De Reactie van Ạbu Hanifa

Imam Ạbū Hanīfạ, één van de grootste geleerden van de Islam, woonde in Bagdad. Hij heeft daar vele studenten opgeleid en hij genoot het vertrouwen en het respect van iedereen.

Er was in die tijd nog een andere geleerde, een geleerde die niet geloofde in het bestaan ​​van Allah en die de gewoonte had om met andere geleerden die hij tijdens zijn reizen ontmoette hierover uitgebreid te discussiëren.

Deze niet-gelovige geleerde had van de faam van Ạbū Hanīfạ gehoord, dus ging hij naar Bagdad om allerlei geloofskwesties met hem te bespreken. Toen hij Ạbū Hanīfạ had gevonden, begon hij vrijwel meteen een debat met hem over het bestaan van Allah. Ạbū Hanīfạ gaf niet direct antwoord op de beweringen die deze geleerde maakte. Hij stelde voor om de volgende dag op dezelfde tijd en plaats af te spreken: hij zou hem zijn antwoord dan voorleggen.

De volgende dag kwam Ạbū Hanīfạ niet op tijd opdagen op de afgesproken plaats. De niet-gelovige geleerde vond dit uiterst teleurstellend, zelfs min of meer aanstootgevend. Toen hij op het punt stond om te vertrekken, verscheen Ạbū Hanīfạ.

De geleerde zei tegen Ạbū Hanīfạ: “Waarom ben je zo laat gekomen? Ben je soms bang om met mij te debatteren?
Ạbū Hanīfạ antwoordde: “Nee, daar ben ik niet bang voor. Jij weet dat de rivier de Tigris, die dwars door Bagdad vloeit, de stad in tweeën verdeelt, en ik woon aan de andere kant van de rivier.
Afgelopen nacht is de brug die over de Tigris leidt door een storm weggeblazen. Ik wilde dat er uit zichzelf meteen een nieuwe brug tot stand kwam, zonder hulp van enige timmerlieden of ingenieurs.
Ik heb daartoe de bomen en de rotsen bevolen om voor mij een brug te bouwen. Ik zei: ‘Bomen en rotsen! Schiet op en maak voor mij een brug.’ Wat ik wilde gebeurde uiteindelijk wel, maar het duurde langer dan ik had verwacht. Ik ben die brug toen overgestoken en kwam zodoende hier met enige vertraging aan. En nu ben ik er.”
De niet-gelovige geleerde lachte en vroeg aan de menigte: “O mensen! Is hij nu de slimste onder jullie? Is het mogelijk om een ​​brug te bouwen zonder het toedoen van een timmerman en een ingenieur? Is het niet dom om zoiets te geloven?

Ạbū Hanīfạ gaf direct antwoord: “O jij dwaas! Jij zegt dat een brug niet uit zichzelf tot stand kan komen, hoe kun je dan beweren dat dit prachtige universum wel uit zichzelf is ontstaan?”

De niet-gelovige geleerde kon hiertegen niets inbrengen. Hij zei: “Oké, dit punt is afgehandeld. Nu, laat ons Allah zien, opdat ook wij in Hem kunnen geloven.”

Ạbū Hanīfạ nam een glas melk in zijn hand en vroeg:

- Vertel me, waar wordt boter van gemaakt?
- Van melk natuurlijk!
- Kan je mij het vet in deze melk laten zien?
- Er zit vet in deze melk, dat is zeker, maar het is niet zichtbaar. Dat komt omdat het in de melk is opgelost, het is niet aanwezig op één bepaalde plaats.

- Je gelooft wel dat het vet in deze melk onzichtbaar is. Waarom geloof je dan niet dat de almachtige Schepper wel bestaat, maar kan niet worden gezien?

Na deze woorden realiseerde de geleerde zich zijn misvatting. Hij moest erkennen dat dit universum een Schepper heeft en dat Hij niet kan worden gezien.

Hij verontschuldigde zich voor zijn beweringen, hij nam er direct afstand van. Hij erkende het bestaan ​​en de eenheid van Allah de Verhevene.