Sterk Imaan zonder bidden, kan dat?
Beste Broeder/ Zuster,
Een persoon die in de Islam gelooft, hoort zijn gebed uit te verrichten en volgens zijn geloof te handelen. Maar een persoon die niet praktiseert, wordt een zondaar. Een persoon die een zonde begaat, treedt niet uit het geloof.
Komend op de relatie van zonden met het geloof, is het bekend dat men voor het geloof (Iman) de fundamenten waarin gelooft moet worden met zijn hart aanvaardt, goedkeurt en met zijn mond dit openlijk zegt. Degene die de fundamenten van het geloof met zijn hart aanvaardt en het met zijn mond openlijk zegt, is een gelovige bij Allah en de mensen. Als deze persoon zelfs een grote zonde begaat, wordt hij niet afvallig/ongelovig. Want volgens de geleerden van Ahli al Soennah maakt Amel (de daad) geen deel uit van het geloof (iman). Een moslim die een grote zonde begaat, doet dit niet uit ongeloof, maar omdat hij bezweken is aan zijn ego en door gehoor te geven aan zijn lusten.
Immers: beloningen voor het gehoorzamen van de geboden van Allah de Verhevene, dus het uitvoeren van de aanbiddingen en onthouden van zijn verboden, worden op deze wereld niet volledig gegeven. Dit, omdat de wereld geen plek van beloning en prijzen is, maar een plaats van dienst en aanbidding. In dit opzicht stelt Allah de Verhevene de ware beloningen voor aanbidding en dankbaarheid uit naar het hiernamaals.
De zondaar mag niet geloven dat de gepleegde zonde halal (toegestaan) is. Een persoon die een zonde halal en als toegestaan verklaart, waarvan met bewijzen vaststaat dat het een zonde is, zal zeker ongelovig worden. Bijvoorbeeld beweren dat rente niet haram is en/of rente niet haram is in deze tijden.
Hierbij moeten we het volgende ook niet vergeten;
'in elke zonde bevindt zich een weg die tot ongeloof kan leiden' [qtip:(1)| Said Nursi, Flitsen]. In de aard van de zonden wanneer ze voortdurend gepleegd worden, bevindt zich een zaad van ongeloof. Dit word door Bediuzzaman als volgt uitgelegd;
In de aard van zonden, vooral bij herhaling, bevindt zich een zaad van ongeloof. Want degene die de zonde voortdurend pleegt, went eraan, waarna hij er verliefd en verslaafd aan wordt. Tot op het moment dat hij het niet kan verlaten. Hierna zal hij wensen niet bestraft te worden voor de begane zonden. En als deze toestand aanhoudt, dan bloeit dit zaad van ongeloof verder. Dit kan zelfs leiden tot het ontkennen van de hel en/of bestraffing..' [qtip:(2)| Said Nursi, Mesnewî-i Nuriye]
Doordat we allen mens zijn, is het onmogelijk om ons volledig van de zonden te beschermen, waarbij het risico van dit gevaar ten allen tijden aanwezig is. Bij blootstelling aan deze gevaren -ongeacht klein of groot- dienen we vervolgens meteen berouw en spijt te tonen jegens Allah. We behoren met tawba en istigfar ons te richten op Allah en vragen om vergiffenis.
İslam Geloof
