Het nut van dienaarschap

“ALLAH is met hen die Godvrezen en weldoen” [qtip:(1)| Soerah el-Nahl 16:128]

Als je de wijze wil inzien waarop het verrichten van gebeden en vermijden van zonden een ware menselijke taak en een natuurlijke en gepaste reden tot schepping van de mensheid is, kijk dan naar dit symbolische verhaal; luister:

In een mobiliserend bataljon bevonden zich twee soldaten; de één was een geschoolde toewijdeling, de ander was een egoïstische rekruut. De toegewijde militant focuste zich op scholing en strijd, hij dacht nooit aan zijn rantsoen of proviand. Hij begreep namelijk dat hem onderhouden en voorzien van uitrusting, hem verzorgen tijdens ziektes, en zelfs het dragen van voedsel tot aan zijn mond wanneer noodzakelijk, de taak van de staat is. Buitendien waren scholing en strijd zijn werkelijke taken. Echter verrichtte hij bepaalde taken omtrent rantsoen en uitrustingen.  Hij kookte en deed de was onder andere. Wanneer hem werd gevraagd: “Wat voer jij uit?” zei hij: “Ik verricht mijn dienstplicht.” Hij zei niet: “Ik werk voor mijn onderhoud.”

De andere, hebzuchtige en onervaren soldaat daarentegen, concentreerde zich niet op scholing en strijd. Hij zei: “Dat is de taak van de staat, mij interesseert het niet!” Hij dacht telkens aan zijn loon en hield zich daarmee bezig, verliet het bataljon, bezocht markten en dreef handel.

Op een dag zei zijn toegewijde vriend het volgende tegen hem: “Broeder, jouw werkelijke taken zijn scholing en strijd, daarom ben jij hierheen gebracht. Onderwerp je aan de Sultan. Hij zal jou niet behoeftig laten; dat is Zijn taak. Bovendien ben jij machteloos en behoeftig, je kunt jezelf niet overal laten onderhouden. Daarnaast is het de tijd voor strijd en mobilisatie. Ook zullen ze jou muiter noemen en bestraffen. Voorwaar, twee taken die ons schaduwen, zijn zichtbaar. De ene is de taak van de Sultan, welke het onderhouden van ons is waarvoor wij zo nu en dan zwoegen. De andere taak behoort ons toe, welke scholing en strijd is waar de Sultan ons middels verlichting mee steunt.

Je begrijpt de mate van gevaar wel waarin de dwaze soldaat zich zal verkeren als hij geen gehoor geeft aan de geschoolde soldaat.

Weet nu mijn luie ego! Dat chaotische strijdoord is het hectische wereldse leven. Dat leger, welk verdeeld was in bataljons, is de menselijke gemeenschap en het desbetreffende bataljon is de Islamitische maatschappij van deze eeuw. Onder die twee soldaten is de één een Godvrezende moslim die zijn religieuze verplichtingen kent, uitvoert en strijdt met zowel zijn ego als de duivel om grote zonden los te laten en wandaden te vermijden. De ander is een ontspoorde ellendeling die dermate duikt in onderhoudsbekommernissen, als ware hij de ware Onderhouder aan het beschuldigen door zijn verplichtingen na te laten en elke zonde te plegen die hij treft op pad van onderhoud. Die scholing en strijd zijn een Godsdienstoefening, waarvan de voornaamste de Salaat[qtip:(2)| Eén van de vijf zuilen van de Islam, de vijf dagelijkse gebeden] is. Die oorlog staat voor het hart en de ziel bevrijden van zonden, onzedelijke handelingen en eeuwige verdoemenis door te strijden tegen het ego, de lusten, de kwade djinns en de menselijke duivels. Daarnaast is de ene onder die twee taken: het leven schenken en onderhouden. De andere is de Schenker en Onderhouder van het leven vleiend smeken; zekerheid verkrijgen door onderwerping aan Hem.

Voorwaar, Degene Die een meest stralende miraculeuze kunstwerk der Behoefteloze en een voortreffelijke wijsheid des Heres gegeven en gevormd heeft, welke het leven is, is ook Degene die dat leven onderhoudt en voortzet. Een ander dan Hij kan het niet zijn! Wil jij een bewijs? Het zwakste en sufste dier wordt het best onderhouden; zoals fruitmaden en vissen. Bovendien nuttigt het meest zwakke en fragiele schepsel, het beste onderhoud; zoals kinderen en baby’s.

Voorwaar, om te begrijpen dat de reden tot rechtmatig onderhoud niet verkregen wordt middels macht en wil, maar eerder middels onmacht en zwakte, is een vergelijking tussen vissen en vossen, baby’s en beesten, bomen en dieren voldoende.

Dus degene die zijn gebeden nalaat omwille van onderhoudscommotie lijkt op een dergelijke soldaat: hij verlaat zijn scholing en post om te bedelen op de markt. Zoeken naar rantsoen in de keuken der genade van de ware Vrijgevige Onderhouder na het gebed verricht te hebben, en – om geen last te zijn voor anderen – zelf gaan, is daarentegen deugdelijk en dapper; ook dat is zelfs een Godsdienstoefening.

Evenzeer tonen zijn aard en spirituele instrumenten aan dat de mens geschapen is voor Godsdienstoefening. Qua benodigde arbeid en macht voor zijn wereldse leven kan hij de simpelste mus nog niet bijbenen. Doch dient hij als sultan en commandant van de dieren qua uitvoering van smeekbeden en aanbidding middels kennis en besef, welke benodigdheden zijn voor zijn spirituele en hiernamaalsleven.

Dus o ego! Als jij je wereldse leven als hoofddoel neemt en constant daarvoor werkt, zul je dienen als een soldaat van een meest simpele mus. Als jij je hiernamaalsleven als hoofddoel neemt, daarbij dit leven een reden en akker er voor maakt en er naar handelt, dan dien jij als een hoogstaande commandant van de dieren en word je op deze wereld een behoeftige en vleiende dienaar van de Heer der Waarheid.

Hier heb je dus twee paden. Je kunt selecteren welke jij wilt. Wens redding en steun van de Barmhartige Genadevolle.