas,125] 

Alkame bin Ebi Alkame geeft aan dat zijn moeder het volgende zei:

“Hafsa, de dochter van Abdurrahman, kwam met een dunne hoofddoek waarmee haar haar te zien was, voor Aisha te staan. Aisha haalde haar hoofddoek eraf en maakte hem dikker door hem dubbel te vouwen.” [qtip:(4)|Muvatta', Libas:4]

De khalief Umar (r.a.) waarschuwde de moslims om hun vrouwen niet zodanig te late kleden waarbij het lichaam zichtbaar is, al is deze niet zo transparant als doorzichtig glas. [qtip:(5)|Beyhaki, Sünen, 2/235]  Imam Serahsi geeft na deze overlevering aan dat vrouwen die dunne kleding dragen, op dezelfde manier beoordeeld worden. Later voegt hij de betekenis van de Hadith “…hoewel aangekleed, maar toch niet bedekt…” toe, en zegt vervolgens: “Dit soort kleding is net als een web en kan niet worden beschouwd als een bedekking”. Hierdoor is het voor mannen niet toegestaan om naar vrouwen te kijken die op deze manier zijn gekleed. [qtip:(6)|El-Mebsût, 10/155] 

De standaard voor de transparantie van de kleding wordt bepaald door de zichtbaarheid van de huidskleur. Wanneer de huid door de kleding heen te zien is, of dit nou een dunne of een dikke kleding is, kan er niet gesproken worden van de bedekking. Deze kwestie is in Halebî-i Sağir als volgt gespecificeerd: “Met een dusdanig dunne kleding waarin de huid van een mens te zien is, wordt het private deel niet mee bedekt.” Hoewel een dikke kleding die op het lichaam kleeft en dus de vorm van het lichaam laat zien, er nog altijd sprake is van kleden, is het toegestaan om met deze kleding te bidden. [qtip:(7)|Halebî-i Sağir, p.141]

Deze kwestie wordt ook op dezelfde manier uiteengezet door de andere wetscholen.

De visie van de Maliki wetschool is als volgt:

Als de kleding transparant is en zij de kleur van de huid toont, wordt zij niet als bedekking beschouwd. Het gebed dat op deze manier is verricht, moet opnieuw worden verricht.

Wanneer een kleding dun en smal is, is het niet gepast om een kleding aan te doen die de vorm van het lichaam duidelijk maakt. Want dit wordt beschouwd als karakterloosheid en als het ingaan tegen het kleedgedrag van de oude geleerden. [qtip:(8)|Menânü'l-Celu, 1/156] De visie van de Hanbeli wetschool is als volgt:

De verplichte manier van bedekken, is dat de kleur van de huid niet zichtbaar is.

Wanneer de kleding dusdanig dun en transparant is dat de kleur van de huid zichtbaar is, is het niet toegestaan om te bidden. Want zodoende is er geen sprake van bedekken. Als zij de kleur bedekt maar de lichaamsvorm wel laat zien, is het gebed alsnog toegestaan. Want zelfs als de kleding dik is, zal het niet mogelijk zijn dit te voorkomen. [qtip:(9)|Ibni Kudâme. el-Muğnî, 1/337]

De visie van de Shafiî wetschool is als volgt:

De verplichte manier van zich bedekken, is dat de kleur van de huid niet zichtbaar is. Het is niet toegestaan om een kleding aan te doen die dusdanig dun is dat zij de huidskleur laat zien. Want op deze wijze kleden, wordt niet als bedekken beschouwd. Hiermee word bedoeld dat een kleding die de huidskleur toont, niet voldoende is om te spreken van een bedekking.

Wanneer de kleding dik genoeg is maar de private delen, wegens de design van de kleding, alsnog zichtbaar zijn, is het nog niet genoeg om te spreken van een bedekking. Het verrichten van een gebed met een kleding waarbij de fijnheid en de dikte van het lichaam, zoals knie en dijen, te zien is, is toegestaan, omdat het voldoet aan de eisen van het bedekken. Bedekken op een manier waarbij het lichaam niet wordt getoond, is echter wat geliefd is. [qtip:(10)|El-Mecmû, 3/170-172]

Na deze overdracht, is het mogelijk om tot de volgende conclusie te komen:

Wanneer de kleding van een moslima transparant is en de kleur van de huid toont, is het niet toegestaan om deze kleding naast een man waarmee zij mag trouwen, te dragen. Deze manier van kleden wordt niet als bedekken beschouwd. Dit kan een jurk, blouse of een rok zijn, maar net zo goed ook een hoofddoek of een sok.

Om ervoor te zorgen dat een bedekking gepast is binnen het geloof, moet er aan een aantal voorwaarden worden voldaan:

-De kleding moet niet dun zijn waardoor het lichaam te zien is,

-De kleding moet niet te sierlijk en kleurrijk zijn waardoor zij aandacht trekt,

-De kleding moet niet dusdanig strak zijn waardoor zij de vorm van het lichaam toont.                                                                                                                                                                                                                                           

Wanneer een moslima een strakke broek of een shirt aantrekt waarbij de vorm van het lichaam te zien is, is het gebed wel toegestaan; echter is het niet toegestaan om op deze manier naast hen –lees: de mannen- te kleden die ernaar zullen kijken en afgeleid zullen zijn. Ibn-i Abidin verwijst ook hiernaar in zijn boek. [qtip:(11)|Reddu'l-Muhtar, 5/238]

Zoals vrouwen zich op een gepaste manier moeten bedekken, zijn ze ook verplicht niet de aandacht van de mannen trekken door hun manier van praten, kijken en lopen.

“En zeg tot de gelovige vrouwen dat zij ook haar ogen neergeslagen houden en hun passies beheersen, en dat zij haar schoonheid niet tonen dan hetgeen ervan zichtbaar moet zijn, en dat zij haar hoofddoeken over haar boezem laten hangen, en dat zij haar schoonheid niet tonen behalve aan haar echtgenoot of haar vader of de vader van haar echtgenoot, of haar zonen of de zonen van haar echtgenoot, of haar broeders, of de zonen van haar broeders, of de zonen van haar zusters of haar vrouwen, of haar slaven, of zulke mannelijke bedienden die geen geslachtsdrang hebben, of de jonge kinderen die van de naaktheid van een vrouw niets afweten. En laat haar niet met haar voeten slaan, opdat hetgeen zij van haar schoonheid bedekken openbaar moge worden. En wendt u allen tezamen tot Allah, o gelovigen, opdat gij moogt slagen.” [qtip:(12)|Noer, 31]

Het is dus voor de vrije vrouwen zeer belangrijk dat, buiten de genoemde personen om, hun schoonheden niet worden getoond om zodoende hun eer, bescherming en goede omgang te handhaven. Tevens is dit zeer belangrijk om onbekende mannen te weerhouden van dat zij worden beïnvloed en zondes begaan door de vrouwen en de vrouwen zelf hun eer en moraal beschermen.

Vooral om over dit punt na te laten denken, en de kracht en schoonheid van het bevel ter bedekking duidelijk te maken, wordt zelfs over de manier van lopen het volgende gezegd: Ze moeten niet met hun voeten op de grond slaan om hiermee hun private delen te laten zien; dit wil zeggen dat wanneer zij van top tot teen zijn bedekt, moeten letten op passend en fatsoenlijk lopen. Ze mogen niet opvallend en uitdagend lopen om hun kunstmatige of natuurlijke sierlijkheden ten toon te stellen. Want dit kan de mannen tot het slechte aansporen of daartoe twijfel doen wekken.

Er behoort niet vergeten te worden dat het succes van de vrouw in deze kwestie eerder te maken heeft met dat de man zijn eer behoudt, op zijn taken let en zich meer richt op wat er in de samenleving plaatsvindt; en dit alles kan met de hulp van Allah staande blijven. Daarom zei de Profeet (vzmh) naar alle moslims toe, terwijl hij de mannen opnoemde en de vrouwen hierin ook behelsde:

“En o gelovigen! Vraag allen tegelijkertijd van Allah vergeving zodat jullie zullen slagen. Dus er is geen hoop tot slagen in een bedorven samenleving, en de bedorvenheid van een samenleving is eerder vanwege de fouten en mankementen van de mannen dan de vrouwen. Om deze reden behoren, te beginnen met de mannen, mannen en vrouwen om vergiffenis te vragen bij Allah van de fouten en mankementen die geen bijdrage hebben aan het geloof en een teken zijn van de tijd der onwetendheid, te steunen op de hulp van Allah, en aandacht en concentratie te hebben voor Zijn bevelen, zodat zij als samenleving zullen slagen. Dus, met het oog op het succes van iedereen, behoren werknemers en –gevers en soortgelijken ook aandacht te schenken aan deze bevelen.” [qtip:(13)|Uitleg (tafsir), Elmalili]

[1] Hiermee wordt er gedoeld op de ongepaste gevoelens die een vrouw wegens haar kleding kan opwekken.

[2] Ebû Dâvud, Libas 31

[3] Müslim, Libas,125

[4] Muvatta', Libas:4

[5] Beyhaki, Sünen, 2/235

[6] El-Mebsût, 10/155

[7] Halebî-i Sağir, p.141

[8] Menânü'l-Celu, 1/156

[9] Ibni Kudâme. el-Muğnî, 1/337

[10] El-Mecmû, 3/170-172

[11] Reddu'l-Muhtar, 5/238

[12] Noer, 31

[13] Uitleg (tafsir), Elmalili

Het is toegestaan om de okselharen te laten verwijderen met laser.

Ontharen (scheren) van de schaamstreek en liesstreek is het verwijderen van haren vanaf de onderkant van de navel tot aan de schaamstreek en liesstreek.

Het is soennah om elke week de schaamstreek te scheren, de snor te verkorten en de nagels te knippen. Volgens alle leerscholen is het makroeh als het langer dan 40 dagen niet wordt bijgehouden. Volgens Hanafi is het tahrimen makroeh. Ook als men er een gewoonte van heeft gemaakt om de haren op het hoofd te scharen, dan is het ook soennah om deze één keer per week te scheren/knippen. [qtip:(1)|Cezerî, el-Fıkhu ala’l-Mezahibi’l-arbaa, 2/44-46; Zuhaylî, el-Fıkhu’l-İslamî, 1/311]

Er is geen sprake van zonde als men de haren rondom de anus niet verwijdert. Echter het verwijderen van deze is ook geen zonde.

Om deze vraag te beantwoorden moeten we kijken naar het doel achter de schepping van de mens.

“Ik heb de djins en de mensen geschapen enkel om mij te aanbidden”[qtip:1| Zariyat,56]

Om het doel van de mens te doorgronden zullen we een diepere kijk nemen in de mens zelf.

De twee meest kenmerkende eigenschappen van de mens zijn armoede en zwakte.

De mens is arm, behoeftig. Om te zien heeft hij de zon nodig, om zich te voeden heeft hij eten en drinken nodig, om zich te kleden heeft hij planten en dieren nodig, om te overleven heeft hij het hele universum nodig.

De mens is zwak, machteloos. Hij kan geen van de dingen die hij nodig heeft zelf maken. Hij kan geen zon maken, hij kan geen dieren maken, hij kan geen grassprietje maken.

Ondanks dat de mens arm en zwak is wordt hij in al zijn behoeften voorzien. Dit wijst op een Al-Wetende, Al-Ziende, Al-Horende Voorziener.

De Schepper die de mens voorziet in al zijn behoeften heeft de mens besef, bewustzijn, redeneringsvermogen, verstand, en vrije wil gegeven.

Daarnaast heeft Hij de mens een waarschuwer (onze profeet Muhammed (vzmh)) en een leidraad (de edele Koran) gestuurd waarin Hij verkondigt dat we niet zonder reden zijn geschapen, dat we ons moeten houden aan bepaalde regels, dat alleen de weg die Hij ons wijst ons zal  verzadigen, vervolmaken en ons in Zijn achting zal doen stijgen, en dat alle andere wegen ons alleen maar zullen kwellen.

Een van de doelen achter de schepping  van de mens is het leren kennen van Allah op deze manier. Dus je armoede inzien, en de Vrijgevige bedanken voor al zijn giften, je zwakte inzien, en je onderwerpen in dankbetuiging aan de  Almachtige.
De Alwijze heeft de mens bovendien uitgerust met eigenschappen waarmee we Zijn schone Namen en Eigenschappen kunnen leren kennen. Zo hebben wij bijvoorbeeld een bepaalde wijsheid, en wanneer we met onze wijsheid de schepping van de Alwijze bestuderen zien we dat alles wat Hij geschapen heeft met een oneindige wijsheid is geschapen, en leren op deze manier de Wijsheid van onze Schepper kennen. Op deze wijze kunnen we uit al het geschapene kennis vergaren over onze Barmhartige Schepper. Aan de hand van deze kennis leren we dat onze Schepper ons  goed is gezind, barmhartig is jegens ons en dat Hij zich aan ons kenbaar wil maken door middel van Zijn werken. Hij heeft onze voldoening, geluk, genot, doel, vervolmaaking gekoppeld aan het leren kennen van Hem. Uit ontzag voor Zijn grootsheid en uit dankbaarheid voor Zijn barmhartigheid wenden we ons tot Hem op de manier die Hij ons opdraagt.

Zijn weg zal ons in dit leven een doel, geluk, genot, waardering, genoegdoening, spirituele ontwikkeling, rust en gemoedsrust schenken, zelfs al zou dit aardse leven nog zo zwaar zijn dat we geen dag zonder problemen hebben doorgebracht. Want Hij verkondigt dat dit leven een test is, dat het ware leven in het hiernamaals is, en dat de geduldige volgers van Zijn weg in het hiernamaals beloond zullen worden voor hun geduld, ze vrij zullen worden gesproken van bestraffing, en ze eeuwig gelukkig zullen zijn op een manier die geen hart heeft kunnen dromen.

Ieder mens heeft de kans om Zijn weg te volgen en zodoende in zowel dit tijdelijke leven als het eeuwige hiernamaals gelukkig en voldaan te zijn.

Vanuit dit perspectief is de reden achter de schepping van de mens het leren kennen van Allah, en zich naar de kennis van Allah te gedragen. De schepping van de mens is een eer, privilege en zegening voor de mens.

De schepping van de mens komt dus niet voort uit een behoefte, maar mede door een wens van Allah om zichzelf aan de mens voor te stellen door Zijn Schone Namen en Eigenschappen te laten zien in Zijn schepping aan het verstandsoog van de mens die zodanig is geschapen dat het deze Namen kan herkennen en er genoegdoening uit haalt.

[1] Zariyat,56

De periode van de metgezellen van de Profeet was juist geëindigd toen Imam Mālik ibn Anas in Medina werd geboren; Mālik ibn Anas zag het licht in Medina (95/714) en verwisselde het tijdelijke voor het eeuwige eveneens in de stad van de Profeet (179/795). Zijn meesters behoren tot de ahl al-athar; we moeten hier enkele namen noemen als Imam Zuhrī (124/742), Imam Nafiʿ (117/735) en Rabiʿah al-Ra’y (136/753). Mālik wordt beschouwd als een vertegenwoordiger van de aanhangers van de hadīth, niettegenstaande het feit dat hij ook qiyās gebruikte, hoewel vermoedelijk in mindere mate dan Abū Hanīfa. Dit wordt bevestigd door een onderzoek van zijn hadīthverzameling, genaamd al-Muwatta’, de eerste gerangschikte verzameling van wetten, waarin Mālik zijn wettelijke beslissingen gedeeltelijk op zijn persoonlijke opvattingen baseerde. Ter illustratie de volgende opmerking van ^ʿAbdullah Ibn Qaʿnab.[1]

Ik ging naar Mālik ibn Anas, tijdens zijn laatste ziekte, en begroette hem; toen ging ik zitten en, gewaarwordende dat hij weende, zei ik: “OAbū ^ʿAbdullah; wat doet u wenen?” en hij antwoordde,”O Ibn Qaʿnab, waarom zou ik niet wenen? Bij Allah! Ik zou willen dat ik afgeranseld was en nog een keer afgeranseld voor iedere wettelijke vraag waarbij ik mijn eigen opvatting heb uitgesproken, gebaseerd op mijn eigen privé-oordeel."[2]

Net als alle wetenschappers van de Islam is Imam Mālik beroemd geworden vanwege zijn vroomheid en zijn integriteit. Hij stond moedig op voor zijn overtuigingen en hij was bereid om te lijden voor diezelfde overtuigingen. Toen de gouverneur van Medina van mensen eiste, hen dwong om trouw te zweren aan kalief al-Mansūr, vaardigde Imam Mālik een fatwa uit waarin stond dat een dergelijke eed niet bindend was, omdat deze onder dwang tot stand was gekomen. Hij baseerde deze mening op de hadīth, “De scheiding van degene die daartoe gedwongen wordt heeft geen enkele waarde."[3] Voor veel mensen resulteerde dit in de terugkeer van hun zelfvertrouwen om hun bezwaren weer te geven, maar Imam Mālik werd gearresteerd, schuldig bevonden aan uitdagend gedrag en publiekelijk afgeranseld.

De grootste bijdrage die Imam Mālik heeft geleverd was het vastleggen van de praktijk van de mensen van Medina, hun fiqh en hun hadīths, die illustraties gaven van de uitspraken en de handelingen van de Profeet en zijn metgezellen. Mālik leefde en werkte in de stad Medina, het thuisland van de mensen van de hadīth; hij neemt een zeer opvallende plaats in wat het onderrichten van hadīths betreft. In de Tahdhīb wordt dientengevolge vastgesteld dat de meest betrouwbare overleveringsketting, volgens al-Bukhāri, diegene is die via Mālik, via Nāfiʿ en via ibn ʿUmar loopt. Volgens Abū Mansūr al-Tamimī echter loopt die ketting via al-Shāfiʿī, via Mālik, via Nāfiʿ, via ibn ʿUmar naar de Profeet. Van zijn leraren kunnen we Abū Radim Nafiʿ ibn Abdurrahman (786), Nafiʿ mawla ibn ‘Umar (738), Jaʿfar al-Sādiq (814), Muhammed ibn Yahya al-Ansārī (739), Abū Hazim Salamah ibn Dinār (757), Yahya ibn Saʿīd, Ibn Shihāb al-Zuhrī (742), en Rabiʿah al-Ra’y (754) noemen. Het totale aantal leraren dat in al-Muwatta’, het werk waarin hij zijn hadīths had bijeengebracht, wordt genoemd, bedraagt 95: allen waren afkomstig uit Medina. Het was vanwege het feit dat Imam Mālik de kennis van diverse leraren, die zich op zeer verspreide plaatsen bevonden, in één persoon, hemzelf, heeft samengebracht, dat hij de naam Imām Dār al-Hijrah (Imam van de plaats van hidjra/Medina) kreeg. Van al zijn eigen leraren kwamen er slechts zes niet uit Medina.[4]

Hij betrachtte buitengewone voorzichtigheid met betrekking tot het verhalen van hadīths van zo goed als iedereen. Imam Mālik zei: “Ik accepteer geen kennis van vier soorten mensen:

(1) iemand die bekend staat als dwaas, zelfs als alle andere mensen verhalen aan hem ontlenen,

(2) iemand die betrokken is bij het begaan van onrechtzinnige handelingen en anderen oproept om innovatie in godsdienst aan te brengen,

(3) iemand die in het dagelijkse leven tegen mensen liegt, zelfs als ik hem niet beschuldig een leugenaar te zijn met betrekking tot hadīth, en

(4) iemand die een vrome gelovige of een wetenschapper is, maar niet netjes en correct memoriseert wat hij moet verhalen."[5]

De belangrijkste bronnen van het islamitische recht zijn volgens Mālik de Koran en de Soenna. Daarna volgen de ʿamal ahl al-Medina, hetgeen de originele term was die gebruikt werd door Imam Mālik ibn Anas, ijmā‘ en in het bijzonder ijmāʿ ahl al-Medina en qiyās. Met betrekking tot de secundaire bronnen kunnen we al-maslahah al-mursalah (istislāh), gewoontes, sadd al-zarāyiʿ, istihsān en istishāb noemen. Hij vaardigde in het begin fatwa’s uit in al-Masjid al-Nabawi, maar begon later les te geven en fatwa’s uit te vaardigen in zijn eigen huis. Hij werd een leermeester op de leeftijd van 17; Imam al-Shāfiʿī was een van zijn volgelingen.[6]

Imam Mālik had vele volgelingen die op basis van autoriteit hadīths onderrichtten, bijvoorbeeld al-Awzaʿī, al-Thawrī, Sufyan ibn ‘Uyaynah, al-Layth ibn Saki, ibn al-Mubārak en al-Shāfiʿī. Mālik was zeer goed op de hoogte van de studie van de Koran en de Soenna en diende als de officiële juridische raadgever (moefti). Deze laatste omstandigheid zou kunnen verklaren waarom Mālik de eerste was om te breken met de zuiver per geval handelende praktijken van zijn voorgangers en pogingen te doen om de algemene principes te formuleren die ten grondslag liggen aan de hadīths en de gewoontes van Medina, en deze volgens thema te rangschikken.

Imam Mālik liet een grote collectie fatāwā achter. De Muwatta’ van Imam Mālik weerspiegelt in ieder geval geen ongemakkelijk naast elkaar geplaatste redeneringen van individuele wetenschappers, doch bevat wel overeenstemmende fatwa’s van lokale wetenschappers en opgenomen precedenten van de Profeet en is tevens de meest oorspronkelijke samenvatting van de hadīths en tradities van de metgezellen en de volgelingen. De titel op zich, Muwatta’, die hij gaf aan zijn boek, suggereert bij uitstek de natuur van zijn werk: het woord betekent datgene wat effen is, gladgestreken.[7]

We moeten hier eveneens de fiqhwerken van Imam Mālik noemen; behalve Muwatta’ heeft hij geen enkel werk geproduceerd, maar zijn volgelingen hebben zijn fatāwā in verschillende verzamelingen bijeengebracht.

Ten eerste (al-Masā’il) al-Mudawwanah, een recensie van Qādhī Sahnun Abū Saʿid ibn ^ʿAbdusselām al-Tanukhī (240/854). Deze bestaat uit vragen door Sahnun en antwoorden van ^ʿAbdurrahman ibn al-Qāsim, twintig jaar lang een van de studenten van Mālik. In de regel herhalen deze antwoorden de letterlijke woorden van Mālik, zelfs hoewel en wanneer zij bij tijd en wijle Ibn al-Qasims eigen interpretatie van deze woorden geven. De Mudawwanah is een herziening door Ibn al-Qāsim van het boek Asadiyyah van Asad ibn al-Furāt, nadat het boek aan hem was voorgelegd door Sahnun, degene die de Asadiyyah onder Asad in eerdere instantie had bestudeerd. Omdat Asad de correcties van Ibn al-Qāsim zoals die in Sahnuns exemplaar te vinden zijn niet  opnam, is de Asadiyyah in vergetelheid geraakt. Na de dood van Ibn al-Qāsim nam Sahnun in zijn exemplaar hadīths op die sommige van zijn opinies ondersteunen en verbeterde de rangschiking ervan. Mukhtalitah is een andere naam die aan de Mudawwanah is gegeven, hoewel het in een andere versie de naam is die aan de Asadiyyah wordt gegeven, op basis van het feit dat Asad voordien tevens de wetgeving van de Hanafīten had bestudeerd. Mudawwanah geniet de grootste autoriteit in de Mālikītische rechtsschool. Het verband van dit boek met andere boeken is vergeleken met dat van het openende hoofdstuk van de Koran (al-Fātiha)met de rest van de Koran. Wanneer de Mālikīten spreken van “het boek”, bedoelen ze de Mudawwanah.[8]

Ten tweede al-Wādihah, door Abū Marwān ʿAbdulmālik ibn Habib al-Sulamī (238), uit Spanje, die bij ibn al-Qāsim heeft gestudeerd en de Mālikītische leerstellingen in Spanje heeft verspreid. De Wādihah vond een natuurlijk warm onthaal in Spanje.

Ten derde al-Mustakhrajah min al-Asmiʿah al-Masmūʿah min Mālik ibn Anas, bekend als al-ʿUtbiyyah, door Muhammed ibn Ahmed al-^ʿUtbi al-Qurtubi (255/869), een student van ibn Habib. Dit werk overtrof de Wādihah en werd op zichzelf een object van studie en commentaar. De Mudawwanah, Wādihah en ʿUtbiyyah worden, tezamen met de Mawāziyyah van Muhammed ibn al-Mawaz (281/894), een student van Ibn ^ʿAbdulhakem, al-Ummahāt genoemd, d.w.z. de moederboeken. Dit laatste werk schijnt niet zo wijdverspreid te zijn als de andere.

De school van Mālik vond een natuurlijke aanhang in zijn geboortestad Medina en in het westelijke gedeelte van de islamitische wereld, namelijk in Marokko, Algerije en Tunesië (de zogenoemde Maghrib, hetgeen het Westen betekent), dat betrekkingen had met Spanje toen dat land onder islamitische heerschappij verkeerde, daarnaast in andere delen van Afrika waar de Islam al was geaccepteerd en in opper-Egypte, waar zij tegenwoordig nog veel aanhangers heeft.[9]

[1]  Al-Qattān, Tārīkh al-Tashrīʿ al-Islāmī, pp. 282-87; .

[2]  Al-Dhahabī, Siyar Aʿlām al-Nubalā, vol. VIII, pp. 48-135; Ibn Khallikān, Wafayāt al-Aʿyān, vol. IV, p. 5; Aghnides, Islamic Theories of Finance, pp. 141-42.

[3]  Mālik ibn Anas, Al-Muwatta’, Kitāb al-Talāq, Hadith No: 1245.

[4]  Al-Qattān, Tārīkh al-Tashrīʿ al-Islāmī, pp. 288-91; Auda, Maqāsid al-Sharī‘ah as Philosophy of Islamic Law, p. 67.

[5]  Tashkopruzadeh, Miftāh al-Saʿādah, vol. II, pp. 195-99.

[6]  Mu‘awwadh en Abdulmawjūd, Tārikh al-Tashrī‘ al-Islamī, vol. II, pp.  105-22; al-Qattān, Tārīkh al-Tashrīʿ al-Islāmī, pp. 291-94.

[7]  Mu‘awwadh en Abdulmawjūd, Tārikh al-Tashrī‘ al-Islamī, vol. II, pp.  100-1; Doi, Sharī‛ah: Islamic Law, pp. 142-57; al-Qattān, Tārīkh al-Tashrīʿ al-Islāmī, pp. 290-91.

[8]  Mu‘awwadh en Abdulmawjūd, Tārikh al-Tashrī‘ al-Islamī, vol. II, pp. 139-40; vgl. Melchert, The Formation of the Sunnī Schools of Law, 9^th-10^th Centuries, pp. 156ff.

[9] Akgunduz en Cin, Turk Hukuk Tarihi, vol. I, pp. 127-28; Zaydan, al-Madkhal li Dirāsah al-Sharī‛ah al-Islāmiyyah, pp. 162-67; Muhammed Abū Zahra, Imam Mālik (Caïro: Dār al-Fikr al-Arabī, 1997), pp. 5-20; Tashkopruzadeh, Miftāh al-Saʿādah, vol. II, pp. 195-99; Auda, Maqāsid al-Sharī‘ah as Philosophy of Islamic Law, p. 67; Mu‘awwadh en Abdulmawjūd, Tārikh al-Tashrī‘ al-Islamī, vol. II, pp. 139-40; Ibn Khallikān, Wafayāt al-Aʿyān, vol. IV, pp. 3-5.

Men kan de volgende Doe'a(smeekbede) zeggen als je met een vervoermiddel gaat reizen.

"Subhanellezî sehhara lenâ hazâ ve mâ künnâ lehû mukrinîn. Ve innâ ilâ Rabbinâ le münkali-bûn." [qtip:(1)| Allegatie van Zuhrûf, 43/13]

BETEKENIS: "Wij verheerlijken Allah die deze vervoermiddel tot ons dienst heeft gegeven. Als dat niet het geval was dan waren wij te zwak voor datgene. Wij zullen zeker terugkeren naar onze Heer."

Vervolgens kan men deze doe'a zeggen:

"Sübhâneke, innî zalemtü nefsî, fa'ğfir lî, innehû lâ yağfîru'z-zünûbe illâ ente."

BETEKENIS: "O Allah, U bent vrij van alle tekortkomingen, ik heb mezelf onrecht aangedaan, vergeef mij, want U alleen kan mij vergeven."

"Allâhümme innâ nes'elüke fî seferinâ hâze'1-bir-ra ve't-takvâ ve mine'l-ameli mâ terdâ."

BETEKENIS: "O Allah, tijdens deze reis vragen wij U om ons te begunstigen met het goede, laat mij binnen de religieuze mate blijven en laat mij werken verrichten die U plezier doen. "

De stof gelatine wordt gewonnen uit varkens en runderen. Gelatine gewonnen uit rund is halal en kan dus zonder enig probleem toegevoegd worden in producten. Het dier moet wel volgens de islamitische rituelen geslacht zijn.

De Islam beschouwd het varken als een onrein dier (Haram), hierdoor is het niet toegestaan om producten te nuttigen waar varkensgelatine in toegevoegd is.

In de meeste Europese landen worden in het algemeen gelatine gebruikt die gewonnen is uit varkens. Als na grondig onderzoek blijkt dat de gelatine afkomstig is van halal rund, dan kan deze zonder enige problemen genuttigd worden. Maar als blijkt dat de gelatine afkomstig is van een varken, dan is het nuttigen van deze producten niet toegestaan.

Natuurlijk is het nuttigen van gelatine, afkomstig van dieren die halal zijn, toegestaan. Echter, het oordeel verandert als blijkt dat de natuurlijke substantie van gelatine, afkomstig van dieren die niet halal zijn, verandert in een andere substantie.

Als na een chemische reactie de natuurlijke substantie van gelatine verandert in een andere substantie en dus hierdoor zijn eigenheid, smaak, kleur, geur en andere bijzonderheden volledig verliest, dan hoeft het geen probleem te zijn om gelatine te gebruiken en nuttigen. Maar het is niet toegestaan om de producten waar gelatine in zit te nuttigen als blijkt dat zij de bovengenoemde eigenschappen niet volledig verliest.

Onder de geleerden bestaan er over dit onderwerp verschillende meningen. Het overgrote deel is van mening dat de structuur van ‘’collageen’’, wat de primaire stof is van gelatine, na een chemische reactie wel volledig verandert in een andere substantie. Het andere deel van de geleerden is weer van mening dat de natuurlijke structuur niet volledig verandert.

De Raad van Islam Fikh heeft in een vergadering op 20-22 Juni 2004 in Haydarabad , met inachtneming van het bovenstaande, besloten om het gebruik van gelatine toe te staan, maar dat het beter is om toch behoedzaam te wezen en heeft hij de Islamitische bedrijven opgeroepen om serieus te werken aan het verkrijgen en benuttigen van voedsel wat afkomstig is uit volledig halal bronnen.

Concluderend: Het is altijd de verstandigste oplossing om afstand te nemen van onzekerheden.

Ons geloof heeft waarzeggerij absoluut verboden en deze houdt ‘het verborgene zien’ in; dit terwijl de Koran aangeeft dat het verborgene enkel Allah weet, en dat zelfs de engelen en profeten het verborgene niet kunnen kennen zolang Allah dat niet toestaat. Verzen die hiervoor als bewijs dienen, zijn als volgt:

Zeg: "Niemand in de hemelen en op aarde kent het onzienlijke, behalve Allah…” [qtip:1 | Koran 27:65]

Zeg: "Ik zeg niet tot u, dat ik de schatten van Allah bezit, noch dat ik het onzienlijke ken…” [qtip:2 | Koran 6:50]

En als ik het onzienlijke kende zou ik een overvloed van goed hebben bemachtigd… [qtip:3 | Koran 7:188]

Hij die zichzelf waarzegger noemt en hij die naar hem toegaat en deze handelingen laat uitvoeren en in hem gelooft en steunt, is door onze Profeet (v.z.m.h.) zwaar beoordeeld en zelfs tot ongelovige uitgemaakt:

“Wie naar een waarzegger toegaat en hem wat vraagt, daarvan wordt het nachtgebed veertig dagen niet geaccepteerd.”[qtip:4 | Moeslim, Salaam, 125]

Een hadith die is overgeleverd door Aboe Dawoed is als volgt:

“Wie naar een waarzegger toegaat en zijn woorden bevestigd, voorzeker, hij ontkent hetgeen tot Mohammed is neergedaald.”[qtip:5 | Aboe Dawoed, geneeskunde, hadith no 3904]

Dit onderwerp heeft onze Profeet (v.z.m.h.) met één zin uitgelegd:

“Waarzeggers zijn niets.” [qtip:6 | Moeslim, Salaam, 123]

Dus, zij die beweren de toekomst te kunnen zien, preken lege, waardeloze en betekenisloze woorden.

Aanbidding toont onze liefde en loyaliteit aan de Almachtige God, de Schepper van alles, daar vallen wij dus ook onder. Het aanbidden bestaat uit het nakomen van Zijn geboden, ofwel Zijn bevelen, en het vermijden, het wegblijven van alle handelingen en eigenschappen die Hij heeft verboden. Aanbidding is de weerspiegeling van het geloof, dat zich in onze harten bevindt, door middel van ons gedrag. Het uitvoeren van een ritueel gebed (Salat), het vasten (Sawm), het reciteren ofwel het oplezen van de Koran, het bidden tot God en het reciteren van de schone namen van God worden allemaal hierin inbegrepen. Zich onthouden van liegen en stelen worden ook beschouwd als vormen van aanbidding. Het behandelen van de ouders op een vriendelijke wijze en het bezoeken van familieleden is eveneens aanbidding. Goedheid jegens mensen, hen helpen en hun problemen oplossen is aanbidding. Het begroeten van onze islamitische broeders en zusters is aanbidding en je tegenover anderen op een vriendelijke manier gedragen is aanbidding.

Dus alles wat omwille van God wordt gedaan valt onder aanbidding.

Beste Broeder/ Zuster,

Valentijnsdag, nieuwjaarsdag, vakantie, vermaak, festival en soortgelijke gewoontes zijn de culturen van bepaalde volkeren.

Één van de vijf fundamentele doelen van de Islam is het geloof beschermen. Een gedrag dat de bescherming van de Islam schaadt -bv. cultuursverandering- kan als gevolg hebben dat men afstand neemt van de Islam en zelfs zover gaat dat men onbewust de islam verlaat.

Toen ons Profeet (v.z.m.h) naar Medina emigreerde, kwam Hij (v.z.m.h.) erachter dat er in Medina twee soorten feestdagen waren die uitbundig gevierd werden. Omdat feestdagen belangrijke culturele componenten voor religieuze beinvloedingen zijn, heeft de Profeet (v.z.m.h.) deze twee feestdagen veranderd in de Ramadan en het Offerfeest. Tevens zien we in vele hadiths dat het verboden is verklaard voor moslims om de gewoontes na te doen die verband hebben met andere religies of daarmee samenhangende symbolische waarden bevatten.

Toch, zonder dat men als doel heeft om op niet-moslims te lijken, is het niet bezwaarlijk als men een cadeau wil kopen voor zijn vrouw op dagen zoals valentijnsdag, verjaardag en trouwdag.

Het is tevens geen zonde om een ceremonie of een bijeenkomst te organiseren voor je verjaardag of je trouwdag. Een zonde zou alleen van je gedrag en houdingen tijdens zulke bijeenkomsten voort kunnen komen.

Als mensen bij elkaar komen en datgene eten wat Halal is, een praatje maken binnen het toegestane, nadenken dat er weer een “levensblad” is gevallen, det er weer een jaar voorbij is gegaan, nuttige gesprekken voeren, zichzelf vermaken zonder hierbij tot het verbodene te betreden, dan is het vieren van zo een trouwdag of verjaardag geen zonde. Echter als men hierdoor het verbodene betreedt en blootgesteld wordt aan zondes, veel verspilt en verkwist, met vermaak, eten en drinken een slecht voorbeeld vormt, dan is niet de dag zelf zondig, maar de slechte daden die gepleegd worden tijdens zulke dagen.

Waar en wanneer er over boeken en kennis wordt gesproken, kan het volgende gezegd worden: “Onze verheven religie hecht veel waarde aan studie. Het eerste bevel van de Koran is immers “Lees!” ".

Het staat vast dat het eerste bevel van de Koran “Lees” is. Helaas zijn we vaak nalatig in het lezen van de woorden die daarop volgen. 

Wat is het doel van een bevel dat naar een ongeletterde profeet en, middels zijn leidschap, naar ons allen is gekomen? Is leren lezen en schrijven het doel? Heeft de profeet na dit bevel onmiddellijk leren lezen en schrijven? Zo niet, wat is dan de lering die hij getrokken heeft uit het bevel “Lees!”? Houdt het bovendien in dat het niet uitmaakt wat je leest, zolang je maar leest?

Om het antwoord te vinden op al deze vragen, hoort het vervolg van het vers dat met “Lees!” begint, gelezen te worden.

Het volgende zal dan gelezen worden: “Lees in de naam van jouw Heer Die geschapen heeft!”

Dus het doel van de Koran is niet zomaar lezen. Uiteraard is het ook niet het lezen van een willekeurig geschreven boek. Of het nu het lezen van een boek is, of het lezen van elk woord of elke letter uit het boek van dit universum, welke 'elk' een eindeloze wijsheid bevat, het doel is “lezen in de naam van de Schepper.”

De profeet las dit vers exact op deze wijze toen het vers aan hem geopenbaard werd; vervolgens spande hij zich elk moment en met elke ervaring in om te “lezen in naam van de Heer.” Zijn leeswijze was dusdanig dat, zoals de Duitse poeet Rilke verwoordde, “zelfs engelen er verwonderd van raakten.” Hij was een ongeletterde profeet, maar niemand is, was en zal ooit in staat zijn om het boek van het universum, de Koran, te lezen en onderwijzen zoals Hij het gelezen en onderwezen heeft.

Beste broeder / zuster,

Er is geen probleem om een wc papier te gebruiken als inlegkruisje zonder ondergoed te bidden.

Beste Broeder/ Zuster,

Valentijnsdag, nieuwjaarsdag, vakantie, vermaak, festival en soortgelijke gewoontes zijn de culturen van bepaalde volkeren.

Één van de vijf fundamentele doelen van de Islam is het geloof beschermen. Een gedrag dat de bescherming van de Islam schaadt -bv. cultuursverandering- kan als gevolg hebben dat men afstand neemt van de Islam en zelfs zover gaat dat men onbewust de islam verlaat.

Toen ons Profeet (v.z.m.h) naar Medina emigreerde, kwam Hij (v.z.m.h.) erachter dat er in Medina twee soorten feestdagen waren die uitbundig gevierd werden. Omdat feestdagen belangrijke culturele componenten voor religieuze beinvloedingen zijn, heeft de Profeet (v.z.m.h.) deze twee feestdagen veranderd in de Ramadan en het Offerfeest. Tevens zien we in vele hadiths dat het verboden is verklaard voor moslims om de gewoontes na te doen die verband hebben met andere religies of daarmee samenhangende symbolische waarden bevatten.

Zonder dat men als doel heeft om op niet-moslims te lijken, is het niet bezwaarlijk als men een cadeau wil kopen voor zijn vrouw buiten dagen zoals valentijnsdag, kerstdag, nieuwjaar en andere niet islamitische feestdagen.

Het is tevens geen zonde om een ceremonie of een bijeenkomst te organiseren voor je verjaardag of je trouwdag. Een zonde zou alleen van je gedrag en houdingen tijdens zulke bijeenkomsten voort kunnen komen.

Als mensen bij elkaar komen en datgene eten wat Halal is, een praatje maken binnen het toegestane, nadenken dat er weer een “levensblad” is gevallen, det er weer een jaar voorbij is gegaan, nuttige gesprekken voeren, zichzelf vermaken zonder hierbij tot het verbodene te betreden, dan is het vieren van zo een trouwdag of verjaardag geen zonde. Echter als men hierdoor het verbodene betreedt en blootgesteld wordt aan zondes, veel verspilt en verkwist, met vermaak, eten en drinken een slecht voorbeeld vormt, dan is niet de dag zelf zondig, maar de slechte daden die gepleegd worden tijdens zulke dagen.

De wereldse straf voor zina is voor gehuwde mensen redjm (steniging) en voor ongehuwde mensen honderd stokslagen.

De straf hiervoor in het hiernamaals, weet alleen Allah. Echter onze Profeet (v.z.m.h.) verklaart dat zodra er tevbe (oprechte spijtbetuiging) voor wordt gedaan, Allah ons dit zal vergeven.

In de sahih hadith van Muslim is ons overgeleverd dat Hz Maiz die zina pleegde en zijn zonde bekende om zo weer gereinigd te kunnen worden, is gestenigd. Onze Profeet (v.z.m.h.) heeft na de dood van Hz. Maiz de sahabe gevraagd om smeekbedes te verrichten zodat Maiz door Allah vergeven zal worden. De metgezellen verrichten hierop de smeekbede; “moge Allah Maiz vergeven”. Vervolgens zei de Profeet (v.z.m.h.): “Ik zweer jullie dat Muaz zo een smeekbede heeft verricht dat zijn smeekbede genoeg zou zijn dat wanneer het onder een groot volk verdeeld zou worden, het voor iedereen genoeg zou zijn. [qtip:(1)| Müslim, Hudud, 22]

Ook heeft de Profeet (v.z.m.h.) het begrafenisgebed van een vrouw die zina pleegde en daarom gestenigd en gedood werd, verricht.
 - Hz Omar vroeg aan Hz Muhammed (v.z.m.h.): O, boodschapper van Allah! Verricht u het laatste gebed die een vrouw die zina heeft gepleegd?”
 - Onze Profeet Muhammed Mustafa (v.z.m.h.) antwoordde daarop:

“Ik zweer jullie dat zij zo een spijtbetuiging heeft verricht, dat mocht dit onder zeventig –lees: veel- mensen uit Medina verdeeld worden, het genoeg voor hen allen zou zijn. Welke spijtbetuiging is groter dan de spijtbetuiging die deze vrouw heeft gedaan en zo haar leven heeft gegeven voor Allah door haar schuld openlijk te bekennen”. [qtip:(2)| Müslim, Hudud, 24]

Als de dromer geen meni (sperm) krijgt, hoeft hij geen Goesoel (reinigen) te verrichten. Als hij moet bidden, is een normale woedoe (wassing) genoeg.

Uiteraard mogen vrouwen werken indien de omgeving, dat wil zeggen de werkplaats, geschikt is. Het moet voor een vrouw bijvoorbeeld niet onmogelijk zijn om tijdens haar werk, de Islam te belijden. Het dragen van een hoofddoek mag haar bijvoorbeeld niet worden belemmerd en er moet worden voorkomen dat zij alleen met een man (collega) in een afgesloten ruimte (kamer) bevindt. Want wanneer een man en een vrouw alleen zijn, zal de duivel de derde aanwezige zijn, aldus de Profeet Mohammed (vzmh). Er is dan sprake van een 'verkeerde' samenzijn van twee personen dat niet is toegestaan.  

We kunnen concluderen dat wanneer een vrouw wilt werken, er een aantal regels na gekomen moeten worden. Hierbij moet de vrouw zeer strikt letten op haar hoofddoek, haar eer en haar Islamitische identiteit. Als deze voorgaande punten niet worden belemmerd, dan is het een geschikte plaats voor een Islamitische vrouw om te werken.

Ontharen (scheren) van de schaamstreek en liesstreek is het verwijderen van haren vanaf de onderkant van de navel tot aan de schaamstreek en liesstreek.

Het is soennah om elke week de schaamstreek te scheren, de snor te verkorten en de nagels te knippen. Volgens alle leerscholen is het makroeh als het langer dan 40 dagen niet wordt bijgehouden. Volgens Hanafi is het tahrimen makroeh. Ook als men er een gewoonte van heeft gemaakt om de haren op het hoofd te scharen, dan is het ook soennah om deze één keer per week te scheren/knippen. [qtip:(1)|Cezerî, el-Fıkhu ala’l-Mezahibi’l-arbaa, 2/44-46; Zuhaylî, el-Fıkhu’l-İslamî, 1/311]

Er is geen sprake van zonde als men de haren rondom de anus niet verwijdert. Echter het verwijderen van deze is ook geen zonde.

Beste broeder/zuster,

Er zit volgende vers in de Koran over de woedoe:

O, gij die gelooft, wanneer gij u opricht tot het gebed, wast uw gezicht en uw handen tot aan de ellebogen en wrijft uw (natte) handen over uw hoofden en (wast) uw voeten tot aan de enkels.  (Soerah Al-Maidah, vers 6) 

Beste lezer,

Roken verbreekt het woedoe niet.

Meer informatie - klik hier

Vraag beschrijving: Is het toegestaan YarhamukAllah te zeggen als iemand niest, zonder dat deze persoon Alhamdulilah zegt

Antwoord:

EbuHureyre (r.a.) heeft het volgende overgeleverd:

“De Profeet (v.z.m.h.) heeft gezegd: “Allah houdt van niezen, niet van gapen. Wanneer één van jullie dus niest en ‘Elhamdulillah” zegt, is het voor iedere Moslim de taak om daarop ‘Yerhamukallah’ te zeggen.

Echter, het gapen komt van de duivel. Wanneer iemand tijdens het gebed gaapt, behoort hij zich, voor zover mogelijk, in te houden en geen ‘hah’ geluid te maken. Dit is van de duivel en het betekent dat de duivel om hem lacht. [qtip:(1)| Buhârî, Edeb 125, 128 , Tirmizî, Salât 273]

Volgens een overlevering van Boekhari in El-Edebu’l’Mufred, staat het volgende: IbnOmar (r.a.) was in de moskee en hoorde aan de andere kant iemand niezen. Hij keerde zich tot die kant en zei: “Als je ‘Elhamdulillah’ heb gezegd, dan ‘Yerhamukullah’.” Dit is dan ook het bewijs dat mocht men ‘Yerhamukullah’ willen zeggen bij iemand die niest, dat de gene die niest eerst ‘Elhamdulillah’ moet zeggen.

Als zo een persoon niet elhamdulillah zegt, horen jullie ook geen Yerkamullah te zeggen.

 [1]  Buhârî, Edeb 125, 128, Bed'ül-Halk 11; Müslim, Zühd 56, (2994); EbûDâvud, Edeb 97, (5028); Tirmizî, Salât 273, (370), Edeb 7, (2747, 2748)

Als het niet om medische redenen is, is dit niet toegestaan.

De huwelijksovereenkomst (nikah) is een overeenkomst, een overeenstemming, een verloving. Voordat er een huwelijk gesloten kan worden, moet er voldaan worden aan de volgende voorwaarden. Het huwelijk wordt ongeldig verklaard als aan één van deze voorwaarden niet voldaan wordt.

1. De stellen of degene die gemachtigd zijn, moeten aanwezig zijn.
2. De stellen dienen de huwelijksovereenkomst vanuit hun eigen wil te accepteren door “Ik accepteer” te zeggen.
3. De voogd van de bruid moet met het huwelijk instemmen. Dit oordeel is geldig voor alle leerscholen behalve Hanafi.
4. Getuigen dienen aanwezig te zijn. Deze getuigen moeten de puberteit hebben bereikt en geestelijk gezond zijn. Getuigen kunnen 2 mannen zijn of 1 man en 2 vrouwen.
5. Er moet een overeenkomst bestaan over de grootte van het bruidsschat dat de bruidegom aan zijn bruid geeft.

Nikah en Talaq met andere woorden huwelijk en scheiding is een religieus instituut. Het wordt tevens beschouwd als een vorm van aanbidding. Want de bron bestaat uit de heilige Koran en Hadith.

Verboden zijn u uw moeders en uw dochters en uw zusters en uw vaders zusters en uw moeders zusters en uw broeders dochters en uw zusters dochters en uw minnen en uw zoogzusters en de moeders uwer vrouwen en uw stiefdochters, die uw beschermelingen zijn door uw vrouwen tot wie gij zijt ingegaan, maar als gij niet tot haar zijt ingegaan zal er geen zonde op u rusten en de vrouwen uwer eigen zonen (zign ook verboden) alsmede twee zusters tezamen te hebben, met uitzondering van wat reeds voorbij is; gewis, Allah is Vergevensgezind, Genadevol. [qtip:(1)| Soerah Nisa, 23]

Nikah is een religieus instituut en bestaat uit bepaalde voorwaarden. Een huwelijk is een huwelijk als aan alle eisen en essenties behorend tot het huwelijk voldaan wordt, al is het huwelijk geschiedt door een ambtenaar via de gemeente. Echter als aan deze eisen niet voldaan wordt en men minachting toont, dan kan dit de nikah schaden.

Een ander belangrijk punt is dat de getuigen moslims moeten zijn, en één van de twee getuigen een man moet zijn. Dit terwijl het bij de gemeente voldoende is om te trouwen met één getuige die de Nederlandse nationaliteit heeft.

De stellen mogen geen zoogbroeder/zuster zijn. Maar dit punt wordt niet onderzocht bij de gemeente en ook wordt hierom niet gevraagd door de ambtenaar.

Een moslima kan niet trouwen met een niet-moslim. Terwijl bij de wetgeving die van kracht is op dit punt geen aandacht aan besteed wordt. De ambtenaar voltrekt het huwelijk zonder hierom te vragen.

Als er geen sprake is van één van deze bezwaren, dan is het ook mogelijk om te huwen bij de gemeente. Hoe dan ook het gaat erom dat beide partijen in het bijzijn van twee getuigen elkaar als man-vrouw accepteren.

Echter met al deze moet het sluiten van een huwelijkovereenkomst (nikah) volgens islamitische principes niet verwaarloosd worden.

Één van de taken van ouders jegens hun kind is het geven van een mooie naam. Want de Profeet (v.z.m.h.) heeft in een Hadith aangeduid dat mensen op de dag des oordeels bij hun naam geroepen zullen worden en om die reden heeft onze Profeet (v.z.m.h.) “Geef jullie kinderen mooie namen”[qtip:(1)| Ebu Davud, Edeb, 69]  gezegd.

Bij het geven van Allah’s schone namen aan kinderen dient er wel rekening mee gehouden te worden dat niet de speciale namen van Allah op zich aan hen gegeven kan worden. Echter als men toch één van Allah’s namen wilt geven, dan moet het gecombineerd worden door ‘abd’ ervoor toe te voegen, wat ‘dienaar’ betekent. Zoals Abdullah, Abdurrahman, Abdurrahim, Abdulkadir, Abdullatif.

De Profeet (vzmh) heeft in een hadith gezegd dat er 73 verschillende groepen zullen ontstaan uit Zijn Oemmah en dat er enkel één de hemel zal binnentreden. Kunnen we zeggen dat Hanafi, Hambali, Safi en Malaki ook onder deze groepen vallen en er misschien maar één van hen de hemel zal binnentreden?

Het volgende is overgeleverd: “De Joden zijn in 71 groepen en de Christenen in 72 groepen gescheiden. Mijn Oemmah zal scheiden in 73 groepen. Buiten de ene groep, zullen ze allemaal in het vuur zijn. De bevrijdde groep is zij die het pad van Mij en Mijn metgezellen volgt.”[qtip:1| Tirmizi, İman,18; İbnu Mace, Fiten, 17; Ebu Davud, Sünne, 1]

In een andere eerbare Hadith (overlevering), heeft onze Profeet (vzmh) het volgende gezegd: “Mijn Oemmah zal scheiden in 73 groepen. Binnen deze groepen zal één groep de bewoner van de hemel worden.”

Toen onze Profeet (vzmh) deze Hadith overleverde, vroegen Zijn metgezellen: “Ow Rasoeloellah, welke groep zal de bevrijdde groep zijn?”

Hij (vzmh) beantwoordde het als volgt: “Zie die niet afwijken van mijn Soennah, zullen de bevrijdden zijn! Dus zij die zich binden aan ‘ehl-i soennah wa’l djemaat’ (mensen van de soennah en gemeenschap).

Al concluderend: Moslims die verbonden blijven aan de Soennah van onze Profeet (vzmh), zoals beschreven in de boeken, zullen de bevrijdde mensen zijn. Zolang zij maar niet van de Soennah afwijken, de Soennah als de enige standaard zien, en de uitvoering ervan niet verwaarlozen.

Dus omdat alle vier de leerscholen zich, ook in hun daden, houden aan de Soennah, behoren zij allen tot de bevrijdde mensen.

[1] Tirmizi, İman,18; İbnu Mace, Fiten, 17; Ebu Davud, Sünne, 1

Er is geen informatie wat aanduid dat zo een behandeling volgens de Islam verboden is.

De Islam staat alle materiele en spirituele behandelingswijze die niet verboden zijn en nuttig zijn toe welke de mensen ten goede komt.

Echter, bij hypnose welke moeilijk onder controle te houden is en de mogelijkheid dat het nadelig te gebruiken is zijn er een aantal punten wat aandacht vergt. De persoon die deze hypnose uitvoert moet een deskundige in zijn vak zijn en betrouwbaar zijn. Dit wil zeggen   dat deze persoon dit niet ten nadele van jou uitvoert.

In deze kwestie kan men de adviezen van een deskundige en gelovige dokter en psycholoog navolgen.

Een mens is op zich een waardevol schepsel. Vanuit dit perspectief is het dus toegestaan om zowel bloed te doneren als bloed te krijgen, al is dit van een ongelovige en aan een bloedbank.

Verplicht/Ạl-Fard: Dit zijn de handelingen van aanbidding waarvan de uitvoering door onze religie op een absolute wijze is bevolen. Bijvoorbeeld, het uitvoeren van de vijf dagelijkse gebeden, het vasten en het betalen van de armenbelasting (zạkāt) is verplicht. Wie de verplichte handelingen uitvoert verdient goddelijke beloningen (sạwab). Wie deze verplichtingen niet nakomt en geen geldig excuus heeft, begaat een zonde. Als iemand niet gelooft in de geboden handelingen of niet erkent dat deze verplicht zijn, zelfs al gaat het om één verplichte handeling, dan doet hij afstand van de Islam.

Fards bestaan uit twee soorten:

a) Verplicht voor individuen (Fard ạl-Ayn):

Dit zijn de verplichte handelingen, waarmee elke wettelijk verantwoordelijke moslim belast is om deze persoonlijk te verrichten. Vijf maal per dag bidden en vasten zijn bijvoorbeeld verplicht voor iedere individuele moslim (fard ạl-ayn).

b) Verplicht voor de Gemeenschap (Fard ạl-Kifāyạh):

Zelfs als enkele moslims deze verplichte handelingen uitvoeren, worden ze als verricht beschouwd. In dit geval wordt de verantwoordelijkheid bij andere moslims opgeheven. Als niemand deze handelingen nakomt, dan worden alle moslims aansprakelijk gehouden. Wanneer bijvoorbeeld een moslim overlijdt en een groep moslims het uitvaartgebed verricht, dan wordt de verantwoordelijkheid van de rest van de moslims in dat gebied opgeheven.

Beste broeder/zuster,

Het is ‘haram’ oftewel verboden om een spel te spelen waarin er geld wordt ingezet. Hiernaast zijn er ook opvattingen dat het spelen van een spel waarin een dobbelsteen wordt gebruikt, niet toegestaan. Zolang hiervan geen sprake is, is het spelen van een spel niet verboden. Echter, dit betekent niet dat je naar alle hartenlust een spel kan spelen. Zodra het spelen van een spel (wat voor spel dan ook) een gewoonte wordt waardoor er sprake is van tijdverspilling, is het spelen hiervan absoluut af te raden.

Het is dus het verstandigst en veiligst om spelletjes afzijdig te laten, maar zolang er geen sprake is van het inzetten van geld (en gebruik van een dobbelsteen) en het spelen van het spel de aanbidding van Allah op geen enkele wijze belemmerd, is het spelen toegestaan. 

De wereldse straf voor zina is voor gehuwde mensen redjm (steniging) en voor ongehuwde mensen honderd stokslagen.

De straf hiervoor in het hiernamaals, weet alleen Allah. Echter onze Profeet (v.z.m.h.) verklaart dat zodra er tevbe (oprechte spijtbetuiging) voor wordt gedaan, Allah ons dit zal vergeven.

In de sahih hadith van Muslim is ons overgeleverd dat Hz Maiz die zina pleegde en zijn zonde bekende om zo weer gereinigd te kunnen worden, is gestenigd. Onze Profeet (v.z.m.h.) heeft na de dood van Hz. Maiz de sahabe gevraagd om smeekbedes te verrichten zodat Maiz door Allah vergeven zal worden. De metgezellen verrichten hierop de smeekbede; “moge Allah Maiz vergeven”. Vervolgens zei de Profeet (v.z.m.h.): “Ik zweer jullie dat Muaz zo een smeekbede heeft verricht dat zijn smeekbede genoeg zou zijn dat wanneer het onder een groot volk verdeeld zou worden, het voor iedereen genoeg zou zijn. [qtip:(1)| Müslim, Hudud, 22]

Ook heeft de Profeet (v.z.m.h.) het begrafenisgebed van een vrouw die zina pleegde en daarom gestenigd en gedood werd, verricht.
 - Hz Omar vroeg aan Hz Muhammed (v.z.m.h.): O, boodschapper van Allah! Verricht u het laatste gebed die een vrouw die zina heeft gepleegd?”
 - Onze Profeet Muhammed Mustafa (v.z.m.h.) antwoordde daarop:

“Ik zweer jullie dat zij zo een spijtbetuiging heeft verricht, dat mocht dit onder zeventig –lees: veel- mensen uit Medina verdeeld worden, het genoeg voor hen allen zou zijn. Welke spijtbetuiging is groter dan de spijtbetuiging die deze vrouw heeft gedaan en zo haar leven heeft gegeven voor Allah door haar schuld openlijk te bekennen”. [qtip:(2)| Müslim, Hudud, 24]

We kunnen de standpunten van de geleerden die zeggen dat het onder noodtoestand toegestaan is op de volgende manier op een rijtje zetten:

1)     Doneren is toegestaan vanuit het handelen van het principe

“het redden van iemands leven, is net het als redden van de gehele mensheid”. [qtip:1| al-Maidah 5/32]

2)    Het feit dat de islam een soepele godsdienst is voor de mens is benadrukt.

3)    Als we beredeneren op grond van de logica: “als  bloed doneren toegestaan wordt, dan zou orgaan doneren ook toegestaan moeten worden, mits er respectvol met de mens behandeld wordt”.

4)    Het is absoluut niet toegestaan als de donor zelf na het doneren niet meer zal leven, want terwijl er een leven gered moet worden, mag de andere niet weggenomen worden.

5)    Een levend persoon heeft zelf de keus om een nier, een oog, bloed of tanden te doneren. Als diegene toestemming geeft, kan er gedoneerd worden.

6)    Voordat er gedoneerd gaat worden, moet er bij de deskundigen op dit gebied een duidelijk beeld zijn over een zeker zin van genezen van de zieke met deze behandeling.

7)    Als het doneren van organen van een dode zal zijn, moet de persoon al toestemming gegeven hebben voor zijn dood of er moet na de dood toestemming gevraagd worden van de erfgerechtigde.    

8)    Ook moet er expliciete blijk zijn dat het wegnemen van een orgaan, de gezondheid of het leven van een donor niet zal schaden.

9)    Doneren is niet iets dat als direct enige optie moet worden gezien. Het moet het allerlaatste zijn van de mogelijkheden. Als het zeer noodzakelijk is, dan moet er keuze gemaakt worden tussen twee schadelijke opties. In plaats van dood gaan, kan er een keuze gemaakt worden om te leven met een orgaan van een ander. Hierover moet er ook een beslissing worden genomen door een deskundigen op godsdienstig gebied en een deskundige op psychologisch gebied.

Het volgende is een belangrijk punt: doneren moet niet als enige alternatief worden gezien, want onze profeet (v.z.m.h.) zegt in een authentieke Hadith dat er voor elke ziekte een genezing zal worden gevonden behalve voor ouderdom en de dood. Tijdens orgaandonaties hoort er te allen tijden rekening gehouden te worden dat deze donaties verricht worden binnen de kader van de islamitische principes. Als alle  energie van wetenschappelijke onderzoeken wordt gestoken in donaties, dan zullen andere mogelijkheden tot genezing nooit gevonden worden. Deskundigen horen hierdoor minstens net zo veel waarde te hechten aan alternatieve genezingen als de waarde die ze geven aan donatie onderzoeken. Anders zullen wegen die tot menselijkere genezing leiden geblokkeerd worden doordat de aandacht meer wordt gevestigd op donatie onderzoeken.

We zullen met dit als reden uitleg geven op een veel gestelde vraag op dit gebied:

Zonder twijfel zal iemand zegeningen ontvangen wanneer iemand na zijn overlijden zijn organen zoals een nier aan een behoeftige, omdat hierdoor iemand weer gezond zal worden en weer tot leven zal komen.

Lees ook
Is haartransplantatie toegestaan in Islam?

Beste broeder/zuster,

Nagellak is zelf niet haram, alleen vormt het een belemmering voor de wassing (woedoe) en reiniging (gusul). Hierdoor kan een vrouw die wassing en reiniging wilt plegen, of uit haar ongesteldheid (hayiz) wilt komen, eerst haar nagellak moeten verwijderen. Anders zal de wassing en reiniging niet geldig (sahih) zijn en het gebed zal ongeldig (batil) zijn. Een vrouw met wassing kan het nagellak tot de volgende wassing laten staan. Wanneer ze opnieuw een wassing moet halen, zal ze eerst het nagellak moeten verwijderen.

Deze naam kunnen wij niet terugvinden in de Koran. 

Echter is het niet verplicht om een naam te hebben die in de koran genoemd wordt. Ook is dit geen soennah.

Wel is het belangrijk om te kijken wat de betekenis is bij het kiezen van een naam. Daarbij moet gekeken worden of het geen niet-islamitische betekenis heeft.

De betekenis van Nathir wordt aangegeven als de waarschuwer. Het heeft geen niet-islamitische betekenis. In feite zijn vele islamitische namen zoals "Nathir" Arabische namen die ook in pre-islamitische tijd gebruikt werden.

Vandaag de dag wordt algemeen geaccepteerd dat “een vrouw van een gift als de auto gebruik zou moeten maken”. Het is dan ook niet aan ons om op dit oordeel kritiek te hebben. We mogen dus niet zeggen dat de vrouw geen auto mag rijden.

De vraag die dan eigenlijk overblijft, is of de weg die wordt afgelegd wel veilig is?

Als een vrouw veilig is in de stad waar ze de auto gebruikt, waarom zou ze dan in de stad geen auto kunnen gebruiken?

Er zijn geleerden die zonder enkele twijfel aangeven dat een vrouw in een stad auto kan gebruiken, terwijl zij dit niet zeggen wanneer er van de ene naar de andere stad gereden zal moeten worden. Wanneer de weg afgelegen is en er mogelijk onderweg wel gevaar kan zijn, zeggen deze geleerden: “Als een vrouw naast haar geen mahrem (man waarmee zij niet kan trouwen) heeft, dan behoort ze op te letten bij het reizen van de ene naar de andere stad!”.

Waar het dus om draait, is of de vrouw veilig is wanneer ze onderweg (auto)pech heeft.

Wanneer men weet dat reizen in heel het land veilig is, dan heeft men voor zichzelf al de vraag beantwoord. Wanneer men aangeeft dat niet overal veilig is, ook dan heeft men deze vraag voor zichzelf beantwoord. Tot slot kan men aangeven dat sommige wegen wel en andere niet veilig zijn, weer heeft men dan de vraag voor zichzelf beantwoord.

Als men zich afvraagt waarom de nadruk op veiligheid onderweg wordt gelegd, dan kan het volgende worden gezegd. Onze Profeet (v.z.m.h.) heeft het volgende gezegd toen de moslims in Mekka niet meer zeker waren van hun leven, goederen, eer, gingen klagen en geen hoop meer hadden:

“Jullie haasten je, jullie worden wanhopig. Weet goed dat er dagen zullen komen waarin jullie goederen, leven, eer dusdanig worden beschermd dat een vrouw van Jemen in haar eentje op een kameel naar Mekka zal komen, rondom de Kaba zal gaan en vervolgens weer op haar kameel in haart eentje terug naar haar land zal gaan. Ze zal van niets behalve wilde dieren angst en onzekerheid voelen…!”

Er zal dus een tijd komen dat de vrouw op zichzelf zal kunnen reizen en dat haar enige angst en onzekerheid wilde dieren zullen zijn.

Onze taak is dus de veiligheid die in de tijd van onze Profeet (v.z.m.h.) was bereikt, ook vandaag de dag bereiken.

De vraag die dan rest: “hebben wij vandaag de dag deze veiligheid kunnen waarborgen? Als ze geen mahrem bij zich heeft, kan zij dan in alle veiligheid van de ene naar de andere stad reizen? “Ja is ja…! Nee is nee…!”

Bron: Ahmed Sahin, Nieuw informatieboek voor het gezin; Uitegeverij Cihan

Op deze manier is het geoorloofd, maar niet gepast.

Voor meer informatie - klik hier

Uw vraag is eerder beantwoord. Voor het antwoord:

Klik hier

De verdeling van erfenissen volgens hedendaagse wetten is niet hetzelfde als de verdeling zoals de Koran die opdraagt. Rust er een verantwoordelijkheid op degenen die de erfenissen verdelen volgens hedendaagse wetten, of hoort men toestemming te vragen aan mede-erfgenamen wanneer de verdeling volgens hedendaagse wetten ten uitvoer wordt gebracht?

De erfgenamen van een erfenis die een overledene achterlaat en de verdeling ervan zijn vastgesteld door Islamitische wetten. Hierdoor heeft niemand het recht om zonder toestemming iets waar iemand recht op heeft te pakken en te verdelen. De erfenis is een recht dat door ALLAH is vastgesteld, hierdoor horen moslims slechts volgens die wet te handelen; want hier is sprake van zowel het recht van ALLAH als Zijn dienaar.

Echter kan een erfgenaam de erfenis waar hij recht op heeft volledig afstaan aan wie hij wil of gedeeltelijk doneren of schenken aan anderen.

Erfgenamen horen rekening te houden met deze kwesties en de verdeling volgens deze wetten uit te voeren. Als erfenissen echter volgens hedendaagse wetten verdeeld worden, hoort het recht gegeven te worden aan mede-erfgenamen, of er hoort om toestemming gevraagd te worden voordat de erfenis verdeeld wordt.

De Alwijze Voortbrenger schiep het lichaam van de mens in de vorm van een voortreffelijk paleis, verwant aan een geordende stad. Het smaakvermogen in de mond fungeert als portier, terwijl de zenuwen en aderen als telefoon- en telegraafkabels dienen. Samen vormen ze een communicatiemiddel tussen het smaakvermogen en het centrum van het lichaam waar de maag is gevestigd; de intrede van een product in de mond wordt via die aderen doorgegeven. Als het lichaam of de maag geen behoefte heeft aan het product, wordt het geweigerd en naar buiten gedreven. Soms kan het product, behalve nutteloos voor het lichaam, ook schadelijk en zuur zijn. Op dat moment wordt het product onmiddelijk uitgespuugd.

Voorwaar, aangezien het smaakvermogen in de mond de functie van een portier bekleedt, dient de maag qua lichaamsverzorging als meester en beheerder. Als een cadeau ter waarde van honderd euro naar dat paleis of die stad wordt gezonden en aan de beheerder van het paleis wordt geschonken, dan zou het gepast zijn om daaran een deel ter waarde van vijf euro als fooi aan de portier te geven; meer dan dat zou ongepast zijn. Zodoende wordt de portier ervan weerhouden om hoogmoedig te worden, zich rebels op te stellen, zijn taak te vergeten en opstandelingen die flinke fooien geven toegang tot het paleis te verlenen.

Voorwaar, stel met dit geheim in gedachten twee porties voor. De ene portie bestaat uit kaas, eieren en dergelijke, voedzame ingredienten ter waarde van twee euro. De andere portie bestaat uit de lekkerste baklava ter waarde van twintig euro. Voordat deze twee porties de mond ingaan, verschillen ze kwantitatief niet van elkaar; ze zijn gelijkwaardig. Nadat ze de slokdarm gepasseerd hebben, zijn ze evenzeer gelijkwaardig. Soms kan een stuk kaas van twee euro zelfs voedzamer zijn. Er is enkel een verschil van een halve minaat wat betreft de streling van het smaakvermogen. Men kan wel bedenken hoe zinloos en nadelig de verkwisting is om van twee euro geldbesteding over te stappen naar twintig euro omwille van een halve minuut.

Naast het feit dat de beheerder van het paleis slechts een cadeau van twee euro ontvangt, zal de portier opstandig worden omdat hij een negenmaal hogere fooi krijgt. Hij zal uistpraken doen als ''Ik ben de gezaghebber!'' Wie de hoogste fooi geeft en het grootste genot levert, zal hij binnenlaten. Zodoende zal hij opstand teweegbrengen, brand veroorzaken en er de oorzaak van zijn dat men uiteindelijk uitingen zal doen als ''Roep de dokter, zodat hij mijn verhitheid kan verkoelen en de brand van mijn koorts kan blussen.''

Voorwaar, bezuiniging en tevredenheid zijn gepaste houdingen ten opzichte van Goddelijke wijsheid; zij zorgen ervoor dat het smaakvermogen als portier blijft dienen en geven hem dienovereenkomstig fooi. Verkwisting daarentegen botst met die wijsheid. Deswege zal ze snel problemen opleveren, de maag in beroering brengen en de ware eetlust doen vergaan. Via een valse eetlust naar aanleiding van verscheidene etenswaren zal verkwisting voeding doen consumeren, waarna er een spijsverteringsstoornis ontstaat en ziektes worden teweeggebracht.

[Uit de Reeks van de Risale-i Nur - Het Traktaat over Bezuining, Bediuzzaman Said Nursi]

Het is verboden voor moslima’s om haar schoonheden te tonen of de aandacht te trekken van niet-verwante mannen. Met een gezichtspiercing wordt de aandacht getrokken. In dit opzicht zou het moeten worden bedekt.

Echter is het tegen de natuur van de mens om een piercing te laten zetten. De vorm die Allah heeft gegeven wordt ermee verandert, en dit is alleen toegestaan in geval van medische of psychische noodzaak. Oorbellen voor vrouwen zijn hierop de enige uitzondering.

Voor een moslima die dit leven als tijdelijk ziet en het hiernamaals als het ware leven beschouwt is het verstandiger om het te mijden een risico tot zondigen te lopen omwille van een zoete, maar tijdelijke en kwalijke pronkzucht.

Nadat iemand een windje heeft gelaten, is de Woedoe ongeldig. Hierbij hoef je niet persé een nieuw onderbroek voor aandoen. Mocht de onderbroek na het laten van een windje echter onrein worden, dan is vervanging van de onderbroek essentieel.

Tijdens de woedoe is het fard (verplicht) om 1 keer te wassen. Daarom is het voor woedoe voldoende om minimaal een keer te wassen.

Deze créme is te vergelijken met andere crémes. Omdat zij geen water resisterende laag vormt over de huid, is het geen belemmering voor je wassing en dus ook niet voor het gebed. U kunt haar gebruiken.

WAARMEE MOETEN WE VOORZICHTIG ZIJN IN HET TOILET?

1- We moeten uitkijken dat onze kleding de grond niet raakt en dat er geen vuiligheid erop spat.

2- Voordat we het toilet binnengaan, zeggen we: "O Allah! ik zoek mijn toevlucht bij Jou tegen viezigheid en vieze dingen"

3- We gaan het toilet eerst met onze linkervoet binnen.

4- We doen onze behoefte zittend.

5- We gebruiken voldoende water en toiletpapier voor het schoonmaken en afdrogen van onszelf.

6- Bij het schoonmaken gebruiken we onze linkerhand.

7- In het toilet eten we niet, drinken we niet en praten we niet.

8- We verlaten het toilet met onze rechtervoet.      

9- Wanneer we het toilet hebben verlaten, zeggen we: "O Allah, ik zoek Jouw vergeving! Alle dank aan Allah, Die schadelijke dingen van mij heeft verwijderd en mij welzijn heeft geschonken."

10- Als we klaar zijn in het toilet wassen we onze handen met veel water en met zeep.

Beste broeder/zuster,

Er is geen bepaalde leeftijdsgrens voor het besnijden volgens de Islam. Bovendien is het aan de ouders de taak om hun zoon voor zijn pubertijd te laten besnijden.

De kleinkinderen van onze Profeet (s.a.w), Hasan en Hoesain, waren 7 dag oud toen ze besneden werden.

In de tijd dat Islam in het geheim werd verspreid in Mekka was er een man genaamd Amr bin Abasa. Hij was een lid van de stammen die in de woestijn leefden. Amr bin Abasa was verbaasd over deze nieuwe religie. Hij begaf zich richting Mekka om meer kennis hierover te zoeken. Toen hij in Mekka was gearriveerd, sprak hij met onze Profeet:

Amr zei tegen onze Profeet:

-  Wie ben je en waar handel je in? Onze Profeet antwoordde:

-  Ik ben een profeet.

-  Wie stuurde jou? vroeg hij.

-  Allah heeft mij gestuurd, zei onze Profeet.

-  Welke plichten heeft Allah jou gegeven?

-  Hij stuurde mij met de verantwoordelijkheid van de prediking, voor het helpen van familieleden en aardig tegen hen te zijn, voor het kapotmaken van idolen, voor de erkenning van Allah als Eén en voor het niet aan Hem toeschrijven van een partner.

-  Is er iemand die je hierbij helpt?

-  Een vrije man en een slaaf.

Op die dag waren alleen de metgezellen Abu Bakr en Bilal bij onze Profeet. De man zei:

-  Ik wil bij u aansluiten en u helpen door bij u te blijven.

-  Onze Profeet zei:

Vandaag kan je niet doen wat je voorstelde. Je ziet mijn situatie hier in Mekka? Ga nu terug naar je familie. Wanneer je hoort dat ik in het openbaar ben getreden, kom dan naar mij toe.

Amr bin Abasa is moslim geworden door Amr bin Abasa is moslim geworden door te getuigen dat er geen god naast de Enige God is en dat de Profeet Mohammed Zijn boodschapper is (de geloofsbelijdenis). Hij verbleef een tijdje bij onze Profeet en ging toen terug naar zijn huis. In die tijd waren de vijf dagelijkse gebeden nog niet verplicht. Om deze reden had onze Profeet hem niet verteld over het gebed.

-  Jaren later, na deze gebeurtenis en na de migratie van de Profeet van Mekka naar Medina, vernam Amr van deze migratie en bezocht hij hem. Amr zei:

-  O Boodschapper van Allah, herinner je je mij nog? Onze Profeet zei:

Ja! Ben jij niet degene die ik in Mekka heb ontmoet? Amr antwoordde hierop met: "Ja!" En vervolgde zijn antwoord met: O Boodschapper van Allah, leer mij de dingen die Allah jou in die tijd heeft geleerd.

Onze Profeet legde Amr de vijf verplichte gebeden en de gebedstijden uit, en eveneens dat er voor het bidden gewassen (woedoe) moet worden. Hij zei het volgende over de wassing (woedoe):

- Degene die water klaar heeft gezet om de wassing (de woedoe) te verrichten, moet water in zijn mond en in zijn neusgaten doen, en hij reinigt zijn neus. Voorzeker, de zonden van het gezicht, de mond en de neus zullen wegvallen. Indien hij zijn gezicht wast zoals Allah het heeft bevolen, zal zijn gezicht van zondes worden gezuiverd wanneer het water van zijn baard afdruppelt. Indien hij zijn armen wast, inclusief zijn ellebogen, worden zijn armen verschoond van zondes wanneer het wa­ter ervan afdruppelt. Als hij zijn hoofd wast, zul­len de zondes van zijn hoofd afvallen als het water van zijn haar afdruppelt. Indien hij dan zijn voeten wast, inclusief zijn tenen, zullen zijn zondes van zijn voeten vergaan als het water van zijn tenen afdruppelt. Indien de persoon, nadat hij zich heeft gewassen, zijn gebed verricht, Allah bedankt, Allah verheerlijkt en Hem prijst zoals het Hem toekomt en zijn hart aan Hem geeft, dan is hij voorzeker zo puur als de dag waarop hij is geboren, zonder enige zonde. (Moeslim, Moesafiriin, 294)

Het Islamitische geloof is een geloof van norm en discipline. Het gebruiken van de linker en rechter hand kunnen binnen dit discipline bezien worden. Dit kan als volgt worden uitgelegd:

De rechter kant is het symbool van goede, en de linker kant is het symbool van slechte dingen. Bijvoorbeeld:

De macht van Allah wordt niet met links, maar met rechts uitgedrukt:

“Zij waarderen Allah niet volgens Zijn Waardigheid. De gehele aarde zal in Zijn greep zijn op de Dag der Opstanding, en de hemelen zullen worden opgerold in Zijn rechter hand. Glorie zij Hem en verheven is Hij boven hetgeen zij met Hem vereenzelvigen.”[qtip:1| Koran: 39/67]

- Het Boek der daden zal bij slechte mensen met de linker, en bij goede mensen met de rechter hand ontvangen worden:

“En hij, aan wie zijn boek in de rechter hand wordt gegeven, zal zeggen: "Komt, leest mijn boek…Voorzeker, ik wist dat ik mijn afrekening tegemoet moest gaan."… Deze zal dan een heerlijk leven krijgen…In een verheven tuin…”[qtip:2| Koran: 69/19-22] “Maar, hij wiens boek in de linker hand wordt gegeven, zal zeggen: "O was mijn boek mij maar niet gegeven!.. En had ik maar niet geweten wat mijn oordeel was!.. O, had de dood maar aan mij een einde gemaakt!”[qtip:3| Koran: 69/25-27]

- Ieder attribuut van het heelal –waarbij ieder attribuut een prachtig en volmaakt Goddelijk kunstwerk is- bewegen van rechts naar links. Van atomen tot sterren, van sterren tot systemen zijn allen gebonden aan deze wet.

- De engelen die de daden van de mens opschrijven (kiramen katibin) bevindt de engel die de goede daden opschrijft op de rechter en de engel die de slechte daden opschrijft op de linker schouder.

- Wanneer we een mooie ruimte als een moskee binnentreden, doen we dit met onze rechter voet; wanneer we het toilet binnentreden, doen we dit met onze linker voet.

- Wanneer er om de Kaba wordt gelopen, wordt dit van rechts naar links gedaan.

- Net als dit, wordt er met de rechter hand gegeten en met de linker hand in het toilet de verschoning gedaan. Ook dit is een algemeen principe waar aan gehouden wordt.

- Wat er begrepen kan worden is dat Koranische, profetische principes in harmonie zijn met de ontologische en scheppingsprincipes. Dit is tevens het bewijs dat de Islam in overeenstemming is met de natuur van de mens.

“Daarom, richt uw aangezicht oprecht tot de (ware) godsdienst, overeenkomstig de natuur naar welke Allah de mensen heeft geschapen. - De schepping van Allah kent geen verandering. - Dat is het ware geloof. Maar de meeste mensen weten het niet.”[qtip:4| Koran: 30/30]

[1] Koran: 39/67

[2] Koran: 69/19-22

[3] Koran: 69/25-27

[4] Koran: 30/30

Uw vraag samenvattend:

Valt het onder rente als men een huis koopt via financiële instellingen? Banken noemen dit rente. Financiële instellingen noemen het geen rente, maar doen in ongeveer dezelfde hoogte een bedrag boven op de hoofdsom en laten je dit terugbetalen.

Beste lezer,

Financiële instellingen kopen het huis namens jou en verkopen het aan jou om het in termijnen terug te betalen. Deze situatie valt niet onder rente. Om deze rede kan men via financiële instellingen een huis kopen.

Uitleg van Murabaha:

Bij deze methode worden bijvoorbeeld grondstoffen, machines e.d. namens de klant gekocht en met een winst verkocht aan de klant. Dit bedrag wordt door de klant aan de financiële instelling in termijnen terug betaald.

Men brengt naar voren dat ‘Murahaba’ verborgen rente is, dat het risico zoals bij de normale handel niet aanwezig is en, omdat de winst op voorhand al bekend is, het meer onder rente valt dan winst door handel. Wij zijn van mening dat deze kritiek niet terecht is. De redenen hiervoor zijn als volgt:

* Murahaba is een manier waarbij handel wordt gedreven gebaseerd op een bestelling. Deze manier van handelen wordt overal veelvuldig gebruikt.

* Bij het vaststellen van de verkoopprijs is het toevoegen van een marge op de kostprijs een methode die in de normale handel veelvuldig wordt gebruikt. Het is gebruikelijk dat de verkoper tijdens de handel een bepaald percentage als winstmarge handhaaft, dus ook hier is de winstmarge op voorhand al bekend.

* Dat Murahaba geen risico bevat zoals bij de normale handel is ook onjuist. Want net zoals bij de normale handel is hier ook het risico dat de koper niet betaald. Dit wordt ook wel ondernemersrisico genoemd.

* Het verschil in de aflossingstermijnen bij ‘Murahaba’ komt overeen met de rentepercentage die de banken aanhouden. Hierdoor wordt het bekritiseerd als verborgen rente.

Deze kritiek is ons inziens misplaatst. Want iedere ondernemer dient rekening te houden met de inflatie wanneer zij een winstmarge op een product plaatst. Wanneer de ondernemer onder dit inflatiepercentage gaat zitten, zal zij verlies lijden. Op dezelfde wijze dienen bij Murahaba de financiële instellingen bij het vastellen van de aflostermijnen minstens rekening te houden met het inflatiepercentage. Het rentepercentage waar de banken mee rekenen wordt hoofdzakelijk bepaald door het inflatiepercentage en zal hierdoor min of meer gelijk lopen aan het rentepercentage. Derhalve is het logisch dat de aflossingstermijnen bij Murahaba gelijk lopen aan de rentepercentages en is zelfs een economische noodzaak.

Het feit dat het rentepercentage nagenoeg gelijk is aan de aflossingstermijnen bij Murahaba laat het zeker niet vallen onder de noemer ‘rente’. Zoals boven genoemd verrichten financiële instellingen hun diensten in een economie die gebaseerd is op rente; het is overmijdelijk dat bij het afnemen van een product de prijsstelling niet beïnvloed wordt door de huidige rente.

Bovengenoemde uitleg is ook van toepassing op financiële lease.

Selaam team Vragen en Islam

Roddelen houdt in dat degene waarover geroddeld wordt, zou treuren en hekelen als hij aanwezig zou zijn en zou vernemen wat er over hem gesproken wordt. Als er waarheid gesproken wordt, is het vanzelfsprekend roddelen. Als er gelogen wordt, dan is het én roddelen, én belasteren; het is dan een lelijke zonde van twee vormen.

Onder een aantal omstandigheden kan er geroddeld worden:

De eerste: er kan geklaagd worden tegen een verantwoordelijke man, zodat hij hem helpt, het kwaad en schuld op hem ontneemt en zijn rechten toekent.

De tweede: een man die samen wil werken met iemand vraagt jou om raad. Jij kunt dan enkel voor zijn bestwil, zonder kwaadgezindheid, om oprecht advies te geven, het volgende zeggen: “Ga niet met hem samenwerken, want het zal ongunstig voor je uitpakken.

De derde: niet met de intentie om iemand te kleineren en zo bekend te maken, maar om iemand te omschrijven en te doen herkennen, kan er bijvoorbeeld gezegd worden: “Die manke en dwaze man is daarheen gegaan.” 

De vierde: degene waarover geroddeld wordt, is een openlijke zondaar. Hij stoort zich niet aan narigheden, pronkt met zijn zondes, geniet van zijn wandaden en pleegt ze openlijk zonder schaamte. 

Zonder kwade intenties, enkel omwille van rechtvaardigheid en gunstigheid, kan er onder deze omstandigheden geroddeld worden. Anders zal roddelen, zoals vuur hout opbrandt en vernietigt, ook jouw zegeningen opbranden en vernietigen.

Als er wordt deelgenomen aan een roddel of er wordt met belangstelling naar geluisterd, dan hoort er 

“ALLAH, vergeef ons en degene waarover wij geroddeld hebben” gezegd te worden en wanneer de persoon waarover geroddeld is, wordt aangetroffen, hoort er “vergeef me” gezegd te worden.

                                                                                                                                               Bediuzzaman Said Nursi

Wat is het oordeel over het schudden van handen volgens de Islam?

In een hadith zegt ons profeet (v.z.m.h.) het volgende over het schudden van handen:

Als twee moslims elkaar ontmoeten en elkaars handen schudden, dan zullen hun zondes vergeven worden nog voordat ze elkaar verlaten.[qtip:1| Ebu Davoed en Tirmizi el Bera. Nasbu’r-Raye, IV, 260] Vasthouden met twee handen tijdens het schudden is Soennah. Nevevi, el-Ezkar zegt het volgende: Weet dat handen schudden bij elke ontmoeting mustahab is.

Het schudden van handen is Soennah. Ook is het Soennah om met beide handen te schudden. We zien dat de profeet (v.z.m.h.) zijn goede daden altijd met zijn rechterhand verrichte. Daarom is bij het verrichten van een goede daad, zoals handen schudden, het principe als volgt: Eerst je rechterhand geven en met je linkerhand ondersteuning geven.

Over het verrichten van goede daden met je rechterhand zijn er de volgende Hadiths:

-Eet, drink, geef en neem met je rechterhand, want de duivel eet, drinkt, geeft en neemt met zijn linkerhand.[qtip:2| Ibni Mace]

-Trek je schoen van rechts aan en trek je schoen van links uit.[qtip:3| Boekhari]

[1] Ebu Davoed en Tirmizi el Bera. Nasbu’r-Raye, IV, 260

[2] Ibni Mace

[3] Boekhari

Beste broeder/zuster,

Het is toegestaan om groenten en fruit te eten die met varkensmest zijn geteeld.

Al is een dame getrouwd of niet getrouwd, in beide gevallen is het niet toegestaan make up op te hebben wanneer namahrem (mensen die met haar mogen trouwen) haar zien. Een dame mag wel voor haar man make up op doen.

De man en de vrouw mogen zich voor elkaar wel opmaken om zodoende aantrekkelijker voor elkaar te zijn. Echter mag dit dus niet gedaan worden wanneer namahrem hen zien. Dit kan zelfs haram zijn wanneer haar/zijn intentie en/of gedrag fout zijn.

Onze Profeet heeft immers gezegd:

"De daden zijn volgens de intentie."

Als iemand materieel of spiritueel, werelds of hiernamaals' ons slecht invloed brengt, is het volgens de Islam niet erg om afstand te nemen van een dergelijk persoon.

De mogelijkheid dat mensen het goede van het kwade, de waarheid van de leugen kunnen scheiden, is vanaf de puberteit. Allah (de Verhevene) laat kinderen hun daden niet veratnwoorden bij de vlakte van wederopstanding. De plichten zoals het gebed en het vasten worden gevraagd vanaf de puberteit. Dus de verantwoording begint vanaf de puberteit. De puberteit van een persoon staat niet vast. Bij een jongen kan de puberteit beginnen tussen de 12 en 15 jaar en bij een meisje kan dit beginnen tussen de 9 en 15 jaar.

Vanaf de eerste zaadlozing bij een jongen en de eerste menstruatie bij een meisje, wordt elke verantwoording in het dadenschrift geschreven als “voldaan” of “niet voldaan”.

Over dit onderwerp zijn er twee verzen in de Heilige Koran. In de volgende twee verzen staat het volgende:

“O profeet! Zeg aan uw vrouwen en uw dochters en de vrouwen der gelovigen dat zij een gedeelte van haar omslagdoeken over haar (hoofd) laten hangen. Dit is beter, opdat zij mogen worden onderscheiden en niet lastig worden gevallen. En Allah is Vergevensgezind, Genadevol.” [qtip:(1)| Ahzab, 33/59]

“En zeg tot de gelovige vrouwen dat zij ook haar ogen neergeslagen houden en hun passies beheersen, en dat zij haar schoonheid niet tonen dan hetgeen ervan zichtbaar moet zijn, en dat zij haar hoofddoeken over haar boezem laten hangen, en dat zij haar schoonheid niet tonen behalve aan haar echtgenoot of haar vader of de vader van haar echtgenoot, of haar zonen of de zonen van haar echtgenoot, of haar broeders, of de zonen van haar broeders, of de zonen van haar zusters of haar vrouwen, of haar slaven, of zulke mannelijke bedienden die geen geslachtsdrang hebben, of de jonge kinderen die van de naaktheid van een vrouw niets afweten. En laat haar niet met haar voeten slaan, opdat hetgeen zij van haar schoonheid bedekken openbaar moge worden. En wendt u allen tezamen tot Allah, o gelovigen, opdat gij moogt slagen.” [qtip:(2)|Nur, 24/31]

In de verzen staat niet duidelijk hoe gelovige vrouwen zich moeten bedekken en welke delen ze mogen laten zien. Maar de volgende Hadith verlicht deze verzen:

“O Asmaa-e, als de vrouw de menstruatieperiode bereikt, is het niet toegestaan om iets van haar te zien, behalve dit en dit.” En hij (Allah's vrede en zegeningen zijn met Hem) wees naar zijn gezicht en handen. [qtip:(3)| Ebu Davut, Libas 33]

Dus als een meisje de puberteit bereikt, is het verplicht voor haar om hoofddoek te dragen. Dit is een verplichting van Allah (de Verhevene) en Profeet Mohammed (v.z.m.h.). Behalve het gezicht, is het bedekken van de rest van het hoofd, nek en borsten verplicht. Dus het niet bedekken is haram, want aan de verplichtingen wordt niet voldaan. Door de verplichtingen van Allah (de Verhevene) en Profeet Mohammed (v.z.m.h.) niet te verrichten, komt diegene onder een grote verantwoordelijkheid om een zondaar te worden. Om zich te verlossen van deze zondes, kan een zondaar vergiffenis vragen van Allah (de Verhevene) en zich bedekken.

Dit is niet toegestaan. Zoals het binnen de Islam niet toegestaan is zelfmoord te plegen, is het ook niet toegestaan om op zichzelf euthanasie te laten uitvoeren; zelfs wanneer de geneeskunde uitwijst dat diegene geen hoop meer op leven heeft of in een zeer pijnlijke situatie verkeerd.

Alleen wanneer de apparatuur op de intensive care de persoon in leven houdt, is het onder twee voorwaarden toegestaan de beademingsapparatuur van deze persoon los te koppelen. Deze voorwaarden zijn:

1- Wanneer het hart en het ademhalingssysteem volledig gestopt zijn en de gespecialiseerde artsen tot de conclusie zijn gekomen dat er tot zijn genezing geen weg meer terug is.

2- Wanneer de gehele hersenen zeker niet meer functioneren en de gespecialiseerde artsen besloten hebben dat de hersenen niet meer kunnen helen en al zijn begonnen op te lossen.

Wanneer één van deze voorwaarden gerealiseerd worden, kan de apparatuur waar de patiënt op de intensive care op is aangesloten, uitgezet worden.

Het vijfde punt: voor het geloof zijn smeekbeden een noodzakelijkheid en ook de natuur van de mens verlangt ernaar. Zo ook bericht Allah hiervan in het vers “Zeg: Mijn Heer zal zich niet om jullie bekommeren, indien jullie Hem niet aanroepen;…”[25:77] met de uitleg: “Als jullie geen smeekbeden verrichten, wat is dan jullie waarde.” En hij beveelt de mens smeekbeden te verrichten met het vers “…Roept Mij aan, Ik zal jullie verhoren…”[40:60]

Als je nu zegt: “Wij doen zo vaak een smeekgebed, maar het wordt niet geaccepteerd, terwijl dit vers voor iedereen geldt. Dit vers zegt dat elk smeekgebed beantwoord wordt.”

Het antwoord: Beantwoorden is iets anders, accepteren is ook iets anders. Elk smeekgebed wordt beantwoord, maar of het wordt geaccepteerd en of dan ook nog hetzelfde wordt gegeven wat jij wilde, is afhankelijk van de wijsheid van de Grote Rechtvaardige. Bijvoorbeeld: een ziek kind roept: “Oh dokter! Kijk naar mij.” Waarop de dokter zegt: “Hier ben ik. Wat wil je?” Het kind antwoordt: “Geef mij dat medicijn.” Nu zal de dokter hetzelfde medicijn geven als wat dat kind wilde of hij geeft iets anders wat veel beter voor de genezing is of hij geeft het kind helemaal niets omdat hij weet dat het voor deze ziekte veel te gevaarlijk is. 

 Zo ook is de Grote Rechtvaardige met Zijn Absolute wijsheid altijd en overal aanwezig en beantwoordt het smeekgebed van Zijn dienaar. Zijn aanwezigheid en Zijn antwoorden veranderen verschrikking en eenzaamheid in vriendschap. Hij geeft je met de wijsheid van Zijn heerschappij dat wat jij wenste of Hij geeft iets dat beter is of Hij geeft helemaal niets. Maar Hij geeft niet wat het begerige en lustige ego van de mens wil. 

 Het smeekgebed is tevens een Godsdienstuitoefening. Wat de Godsdienstuitoefening betreft geeft zij haar vruchten in het hiernamaals. Gebeurtenissen in deze wereld geven alleen maar de tijden aan voor dat soort smeekgebed en Godsdienstuitoefening. Die gebeurtenissen zijn niet het doel van ons streven. Bijvoorbeeld het regengebed en smeekgebed zijn een Godsdienstuitoefening. Een aanhoudende droogte is het tijdstip voor dit gebed. Het is dus niet zo dat dit smeekgebed en deze Godsdienstuitoefening verricht worden omdat het moet gaan regenen. Als het alleen maar met deze intentie wordt gedaan, is dit smeekgebed, deze godsdienstuitoefening, omdat het niet oprecht werd verricht, niet waard om geaccepteerd te worden. Net zoals de ondergang van de zon de tijd van het avondgebed aanduidt, en de zon- en maansverduistering de tijd van twee speciale gebeden aanduiden, dus omdat de schitterende nacht en de dag worden versluierd en dit een manier is om de grootheid van Allah te verkondigen, nodigt de Grote Rechtvaardige Zijn dienaren uit om op dat tijdstip dit soort Godsdienstuitoefening te verrichten. Dit gebed is dus niet om de maan en de zon (waarvan de astronomen vooraf al weten wanneer het voorbij is en hoe lang het gaat duren) van hun verduistering te laten ontsluieren. Zo ook is droogte de tijd van het regengebed. En soms zijn tegenslagen en gevaarlijke situaties de tijden van speciale gebeden. De mens begrijpt op dat moment zijn zwakheid en richt zich met zijn smeekbeden tot de Absoluut Almachtige om Zijn hulp te vragen. Wanneer de rampen ondanks vele smeekbeden niet ophouden, moet men niet zeggen: “Het smeekgebed is niet geaccepteerd.” Men moet zeggen: “De tijd van het smeekgebed is nog niet voorbij.” Wanneer de grote Rechtvaardige met Zijn liefde en vrijgevigheid de tegenspoed laat ophouden is dat prachtig... Dan pas is de tijd van dat smeekgebed voorbij. Het smeekgebed is dus een geheim van de Godsdienstuitoefening. 

Godsdienstuitoefeningen moeten alleen maar worden verricht om Gods welbehagen te verdienen. Door je zwakheid te tonen kun je met smeekbeden om Zijn hulp vragen. Je moet je niet met Zijn heerschappij bemoeien. Zijn maatregelen moet je aan Hem overlaten. Je moet op Zijn wijsheid vertrouwen. Je moet Zijn barmhartigheid niet verloochenen. Ja, het is in werkelijkheid volgens de uitleg van de verzen zeker dat alle schepselen met een eigen Godherdenking en een eigen Godsdienstuitoefening bezig is en zich op hun eigen manier neerwerpen. Het is een smeekgebed die vanuit het hele bestaan wordt verricht aan het Goddelijke hof. Dit doen ze met de tong van hun kenmerken. –Zoals de smeekbeden van alle planten, want zij vragen aan de Absolute Gever met de taal van hun bekwaamheid om een gedaante aan te kunnen nemen en om aan Zijn schone namen te worden onderworpen om zo Zijn schone namen te kunnen tonen.– Of met de taal van hun behoeften. –Bijvoorbeeld de smeekbeden van de levende wezens omwille van hun noodzakelijke behoeften die buiten hun bereik liggen. Want elk wezen wil met de taal van die oorspronkelijke noodzakelijkheid als een soort levensonderhoud enkele dingen van de Absolute Schenker om zijn leven te kunnen voortzetten.– Ofwel met de taal van de machteloosheid. –Want elk zielhebbend wezen een ziel, dat in het nauw is gedreven, verricht met volledige overgave smeekbeden en vraagt een verborgen beschermer om hulp... En richt zich voorzeker naar de Barmhartige Heerser.– Deze drie soorten smeekbeden worden, als er geen belemmering aanwezig is, altijd geaccepteerd.

De vierde soort, de bekendste, is ons eigen smeekgebed. Hiervan zijn twee soorten: de ene is met daden en doen en de andere is met je hart en tong, bijvoorbeeld door gebruik te maken van de oorzaken verricht men een smeekgebed in de vorm van daden. Het samenbrengen van oorzaken gebeurt niet om daarmee de gevolgen te creëren, maar met je daden neem je een welwillende houding aan waarmee je de gevolgen van de Grote Rechtvaardige wenst. Zelfs het omploegen van de grond is het aankloppen op de deur van de barmhartige schatten. Dit soort in daden uitgedrukt smeekgebed is in de meeste gevallen acceptabel want het kijkt naar de namen en eigenschappen van de Absolute Schenker. De andere soort is dus met je tong en met je hart smeekbeden verrichten. Het willen vervullen van de verlangens die wij met onze hand niet kunnen bereiken.

De belangrijkste reden, het mooiste doel, de zoetste vrucht is dat de persoon die dit smeekgebed verricht, begrijpt dat er iemand is die de wensen van zijn hart hoort, alles kan doen en elke wens kan vervullen... Hij is het die zijn armoede met hulp en zijn zwakheid met erbarmen tegemoet komt.

Begrijp dus zwak en arm mens! Het smeekgebed dat de sleutel van de barmhartige schatten en de onuitputtelijke bron van kracht is, moet je niet voorbij laten schieten. Grijp het goed vast en verhef je daarmee naar de verheven plaats voor de mensheid. Omvat net als een koning alle smeekbeden van het bestaan in jouw smeekgebed. Zeg net zoals een dienaar en vertegenwoordiger van het hele bestaan: “…U alleen vragen wij om hulp.”[1:5] en wordt een mooi voorbeeld voor het bestaan! 

[Bediuzzaman Said Nursi, Het Drieëntwintigste Woord, blz 7.]

Beste broeder/zuster,

Volgens sommige Islamitische geleerden is dit niet een gewenste handeling, daarom wordt deze handeling toegeschreven tot makroeh. Makroeh is een handeling die je beter kan vermijden, maar aan de andere kant is het ook niet verboden (haraam) om deze handeling te verrichten.  

Beste broeder/zuster,

Het is toegestaan om in een omgeving de kleine wassing (woedoe) te verrichten waarbij er eerder ghusul is verricht.

Geld of waardevolle voorwerpen die worden gevonden, behoren wij of niet te pakken, of wel te pakken, deze te bewaren en naar de eigenaar ervan te zoeken. Als er wordt besloten het gevonden voorwerp niet mee te nemen, hoeft er niets gedaan te worden. Dan is er ook geen sprake van verantwoordelijkheid of angst.

Maar als er wordt besloten om het wel mee te nemen en te overhandigen aan de eigenaar, dienen er een aantal stappen gezet te worden. Deze stappen zijn: het gevonden voorwerp dient voordat het wordt meegenomen, getoond te worden aan derden en er dient meegedeeld te worden wat er is gevonden en dat je de intentie hebt om het terug te geven aan de eigenaar. Je naam, adres, telefoonnummer, etc dienen achtergelaten te worden en de omstanders behoren als getuigen optreden.

Dit kan tot een jaar lang omgeroepen worden. Als de eigenaar binnen die tijd opdaagt, kan het gevonden voorwerp geretourneerd worden. Als dit niet het geval is, kan het gevonden voorwerp aan een goed doel (bijv. Moskee) of een behoeftige gegeven worden in het bijzijn van getuigen. 

Het meenemen van een gevonden voorwerp mag alleen met de intentie om dit aan zijn rechtvaardige eigenaar te retourneren; niet om hier zelf gebruik van te maken. [qtip:(1)| Ömer Nasuhi Bilmen, Grote Islamitische Encyclopedie, p. 452]

Notitie: Tegenwoordig is het meest voor de hand liggende om gevonden voorwerpen bij de politie of de gemeente af te geven.

1. Om je gezicht te wassen: Was je gezicht van de top van je voorhoofd (haarlijn) tot aan de onderkant van je kin. En was je gezicht tot het begin van je oren.

2. Om je armen te wassen: Was je armen, inclusief je handen tot en met de ellebogen.

3. Om te strijken over je hoofd: Strijk met je natte handpalm over tenminste een kwart van de hoofd.

4. Om je voeten te wassen: Was elke voet tot en met de enkels.

De stof gelatine wordt gewonnen uit varkens en runderen. Gelatine gewonnen uit rund is halal en kan dus zonder enig probleem toegevoegd worden in producten. Het dier moet wel volgens de islamitische rituelen geslacht zijn.

De Islam beschouwd het varken als een onrein dier (Haram), hierdoor is het niet toegestaan om producten te nuttigen waar varkensgelatine in toegevoegd is.

In de meeste Europese landen worden in het algemeen gelatine gebruikt die gewonnen is uit varkens. Als na grondig onderzoek blijkt dat de gelatine afkomstig is van halal rund, dan kan deze zonder enige problemen genuttigd worden. Maar als blijkt dat de gelatine afkomstig is van een varken, dan is het nuttigen van deze producten niet toegestaan.

Natuurlijk is het nuttigen van gelatine, afkomstig van dieren die halal zijn, toegestaan. Echter, het oordeel verandert als blijkt dat de natuurlijke substantie van gelatine, afkomstig van dieren die niet halal zijn, verandert in een andere substantie.

Als na een chemische reactie de natuurlijke substantie van gelatine verandert in een andere substantie en dus hierdoor zijn eigenheid, smaak, kleur, geur en andere bijzonderheden volledig verliest, dan hoeft het geen probleem te zijn om gelatine te gebruiken en nuttigen. Maar het is niet toegestaan om de producten waar gelatine in zit te nuttigen als blijkt dat zij de bovengenoemde eigenschappen niet volledig verliest.

Onder de geleerden bestaan er over dit onderwerp verschillende meningen. Het overgrote deel is van mening dat de structuur van ‘’collageen’’, wat de primaire stof is van gelatine, na een chemische reactie wel volledig verandert in een andere substantie. Het andere deel van de geleerden is weer van mening dat de natuurlijke structuur niet volledig verandert.

De Raad van Islam Fikh heeft in een vergadering op 20-22 Juni 2004 in Haydarabad , met inachtneming van het bovenstaande, besloten om het gebruik van gelatine toe te staan, maar dat het beter is om toch behoedzaam te wezen en heeft hij de Islamitische bedrijven opgeroepen om serieus te werken aan het verkrijgen en benuttigen van voedsel wat afkomstig is uit volledig halal bronnen.

Concluderend: Het is altijd de verstandigste oplossing om afstand te nemen van onzekerheden.

Handen geven is Soennah. Het beginnen van rechts bij het schudden van handen binnen een gemeenschap, is een gebeurtenis welke onder de groep “Adab”(gewoonte) vallen.

Als we naar de Hadiths kijken, zien we dat alle goeie daden met rechts worden gehandeld. Gezien dit feit; is het een oprechte gewoonte van de gemeenschap.

Het niet geven van een hand aan iemand die niet van rechts begint is ook een verkeerde handeling. Want met deze handeling zorg je ervoor dat je een Soennah niet vervult.

Beste lezer,

Roken verbreekt het woedoe niet.

Meer informatie - klik hier

Beste broeder/zuster,

Voor een moslim is het geen probleem begraven te worden in Nederland. Want de Sahaba’s werden ook in niet-islamitische landen begraven. Om voorbeeld te geven ging Ebu Eyyub el-Ensari naar Istanbul (toen nog Constantinopol) om islam te mededelen. Hij overleed daar en is momenteel daar ook begraven.

Volgens de islam is het dus toegestaan begraven te worden in een niet-islamitisch land.

Beste broeder/zuster,

We zijn ervan overtuigd dat het geen probleem is om de mensen om je heen -wel of geen moslim- te feliciteren op hun (religieuze) feestdagen. Dit gebaar kan zelfs zorgen voor een betere samenleving in een niet-Islamitisch land.

We vinden het belangrijk de normen en waarden van een kleiner wordende wereld goed te bestuderen en de schoonheid van de Islam en het islamitische gedrag te praktiseren. Wij moeten dus het goede voorbeeld kunnen geven en daar hoort het feliciteren van een belangrijke dag ook bij. Zolang we zelf hun religieuze feesten niet accepteren, is er geen enkel probleem om die van hun te feliciteren.

In de Koran zijn er veertien sadjdah verzen. Het is verplicht om de sadjdah te verrichten voor een ieder die één van deze leest of hoort. De Sudjoed al-Tilaawah dient als volgt verricht te worden:

Er wordt begonnen met de intentie (Al Niyyah) voor de Sudjoed al-Tilaawah. De intentie is verplicht.

Vervolgens behoort men in een reine staat zich tot de Kaaba te wenden, zonder de handen op te tillen om de takbir te doen, en de Sadjdah verrichten. Tijdens de Sadjdah zegt men drie keer “Soebhana Rabbi-al a’la” (Glorie zij voor mijn Heer, de meest Verhevene) of één keer “Soebhana Rabbena in kane va’du Rabbina lemef’oela”.

De essentie van Sudjoed al-Tilaawah is het vereren van Allah en het tonen van bescheidenheid, door het voorhoofd op de grond te leggen om in tegenstelling tot hen die afstand nemen van Allah, zich juist meer tot Hem te richten.

Het is moestahab (geliefd) om de Sudjoed al-Tilaawah te verrichten beginnend met een staande positie, vervolgens door te gaan naar een sadjdah positie en daarna van de Sadjdah direct op te staan en al staand “Gufraneke Rabbena ve ileykel masir” (Heer, wij vragen U vergiffenis en tot U is (onze) terugkeer) te zeggen. De Takbirs (Allahoe akbar) die men opzegt bij het verrichten van de sadjdah en bij het opstaan van de sadjdah is ook mustahab. De Sadjdah zelf is verplicht.

Het is verplicht voor diegene die de Sudjoed al-Tilaawah wilt verrichten om rein te zijn, vereiste gebieden te bedekken en het gezicht te wenden tot de Kaaba.

Het is dus verplicht voor iemand die een sadjdah vers leest of hoort om de Sudjoed al-Tilaawah te verrichten.

In de Koran zijn er 14 sadjdah verzen. Hieronder de namen en nummers van de soeras gevolgd door de nummers van de verzen:

1)  Al-Aa'raaf, 7/206
2)  A-Ra'd, 13/15
3)  A-Nahl, 16/49
4)  Al-Israa, 17/107
5)  Maryam, 19/58
6)  Al-Hadj, 22/18
7)  Al-Forqaan, 25/60
8)  A-Naml, 27/25
9)  A-Sadjdah, 32/15
10)  Saad, 38/24
11)  Fussilat, 41/37
12)  A-Nadjm, 53/62
13)  Al-Inshiqaaq, 84/21
14)  Al-Alaq, 96/19

Beste lezer,

Het antwoord op uw vraag is waarschijnlijk terug te vinden in het antwoord op een vorige vraag.

Klik hier om naar het antwoord te gaan...

Selaam team Vragen en Islam

Beste broeder/zuster,

Het is vanuit de islamitische standpunt niet verboden om een exemplaar te kopiëren zonder de intentie te hebben om te handelen. Maar in de meeste landen waaronder ook Nederland is het verboden om te kopiëren. In de islamitische wetgeving moet een persoon de wetten van het land navolgen als het niet in tegenstrijd is met de islamitische wetten. Daarvoor adviseren we niet om te kopiëren en branden van software of dergelijke dat verboden is volgens de wet.

Beste boroeder / zuster,

Volgens de Islam is het toegestaan om schapenvacht te gebruiken.

Als het gaat om de haartjes tussen de wenkbrauwen en op de hoeken van de wenkbrauwen: er is een bepaalde vorm wat normaal is voor wenkbrauwen (er zijn vormen die als normaal worden beschouwd) van vrouwen.

“Alle haartjes die daarbuiten vallen, er lelijk uitzien of die de persoon lelijk maken, kunnen worden geëpileerd. Maar om normale wenkbrauwen te epileren, zodat deze er modieus uit gaan zien, is niet toegestaan.”[qtip:(1)| Prof. Dr. Hayreddin Karaman]

Het epileren van wenkbrauwen, het langer laten staan van wimpers, het verwijderen van haartjes op het gezicht van vrouwen zijn onderwerpen geweest waar islamgeleerden zich lange tijd over gebogen hebben. Onze Profeet (v.z.m.h.) heeft in een hadith over dit onderwerp het volgende gezegd:

“Moge Allah, vrouwen die hun gezichtsharen verwijderen vervloeken.” [qtip:(2)| Buhari, 'Libas', 84; Müslim, 'Libas', 120]

De islamgeleerden hebben lang gediscussieerd over naar welke handelingen expliciet wordt verwezen in deze hadith.

Volgens de meeste Islamgeleerden mogen vrouwen, om er mooi uit te zien voor hun mannen en met hun toestemming de haartjes die een vrouw niet eigen zijn (snor en/of baardhaartjes) weghalen. Ook kan om deze redenen make-up opgedaan worden en de haartjes rondom de wenkbrauwen geëpileerd worden. Bovengenoemde hadith gaat over vrouwen die dit doen als ze naar buiten gaan en die dit voor anderen doen.

De Maliki stroming en sommige Islamgeleerden zien dit als het veranderen van de schepping en beoordelen dit absoluut als niet toegestaan of als mekruh. 

Ten slotte is het goed de verwijdering van haartjes wat verboden wordt in de hadith te samenvatten als: het epileren of bijwerken van het uiterlijk voor anderen behalve je man, is niet toegestaan.

Bishr bin Masoed vertelt: "Het was toen de pest zich verspreid had en de mensen één voor één overleden. Een man ging naar de begraafplaats en bad met ieder overlijdingsgebed mee. In de avond, voordat hij naar huis ging, stond hij bij de deur van de begraafplaats en zei tegen de doden "Moge Allah jullie eenzaamheid wegnemen, barmhartig over jullie apartheid zijn, jullie zondes weergeven en jullie goede daden accepteren". Hij deed deze smeekbede, zei verder niets en keerde daarna terug naar zijn huis.

Deze persoon die het vervolg meemaakte, vertelt het volgende:
"Het was weer avond. Deze keer was ik niet naar de begraafplaats gegaan en smeekbede verricht. Toen het avond werd, keerde ik terug naar mijn gezin. Ik sliep; ik begreep niet wat er gebeurde, er was een groep mensen naar me toe gekomen.

"Wie zijn jullie, wat willen julle?" vroeg ik.

Zij zeiden: " wij zijn de mensen van die begraafplaats".

Ik vroeg: " Waarom zijn jullie gekomen?".

Zij zeiden: "De smeekbede die je verricht voordat je naar huis gaat, was een verrassing voor ons, alleen deze avond heb je geen smeekbede verricht!".

Ik vroeg versteld: "Welke smeekbede?".

Zij zeiden: "De smeekbede die je iedere dag verricht." Hierna heb ik altijd deze smeekbede aan hun begrafenis verricht." (Imam Gazali)

Nee, dit heeft geen slechte gevolgen voor de wassing. Ook buikpijn verbreekt je wassing niet.

Alvorens behoren we het volgende duidelijk te maken: hetgeen een Christen of een Jood heeft geslacht, mag ongetwijfeld gegeten worden. Want God zegt in de Koran: “…Het voedsel der mensen van het Boek is u geoorloofd en uw voedsel is hun toegestaan…”[qtip:1| El Maidah, 5]

Wat betreft het slachten in de naam van God: Wanneer iemand vergeet de naam van God op te zeggen tijdens het slachten, is het toegestaan dat vlees te eten. Wanneer men de naam van God niet opzegt vanwege zijn ontkenning van God, in plaats van de verwaarlozing daarvan, dan is het niet toegestaan dat vlees te eten. Men kan ook niet beweren dat een ontkenner van God “mens van het boek” te noemen is.

Het advies: wanneer degene waarmee wij spreken ons het vertrouwen geeft dat het vlees halal is, en als er geen bewijs aangeleverd kan worden dat het vlees haram is, dan is er geen bezwaar tegen het eten van dat vlees. Het is echter beter om in dit soort situaties takva (trachten van haram en twijfelgevallen weg te blijven) in het oog te hebben en zodoende vegetarisch te eten.

[1] El Maidah, 5