Waarom krijgt volgens de Koran de vrouw minder erfenis dan de man?

Een van de stelsels dat door onze religie is gecorrigeerd en verbeterd, is de erfwet. Met name in de Arabische wet tijdens de tijd van onwetendheid en in de Chinese, Romeinse en Japanse wet waren de vrouwen geheel beroofd van hun recht op erfenis.

Een meisjeskind had geen recht op het vermogen van zijn vader. De erfenis ging direct over naar het jongenskind en aan het meisjeskind werd niets gegeven. Het pijnlijke hieraan is dat deze heidense gewoonte nog nageleefd wordt in sommige gebieden van ons land.

Wanneer jongenskinderen zwemmen in welvaart en rijkdom verkregen uit erving, leiden de dochters van dezelfde vaders onder armoede.

Net zoals bij vele andere essentiële zaken heeft onze religie hier ook door middel van een ingrijpende verandering en innovatie een eind gemaakt aan deze tirannie. En heeft het erfgoed rechtvaardig verdeelt.

In hoofdstuk Niesa vers elf van de Edele Koran gaat het volledig over de verdeling van de erfenis. In het begin wordt het volgende vermeldt: 'Allah gebiedt u aangaande uw kinderen: voor het mannelijke kind evenveel als het deel van twee vrouwelijke kinderen.'

Hiermee is deze fout dus duidelijk rechtgezet. Maar sommigen die deze innovatie van de Islam niet volledig hebben begrepen, laten herhaaldelijk kritiek ten ronde gaan dat de Islam het recht van de vrouw niet beschermt, omdat de vrouw helft minder erft dan de man.

Dit, terwijl de situatie helemaal niet zo is. Als we kijken vanuit de sociale positie van de man en vrouw, verantwoordelijkheden binnen de familie, aansprakelijkheden en psychologische factoren, zal het duidelijk worden dat dit Koranische oordeel rechtvaardigheid en eerlijkheid erbarmt.

Volgens het Islamitische principe in het leven is de vrouw niet verplicht te werken en de kost te verdienen. Zij neemt het positie in van een consument. Dit is het resultaat van de barmhartigheid en vriendelijkheid die haar wordt toegekend.

Net zoals de man zijn eigen vermogen verwerft, heeft de vrouw ook zeker recht op het verwerven van haar eigen vermogen. Echter als de vrouw het wenst en er niet toe gedwongen wordt, kan zij kiezen voor een gezamenlijke uitgaven met haar man. Daarom word het vermogen van een vrouw niet meegerekend. De vrouw voorzien van voedsel, drinken en kleding is de plicht van de man. Als een man weigert om voor de familie te zorgen en/of hij zich gierig gedraagt en niet naar zijn financiële gesteldheid handelt, heeft de vrouw het recht om te klagen. Dan gaat zij achter haar recht aan binnen het kader van de wetten van de Islam.

Aan de andere kant krijgt een vrouw een bruidsschat van haar man en nog vele andere giften, volgens de gewoontes van de regio waarin ze zich bevinden. Terwijl de man continu aan het uitgeven is, vermeerdert het vermogen van de vrouw..

Na het trouwen is de man verantwoordelijk voor de zorg van zijn familie en ook dat van zichzelf, kinderen en zelfs dat van zijn moeder en vader en wanneer het nodig is, ook dat van zijn kennis waar hij volgens zijn religie verantwoordelijkheid over draagt.

Omdat het jongenskind verantwoordelijk is voor zijn familie, gaat een deel van zijn geërfde vermogen -bestaande uit 2/3 van de erfenis wanneer de tweede erfgenaam een meisjeskind is- naar zijn familie. Dit terwijl het vermogen van de meisjeskind vermeerdert en kan worden beschermt.

Wie heeft nu in de ware zin de meeste rijkdom: de man of toch de vrouw? Is de man nu meer begunstigd, of toch de vrouw?

Het is zelfs zo dat de man verplicht is om voor zijn alleenstaande en of weduwe zus te zorgen en haar van basis behoeftes te voorzien als zij daar niet toe in staat is met de erfenis van zijn vader.

Dus dat betekent dat de Islam een verdeling gebaseerd op de aansprakelijkheid en behoeftes van de twee geslachten geschikt heeft gezien voor de mens, en dus dit principe heeft gehandhaafd.

Dat de man twee en de vrouw een deel krijgt komt alleen bij het erfrecht voor waarbij er moeiteloos vermogen verkregen wordt. Komend op vermogen verkregen door arbeid, krijgt een vrouw en een man in de handel, industrie en in andere sectoren waar zij werken evenveel winst. Mannelijke en vrouwelijke vennoten hebben gelijke rechten op de winst van hun aandelen in een bedrijf. De man noch meer noch minder dan de vrouw.

Bediuzzaman Said Nursi begint als volgt bij het uitleggen van dit onderwerp: ''De onredelijke samenleving bekritiseert dit vers doordat zij maar 1/3de geeft aan de vrouw.'' En na dat hij geconstateerd heeft dat merendeels van de rechtspraken over het sociale leven volgens de meerderheid worden gegeven, zegt hij: ''veelal vindt een vrouw iemand die over haar kan hoeden. Een man daarentegen vindt iemand waar hij zorg over moet dragen en -met diegene waar hij zijn vermogen aan toevertrouwt- een familie mee moet stichten. En in deze situatie compenseert de vrouw dus de tekortkoming van zijn man als zij een deel krijgt van haar vader. En als de man twee delen erft van zijn vader, geeft ze een deel uit voor de onderhoud van zijn levenspartner, en komt hij gelijk te staan met zijn zus. Koranische rechtvaardigheid vereist dat het zo gebeurt. En heeft het zo geoordeeld.

Als we de kwestie vanuit het psychologische oogpunt bekijken, zien we weer dat er eerlijkheid gehanteerd is in deze manier van verdeling. Namelijk, ook als het meisjeskind trouwt, een eigen familie en kinderen krijgt en in een ander huis gaat wonen, heeft zij nog altijd behoefte aan het medeleven en vriendelijkheid en zelfs bezorgdheid van haar moeder, vader en broer. Daardoor, om de familiebanden geen schade aan te brengen, dienen er geen tekortkomingen te zijn in de liefde en genegenheid.

Zoals Said Nursi het zegt: Dit zwakke meisje heeft veel behoefte aan de barmhartigheid van haar vader en mededogen van haar broer. Volgens het Koranische oordeel ervaart het meisje een onbezorgde barmhartigheid van haar vader.'

Er zal geen vermindering plaats vinden in de barmhartigheid van haar vader die voor zijn overlijden een deel van zijn vermogen aan het meisje geeft en dit niet zal zien als ''een schadelijk kind dat oorzaak is voor het in vreemde handen vallen van mijn vermogen'' naar zijn dochter en laat geen woede en zorg mengen in deze barmhartigheid.

De situatie voor de broer is hetzelfde. Doordat het meisje een deel minder krijgt dan haar broer zal zij zoals Said Nursi het uitdrukt “mededogen en hoede, vrij van jaloezie en rivaliteit, van haar broer ervaren”. Zijn broer kijkt dan niet “Iemand die de helft van onze familie zal vernielen en als een rivaal die een groot deel van ons vermogen aan vreemden geeft”.

Ook mede door andere soortgelijke wijsheden heeft de Islam in het erfrecht een deel minder gegeven aan de vrouw dan de man en ziet dit dus ook als gerechtvaardigd.