Shirk of geen Shirk?

Een mede zuster heeft zich, net als mijzelf, een aantal jaren bekeerd tot de Islam. Helaas is zij door haar ouders meegenomen naar de kerk waar haar werd gevraagd of zij geloofde in de God van het Christendom en of zij dat ook erkende. Uit druk van de omgeving heeft zij daarop geantwoord maar het niet voor zichzelf zo gezien. Heeft zij hiermee nu sjirk gepleegd ondanks dat zij haar levensstijl nu compleet heeft omgegooid en als een goede moslima leeft?

Beste Broeder/ Zuster,

Beste,

Voordat we hieronder een antwoord schrijven wil ik nog even benadrukken dat God en Allah hetzelfde is en dat Jezus (vmh) in de Islam als profeet wordt gezien en niet als god. Dus als je het hebt over 'God van het Christendom', mits niet gezien als de drie-éénheid, is dit ook de God (Allah) in de Islam. Om nu antwoord te geven op je vraag kunnen we even terugkijken naar de belevenis van metgezel Ammâr:

AMMÂR (b. YÂSİR) is één van de eerste moslims. Hij is de bekende metgezel wiens vader en moeder tot de eerste martelaren behoren. Tijdens de verkondigingen in het huis van Erkam ‘Dârülerkam’ was hij tot de Islam bekeerd. Hij behoort tot de eerste zeven personen die tot de Islam bekeerd zijn. Ook zijn vader Yâsir en zijn moeder Sümeyye behoren tot de eerste moslims.

Daar zij in Mekka niet onder de bescherming vielen van de daar aanwezige stammen, werden zij door de Quraysh (Stam) die deelgenoten toekenden aan God, zwaar gemarteld. Maar met de kracht van hun geloof trotseerden zij met geduld deze martelingen. Zijn moeder Sümeyye werd gemarteld en uiteindelijk door Aboe Djahil gedood. Zij behoort tot de eerste martelaren in de geschiedenis van de Islam. Zijn vader Yâsir werd ook op dezelfde dag gedood. De martelingen werden voor Ammâr uiteindelijk ondragelijk. Puur en alleen om onder deze martelingen uit te komen was hij genoodzaakt om in te stemmen met hun eis om over de afgoden ‘Lât’ en ‘Uzzâ’ lof uit te spreken en de verkondiging van de profeet te verloochenen.

Nadat de Quraysh hem lieten gaan, ging hij rechtstreeks naar de verheven profeet. Hij vertelde alles wat hem was overkomen. De profeet vroeg hem wat hij in zijn hart voelde toen hij dat zei. Toen Ammâr vertelde dat er geen greintje twijfel in zijn overtuigd hart opkwam, zei de profeet dat hem geen blaam treft als hij opnieuw onder druk van de martelingen deze uitspraken zou doen.

Naar aanleiding van deze gebeurtenis is de volgende vers overleverd: “Wie Allah ontkent na geloofd te hebben -met uitzondering van degene die tot afstandname ervan wordt gedwongen, terwijl zijn hart in vrede verkeert met het geloof- [doch] degene die zijn inborst opent voor het ongeloof, op hen rust de toorn van Allah, voor hen is er een geweldige bestraffing. [16/106]

Met bovenstaande in beschouwing genomen wil het dus zeggen dat je in dergelijke situaties met je tong kunt ontkennen, terwijl je in je hart blijft geloven.

 

İslam Geloof